II SA/Po 236/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 kwietnia 2013 r. w sprawie ze skargi B. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy postanawia 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w wysokości 100,- zł (sto złotych). /-/ T. Świstak Postanowieniem z [...] stycznia 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu zażalenia B. H. na niezałatwienie w terminie określonym w art. 35 K.p.a. przez Starostę P. wniosku o udzielenie informacji publicznej odmówiło wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy Skargę na to postanowienie B. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż w postępowaniu przed sądem administracyjnym merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli został sprecyzowany m.in. w art. 3 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione, oraz na bezczynność organów administracji w określonym zakresie. Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 – 5 tego przepisu jej wniesienie jest niedopuszczalne. Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest postanowienie wydane w trybie określonym w art. 37 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej K.p.a.). Jak wynika z art. 37 § 1 K.p.a. – na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli niema takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei § 2 tego artykułu stanowi, iż organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z utrwalonych poglądów doktryny i judykatury stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 2 K.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 K.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Co za tym idzie nie jest to postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. orzeczenia NSA: z dnia 13 marca 2001 r., sygn. akt I SAB 246/00, dost. LEX 78952 oraz z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, publ. ONSA 1996/1/39r., z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00 i z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 – dostępne na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W rezultacie stwierdzić należy, że skarga wniesiona do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. podlega odrzuceniu z przyczyn przedmiotowych (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 15 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 69/10 i postanowienie WSA w Kielcach z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt SA/Ke 655/12 – dostępne na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Z uwagi na powyższe Sąd odrzucił przedmiotową skargę na podstawie 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalną. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono jak w punkcie 2 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd pragnie jednocześnie zauważyć, iż w przypadku bezczynność w udzieleniu informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, przez zobligowane do tego podmioty, wnioskodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność tego podmiotu, której wniesienie nie wymaga wcześniejszego wyczerpania trybu określonego w art. 37 K.p.a. - przepis ten nie znajduje bowiem zastosowania w postępowaniu dotyczącym udzielania informacji publicznej - ani nie wymaga wcześniejszego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05,– wyrok dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach niniejszej sprawy powyższe oznacza, iż chcąc poddać kontroli sądowej sposób załatwienia przez Starostę P. wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżący winien wywieść skargę na bezczynność tegoż organu, a nie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wydane na podstawie art. 37 K.p.a. /-/ T. Świstak