II SA/Po 234/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant st. sekretarz sądowy Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] r. znak [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu wpisu od skargi III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ A. Łaskarzewska /-/ A. Zieliński /-/ B. Kamieńska D. A. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego [...] na działce nr [...], ark. [...], obręb P., położonej przy ul. Ś. 6a w P. Temu zamierzeniu inwestycyjnemu sprzeciwiła się K.G., właścicielka nieruchomości graniczącej z terenem planowanej inwestycji, gdyż "cała ulica Ś. ma zabudowę bliźniaczą i odstąpienie od tego musi w istotny sposób burzyć wygląd estetyczny osiedla (...)". Budynek, w którym zamieszkuje przy ul. H.Ś. nr 8 stanowi połowę bliźniaka, został pobudowany w granicy [...] r. według projektu technicznego zakładającego, że południowa ściana będzie stanowiła wspólną ścianę z drugą częścią bliźniaka, który miał być pobudowany na działce przy ul. H.Ś. 6a. Dlatego ta ściana jej budynku jest pozbawiona okien i niedocieplona. Kwestia posadowienia na sąsiedniej działce domu wolnostojącego została załatwiona negatywnie w [...] r. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] r. nr [...] – wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i art. 104 kpa – ustalił na wniosek D.A. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego [...] w piwnicy, na działce [...] położonej przy ul. H.Ś. nr 6a w P. Formułując wymagania dotyczące nowej zabudowy organ orzekający ustalił między innymi obowiązującą linię zabudowy – [...] m od strony ul. H.Ś. oraz wymóg, że "maksymalny procent zabudowy całej działki nie może przekroczyć 35% powierzchni działki (wyliczona średnia poniżej 20%)". W odwołaniu od tej decyzji K.G. powtórzyła dotychczasową argumentację, a nadto wytknęła sprzeczność między sentencją decyzji a jej załącznikiem graficznym. Z decyzji nie wynika czy chodzi o budynek jednorodzinny wolnostojący, czy bliźniaczy, natomiast załącznik graficzny wskazuje zabudowę wolnostojącą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając argumentację organu I instancji, iż planowana inwestycja zgodna jest z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 tej ustawy. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącej, iż na terenie działki objętej wnioskiem może być posadowiony tylko dom w zabudowie bliźniaczej, gdyż "takie w przeszłości były plany". Aktualnie działka nr [...] położona jest na obszarze nie objętym planem zagospodarowania przestrzennego. Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi wniesionej przez K.G. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i "wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy zgodnie z dotychczasową zabudową na tym terenie", ponieważ zamierzona na działce nr [...] zabudowa wolnostojąca nie stanowi kontynuacji cech zabudowy istniejącej na analizowanym terenie. Budynki mieszkalne zlokalizowane przy ul. H.Ś. mają wyłącznie charakter zabudowy bliźniaczej. Do naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym doszło także przy określaniu maksymalnego wskaźnika zabudowy działki, a poza tym wskaźnik ten odmiennie określono w decyzji (35%) i w załączniku graficznym (około 50%-60%). Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji. Poinformowało też, że D.A. zrezygnował z zamiaru realizowania przedmiotowej inwestycji i wydano kolejną decyzję o warunkach zabudowy dla innego inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma istotnego znaczenia przytoczony w odpowiedzi na skargę fakt wydania decyzji o warunkach zabudowy do tego samego terenu także innemu wnioskodawcy, gdyż taką możliwość dopuszcza przepis art. 63 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestor D.A. nie cofnął wniosku o ustalenie warunków zabudowy aż do zakończenia postępowania administracyjnego w II instancji, a zatem organ odwoławczy nie mógł uchylić się od jego rozpoznania. Z treści wniosku D.A. wszczynającego postępowanie administracyjne wynika, że inwestor zamierza zrealizować na działce nr [...] roboty budowlane zmieniające sposób zagospodarowania takiego terenu, na którym aktualnie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dlatego chybione jest odwoływanie się przez skarżącą do wcześniejszych