II SA/Po 2357/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Kazimiery J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Oddział Zamiejscowy w K. z dnia 10 listopada 1999 r. (...) w przedmiocie nakazania rozbiórki budowli - oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 14 września 1999 r. (...) nakazał Janinie i Marianowi P. rozbiórkę szamba wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, na nieruchomości w K.-W. przy ul. K. 2 nr działki 1724/2. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że przedmiotowe szambo wybudował w 1996 r. Marian P. jako zbiornik 3 komorowy, z kręgów betonowych prefabrykowanych o średnicy o 150 cm z płytą denną. Zdaniem organu zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego zbiornik typu szambo należy traktować jako budowlę czyli obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Brak wymaganego pozwolenia na budowę w przedmiotowym przypadku, kwalifikuje sprawę do rozpatrzenia w trybie art. 48 prawa budowlanego, a więc rozbiórki obiektu. Odwołania od decyzji wnieśli Marian P. i Kazimiera J. Marian P. zarzucił, ze w przedmiotowej sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy prawa budowlanego cytowane w decyzji pierwszoinstancyjnej, gdyż nie budował nowego szamba, a dokonał wyłącznie remontu-modernizacji zbiornika na ścieki w czerwcu 1996 r. na polecenie Miejsko Gminnych Zakładów Wodociągów i Kanalizacji w K.-W., w związku ze stałymi awariami przyłącza kanalizacyjnego. Na dowód, że odwołujący się dokonał wyłącznie modernizacji szamba, Marian P. załączył pismo wspomnianych zakładów wodociągów i kanalizacji z 22 września 1999 r., zarzucając organowi I instancji wady w ustaleniach faktycznych sprawy. Natomiast Kazimiera J. w odwołaniu zarzuciła, że decyzja ta nie obrazuje zniszczeń dokonanych przez Mariana P. przy budowie szamba i komplikacji z tego powodu na działce 1724/1 będącej jej własnością, spowodowanych zniszczeniem odprowadzeń kanalizacyjnych z działki 1724/1 do granicy działki 1724/2 będącej własnością inwestora. Odwołująca zarzuciła naruszenie przez inwestora przepisów art. 5 prawa budowlanego i zażądała jego ukarania zgodnie z przepisami art. 93 prawa budowlanego. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., Ośrodek Zamiejscowy w K., decyzją z 10 listopada 1999 r. (...) uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, analiza zebranych dokumentów i dowodów w sprawie wskazuje na brak podstaw do wydania decyzji w oparciu o przepisy art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./, gdyż uregulowania tego przepisu stanowią, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Tak więc przepis ten dotyczy wyłącznie budowy obiektu i nie może być stosowany do robót budowlanych innych niż budowa. W takich bowiem przypadkach, odnoszących się do robót budowlanych mają zastosowanie uregulowania zawarte w art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Organ II instancji stwierdził, że nieruchomość inwestora od dawna jest podłączona do sieci kanalizacji miejskiej, a inwestor zgodnie z zaleceniem zarządcy kanalizacji miejskiej, dokonał modernizacji przyłącza poprzez wykonanie 3-komorowego zbiornika przepływowego. Ten typ zbiorników przepływowych zalecany jest do stosowania na terenie miasta K. Nie dokonano natomiast przebudowy samego przykanalika. Zdaniem organu, wbrew twierdzeniom odwołującego się zakres wykonanych robót budowlanych związanych z modernizacją przyłącza wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Nie dopełnienie tego obowiązku przez inwestora winno skutkować działaniem organu nadzoru budowlanego w oparciu o przepisy art. 51 prawa budowlanego. Tak więc zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien ukierunkować postępowanie pod kątem stosowania przepisów zawartych w art. 51 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, a nadto winien ustosunkować się do zarzutów odwołującej się Kazimiery J., które jakkolwiek zdają, się mieć charakter cywilnoprawny winny podlegać ocenie organu. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła Kazimiera J., która zarzuciła, że Marian P. podjął prace budowlane w wyniku których zniszczył istniejące przyłącze kanalizacyjne. Zaprzeczyła również aby stara instalacja wymagała modernizacji. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Nakaz rozbiórki zawarty w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /obecnie t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ odnosi się "do obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia." Ustanowiony w art. 3 prawa budowlanego słowniczek nie jest opinią językową ani poradą i ma moc normy ustawowej. Zgodnie z brzmieniem art. 3 pkt 6 prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć i wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego. Obiektem budowlanym jest natomiast zgodnie z art. 3 pkt 1 prawa budowlanego a/ budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b/ budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz c/ obiekt małej architektury. Winno być więc niespornym w sprawie, że podjęte przez inwestora roboty nie polegały na budowie obiektu budowlanego: Skoro w myśl przepisów art. 3 pkt 9 prawa budowlanego szambo jest urządzeniem budowlanym, to przy zastosowaniu przepisów, art. 3 pkt 7, które określają co należy rozumieć pod pojęciem "roboty budowlane" należy stwierdzić, że remont - modernizacja szamba już istniejącego i połączonego zarówno z budynkiem jak i instalacją kanalizacyjną miasta, którego demontaż nie uszkodzi zarówno budynku jak i kanalizacji miejskiej pozwala na stwierdzenie, że szambo nie jest obiektem budowlanym ani częścią obiektu w rozumieniu art. 48 prawa budowlanego. W art. 50 prawa budowlanego mowa jest o prowadzeniu robót innych niż te, o których jest mowa w art. 48. Zasadnym jest więc przyjęty przez organ odwoławczy pogląd w decyzji kasacyjnej, że art. 50 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego odnosi się do tego rodzaju robót budowlanych, które wymagają pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, ale które nie polegają, na budowaniu obiektu budowlanego. Tak więc przy ustalonym i niespornym stanie faktycznym w sprawie, organ odwoławczy zasadnie wskazał o potrzebie zastosowania właściwej normy prawnej. Należy jedynie zauważyć, że gdyby wyłącznie ta kwestia była przedmiotem orzekania organu odwoławczego, brak byłoby podstaw do wydania decyzji odwoławczej w trybie art. 138 par. 2 Kpa. Ponieważ jednak organ pierwszoinstancyjny nie ustosunkował się w ogóle do zarzutów Kazimiery J. zgłaszanych zarówno w toku całego postępowania, a powtórzonych w odwołaniu zastosowanie decyzji kasacyjnej było zasadne. W powyższych okolicznościach uznając, że zarzuty skarżącej nie zdołały podważyć trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę należało oddalić.