II SA/Po 2349/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skarg Łucji J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 11 sierpnia 2000 r. (...) w przedmiocie nakazania przedłożenia dokumentacji inwentaryzacyjno-sprawdzającej robót - oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. decyzją z dnia 26 czerwca 2000 r. (...), na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, zobowiązał Bogumiłę i Piotra M. do wystąpienia o wydanie pozwolenia na przebudowę lokalu mieszkalnego położonego w M.-G. R. 30 I piętro do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w R. w terminie do dnia 30 września 2000 r. W uzasadnieniu decyzji podano, iż Bogumiła i Piotr M. zawarli w dniu 17 marca 2000 r. umowę z Zarządem Gminy M.-G. na adaptację pomieszczeń Gminy M.-G. w budynku stanowiącym własność Gminy M.-G. położonym w M.-G. Rynek 30. W umowie tej zastrzeżono, iż adaptacji dokonuje wnioskodawca na podstawie opracowanego projektu budowlanego i pozwolenia wydanego przez Starostwo Powiatowe w R., przedłożonego zarządzającemu do zaopiniowania. Bogumiła i Piotr M. uzyskali pozytywną opinię koncepcji adaptacji i przebudowy i przystąpili do wykonywania robót budowlanych. Inwestorzy nie opracowali projektu budowlanego i nie uzyskali pozwolenia na remont bądź adaptację, a także nie zawiadomili właściciela budynku o rozpoczęciu robót budowlanych. Po rozpoczęciu robót budowlanych inwestorzy zamurowali otwór drzwiowy ze wspólnego przedpokoju do dwóch lokali mieszkalnych i z podestu I piętra klatki schodowej budynku wykuli nowy otwór drzwiowy, wykonali nadproże i osadzili drzwi wejściowe do mieszkania. Prace te miały na celu wyodrębnienie wejścia do lokalu mieszkalnego inwestorów bez korzystania ze wspólnego przedpokoju dla dwóch lokali. W związku z udokumentowanym zakresem samowoli budowlanej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 10 maja 2000 r. wstrzymał Gminie M.-G. wykonywanie robót budowlanych w lokalu mieszkalnym położonym na I piętrze budynku położonego w M.-G. 30. W toku dalszego postępowania inwestorzy poinformowali, iż jest opracowana dokumentacja budowlana remontu - adaptacji przedmiotowego lokalu mieszkalnego, a także przedłożyli oświadczenie projektanta, iż dotychczasowe roboty budowlane zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i nie naruszają układu konstrukcyjnego budynku. Mając na uwadze powyższe okoliczności podjęto decyzję nakazującą inwestorowi wykonanie określonych czynności zmierzających do doprowadzenia rozpoczętych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W odwołaniu od tej decyzji Łucja J. wniosła o jej uchylenie w całości i podniosła, że dokonana przebudowa ma charakter budowy, a wykonana bez pozwolenia winna podlegać nakazowi rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia 11 sierpnia 2000 r., po rozpatrzeniu odwołania Łucji J.; - uchylił zaskarżoną decyzję w części zobowiązującej Bogumiłę i Piotra M. do wystąpienia o wydanie pozwolenia na przebudowę lokalu mieszkalnego położonego w M.-G. Rynek 30 do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w R. i zobowiązał ich do przedłożenia projektu budowlanego zamierzonej przebudowy oraz dokumentacji inwentaryzacyjno-sprawdzającej robót już wykonanych z oświadczeniem projektanta o prawidłowości /zgodności ze sztuką budowlaną/ wykonanych robót celem uzyskania decyzji na wznowienie remontu w terminie do dnia 30 września 2000 r., - w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, iż właściwym do wydania pozwolenia na wznowienie robót, o jakich mowa wart 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego jest, zgodnie z art. 83 ust. 1 tego prawa, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, a nie organ administracji budowlanej. Organ II instancji stwierdził ponadto, że Bogumiła i Piotr M. zostali prawidłowo wskazani przez organ I instancji jako zobowiązani gdyż są inwestorami robót budowlanych. Stwierdzono także, że wykonywane