II SA/Po 2343/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Edyta Podrazik /spr./ Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant Sekr. sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 października 2005r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej i nabycia prawa do ekwiwalentu o d d a l a s k a r g ę /-/E. Podrazik /-/B. Kamieńska /-/E. Brychcy Decyzją z dnia [...]09.2003 r., po rozpoznaniu odwołania M.B., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...]08.2003 r. stwierdzającą prowadzenie uprawy leśnej o powierzchni 10,18 ha przez M.B. na działkach nr "1", "2", "3" w B. gmina S. oraz stwierdzającą, iż M.B. nie nabył prawa do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. W uzasadnieniu podano m.in., iż odwołujący się nie zgadza się z częścią decyzji pozbawiającej go ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej i argumentuje, że pomimo posiadanego uprawnienia do renty od 1993 r. zawiesił pobieranie tego świadczenia. Z kolei organ wskazał, że art. 7 ustawy z dnia 08.06.2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia stwierdza, że właściciel gruntu, który otrzymał decyzję o prowadzeniu uprawy leśnej nabywa prawo do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. Jednakże prawo do powyższego ekwiwalentu ustawodawca ograniczył w art. 7 ust. 6 powołanej ustawy stwierdzając, iż właściciel gruntu otrzymuje ekwiwalent do czasu nabycia prawa do renty lub emerytury, nie dłużej niż przez okres 20 lat. M.B. od dnia [...]03.1980 r. nabył prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Wprawdzie od 1993 r. odwołujący się zawiesił pobieranie świadczenia rentowego, jednak wobec brzmienia przepisu art. 7 ust. 6 ustawy okoliczność ta jest bez znaczenia. Przepis powyższy wyraźnie wskazuje na prawo do pobierania renty, a takie prawo odwołujący się nabył w 1980 r. i trwa ono nadal. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji jest prawidłowe. Od powyższej decyzji skargę złożył M.B., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia pkt 2 decyzji Starosty W. z dnia [...]08.2003 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż Starosta W. stwierdził prowadzenie przez niego uprawy leśnej, zgodnie więc z art. 7 ust. 1 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia skarżący nabył prawo do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. Na tym etapie postępowania nie ma znaczenia fakt uzyskania przez skarżącego prawa do emerytalnego. Nabiera to znaczenia dopiero w momencie wypłaty ekwiwalentu, co doprecyzowuje art. 7 ust. 6 ustawy. Przyznanie ekwiwalentu jest równoznaczne ze stwierdzeniem udatności uprawy leśnej, a wypłata ekwiwalentu jest zależna od nabycia prawa do emerytury lub renty przez każdego (obecnego i przyszłego) właściciela gruntu, na którym założona została uprawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Należy zgodzić się z argumentacją prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO w P., a w konsekwencji z rozstrzygnięciami organów obu instancji, iż skarżący nie nabył prawa do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. Ustawa z dnia 08.06.2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73 poz. 764 z 2001 r.), w brzmieniu w jakim miała zastosowanie do przedmiotowej sprawy, w art. 7 ust. 1 stanowi, iż właściciel gruntu, który otrzymał decyzję o prowadzeniu uprawy leśnej, nabywa prawo do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. Ekwiwalent ten zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy właściciel gruntu otrzymuje do czasu nabycia prawa do emerytury lub renty, nie dłużej niż przez okres 20 lat. Przepis ten jednoznacznie wiąże utratę prawa do ekwiwalentu z nabyciem prawa do renty lub emerytury, nie zaś z faktycznym jej pobieraniem. Nabycie prawa do świadczeń emerytalno-rentowych powoduje definitywne wygaśnięcie prawa do ekwiwalentu. Przepisy ustawy nie przewidują możliwości odzyskania przez właściciela gruntu prawa do ekwiwalentu w sytuacji zawieszenia pobierania świadczeń emerytalno-rentowych, utraty prawa do emerytury lub renty albo kupna gruntu przez osobę nie mającą ustalonego prawa do renty bądź emerytury. Z akt sprawy wynika, iż skarżący, będący właścicielem gruntu, nabył prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w 1980 r., a więc jeszcze przed zalesieniem gruntu. W ustawie o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, w brzmieniu w jakim miała zastosowanie w niniejszej sprawie, nie uregulowano sytuacji gdy właścicielowi gruntu już w dacie wydania decyzji o prowadzeniu uprawy leśnej przysługuje prawo do emerytury lub renty. Ponieważ brak jest jakichkolwiek racjonalnych, uzasadnionych społecznie czy ekonomicznie względów do różnicowania skutków prawnych obu opisanych sytuacji, należało do okoliczności przedmiotowej sprawy zastosować odpowiednio w drodze analogii przepis art. 7 ust. 6 ustawy. Z przepisu tego wywieść należy normę prawną, iż właściciel gruntu, który nabył prawo do emerytury lub renty przed zalesieniem gruntu, nie nabywa prawa do ekwiwalentu z art. 7 ust. 1 ustawy. Wykładnia taka znajduje potwierdzenie w treści przepisów art. 10 ust. 2a i 2b ustawy, które wprowadzone zostały do niej ustawą z dnia 14.02.2003 r. o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 46 poz. 392 z 2003 r.). Przywołane przepisy, z mocy art. 4 ustawy z dnia 14.02.2003 r. o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz ustawy – Prawo ochrony środowiska, nie mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie, jednak kierunek zmian dokonanych przez ustawodawcę zgodny jest z wyżej przedstawioną argumentacją. Zaskarżona decyzja SKO w P. i poprzedzająca ją decyzja Starosty W. odpowiadają więc prawu. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i zastosowały właściwe przepisy, prawidłowo je interpretując, a zarzuty podniesione w skardze są nietrafne. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z 2002 r.).należało oddalić skargę. /-/ E. Podrazik /-/ B. Kamieńska /-/ E. Brychcy