uregulowań planistycznych, przewidujących na tym terenie tylko zabudowę jednorodzinna bliźniaczą. W myśl art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca między innymi na budowie obiektu budowlanego – wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Inaczej rzecz ujmując, gdy nie ma planu miejscowego dla terenu, którego dotyczy zamierzona inwestycja, to funkcje aktu określającego sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu przejmuje decyzja administracyjna. Decyzje organów pierwszej i drugiej instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie mogą się ostać, ponieważ wydane zostały z naruszeniami przepisów prawa materialnego i procesowego, mającymi wpływ na wynik sprawy. Oczekiwanie skarżącej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naprawi te uchybienia i inaczej orzeknie odnośnie wniosku D.A. nie może być spełnione, bowiem Sąd jedynie kontroluje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Przepis art. 60 ust. 4 omawianej ustawy wymaga, aby projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządziła osoba wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów. Projekt z dnia [...] r. znajdujący się w aktach administracyjnych pierwszej instancji nie zawiera danych wskazujących na spełnienie tego wymogu przez autorkę projektu. Nie wiadomo też, kto naniósł pismem ręcznym niezwykle istotne poprawki odnośnie wymagań co do nowej zabudowy, gdyż autor tych poprawek nie ujawnił się. W ostatnim fragmencie projektu decyzji wydrukowane zostało, że projekt sporządziła mgr inż. T. T.-M., ale ten zapis, jak również dane co do numeru wpisu tej osoby na listę, zostały skreślone i wstawiono pismem ręcznym nazwisko "M.O.". Gdyby przyjąć, że chodzi o mgr inż. arch. M.O., którą organ I instancji wymienił w swojej decyzji jako autorkę projektu, to i tak nie można przejść do porządku nad poważną rozbieżnością między projektem decyzji, w którym określono, że maksymalny procent całej zabudowy nie może przekroczyć 25% powierzchni działki (wyliczona średnia poniżej 20%), a ustaleniami decyzji, podwyższającymi maksymalny procent zabudowy działki do 35% jej powierzchni. We wcześniejszej o dwa dni analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r., sporządzonej przez E. Ł,, jak również w dokumentach tej autorki pochodzącymi z tej samej daty , zawierającymi wynik analizy – znajdują się zapisy o tym, że maksymalny procent zabudowy całej działki nie może przekroczyć 25% powierzchni działki. W punkcie V analizy dodatkowo stwierdzono, że budynku o takim charakterze jak określił inwestor we wniosku (budynek mieszkalny wolnostojący), w obszarze analizowanym nie przekraczają 25% zabudowy powierzchni działki. Jest w aktach administracyjnych jeszcze jeden wynik analizy z tej samej daty, dopuszczający zabudowę 35% powierzchni działki, ale nie podpisała się pod tym dokumentem mgr inż. arch. E. Ł., której nazwisko tam wydrukowano. Ten fakt, jak też luźne i anonimowe adnotacje podwyższające procent zabudowy, nie uprawniały organu orzekającego do odstąpienia od zapisów projektu decyzji, będących wynikiem wyliczeń dokonanych na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 06 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Wprawdzie w ust. 2 omawianego §5 dopuszczono wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, ale tylko wtedy, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do przepisów § 9 wydanego na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wcześniej cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., wyniki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Nawet pobieżny wgląd w załącznik graficzny decyzji pozwala podzielić zasadność zarzutu skarżącej, że dopuszczono w nim zabudowę aż na ponad 50% powierzchni działki. Nie odpowiada to wynikom analizy i jest sprzeczne z tekstem decyzji. W tym miejscu wskazać należy, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje, aby w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wskazywano konkretną lokalizację planowanej inwestycji na działce objętej wnioskiem. Kwestie z tym związane będą przedmiotem postępowania administracyjnego o udzielenie pozwolenia na budowę. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). /-/ A.Łaskarzewska /-/ A.Zieliński /-/ B.Kamieńska MarK