roboty adaptacyjne nie mają charakteru robót budowlanych, o jakich mowa w art. 48 Prawa budowlanego, gdyż są one wykonywane w obrębie obiektu już istniejącego, a w wyniku tych robót nie powstaje żaden nowy obiekt, ani nowa część już istniejącego obiektu. W sprawie niniejszej podstawę prawną decyzji stanowi art. 51 Prawa budowlanego. Łucja J. w skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 11 sierpnia 2000 r. wniosła o jej uchylenie podając, iż nie zgadza się z stanowiskiem WINB, że w sprawie niniejszej nie ma zastosowania art. 48 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej prace adaptacyjne mają na celu wydzielenie w obrębie budynku mieszkalnego lokalu mieszkalnego. Skarżąca podważyła także ważność umowy z dnia 17 marca 2000 r. twierdząc, iż jest ona niezgodna z prawem, oraz podniosła, że Gmina nie może skutecznie dysponować częściami wspólnymi budynku na cele budowlane. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że na obecnym etapie samowolnej przebudowy części budynku mieszkalnego organ budowlany w pierwszej kolejności musi ustalić czy wykonane roboty są zgodne ze sztuką budowlaną i nie stanowią zagrożenia dla ludzi lub konstrukcji budynku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest zgodna z prawem. Skarżąca kwestionuje, iż w sprawie niniejszej nie zastosowano restrykcji wynikających z treści art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./. Wskazany art. 48 Prawa budowlanego stanowi, iż właściwy organ budowlany nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego określa, iż przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, a także obiekt małej architektury. Natomiast budowa, zgodnie z treścią art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego, to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa oraz przebudowa obiektu budowlanego. Bogumiła i Piotr M. żadnych tego rodzaju prac nie wykonywali. Wykonane natomiast przez nich prace w lokalu mieszkalnym na I piętrze w budynku znajdującym się w M.-G. Rynek 30 miały charakter typowych prac remontowo-adaptacyjnych. W art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego ustawodawca określił, iż przez remont należy rozumieć wykonywanie w obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji. Jak więc wynika z powyższego sankcja rozbiórki przewidziana w art. 48 Prawa budowlanego dotyczy wybudowanego bądź będącego w budowie bez zezwolenia obiektu budowlanego, nie dotyczy natomiast wykonywanych wewnątrz budynku prac remontowych. Zatem przepis art. 48 Prawa budowlanego nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast wobec wstrzymania postanowieniem Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 maja 2000 r. wykonywanych robót budowlanych prawidłowo zastosowano art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zobowiązując Bogumiłę i Piotra M. do przedłożenia stosownej dokumentacji w celu umożliwienia wydania pozwolenia na wznowienie robót adaptacyjnych. Inwestorem w niniejszej sprawie są właśnie Bogumiła i Piotr M., co wynika z treści umowy zawartej między nim a właścicielem nieruchomości, tj. Gminą M.-G. Prawidłowo również organ budowlany nałożył obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie na inwestorów, ponieważ art. 51 Prawa budowlanego właśnie inwestora wymienia w pierwszej kolejności jako zobowiązanego do dokonania tych czynności. Co do dalszych zarzutów skarżącej, to należy zauważyć iż Łucja J. zdaje się zapominać, że właścicielem zabudowanej nieruchomości położonej w M.-G. Rynek 30 jest Gmina M.-G. i w związku z tym Gminie przysługują wszelkie uprawnienia właścicielskie. Skarżąca jest najemcą konkretnego mieszkania położonego na piętrze budynku i nie posiada żadnych uprawnień do ingerowania w sprawy dotyczące innych lokali. Skoro, więc zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a podniesione przez skarżącą zarzuty nie znajdują uzasadnienia, Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.