II SA/Po 2379/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ Sędzia NSA Stanisław Małek Asesor sąd. Edyta Podrazik Protokolant Sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2004r. przy udziale sprawy ze skargi A. i J. małż. F. na postanowienie Wojewody z dnia [...] września 2002r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania o d d a l a s k a r g ę /-/E. Podrazik /-/A. Łaskarzewska /-/St. Małek Dnia [...] lipca 2002r. Starosta N. postanowieniem (znak [...]) zawiesił postępowanie z urzędu w sprawie wydania decyzji na zabudowę wewnętrznego dziedzińca z przestropowaniem w istniejących poziomach przy ul. [...] w N. na dz. nr [...]. W uzasadnieniu nadmieniono, iż zawieszenie postępowania stało się konieczne z powodu konieczności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ tj. przez Wojewódzki Oddział Służby Ochrony Zabytków w Z. Wojewoda na skutek zażalenia A. i J. F. wydał postanowienie dnia [...] września 2002r., mocą którego utrzymał w mocy postanowienie Starosty N. z dnia [...] lipca 2002r. (znak [...]). W trakcie postępowania toczącego się przed organem II instancji ustalono, że L. Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r. nakazał małżonkom F., będących właścicielami zespołu szpitalno – parkowego w N. wstrzymać wszystkie prace prowadzone w zespole szpitalno – parkowym. Jednocześnie pismem z dnia [...] czerwca 2002r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wpisania dobra kultury – zespołu szpitalno – parkowego położonego przy ul. [...] w N. do rejestru zabytków. Dnia [...] czerwca 2002r. małżonkowie A. i J. F. złożyli w Starostwie Powiatowym w N. wniosek o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na zabudowie wewnętrznego dziedzińca z przestropowaniem przy ul. [...] w N. Organ II instancji zgodził się z wywodami Starosty N. co do przyjęcia, iż postępowanie w przedmiocie wpisania zespołu szpitalno – parkowego w N. do rejestru zabytków stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Od rozstrzygnięcia tego postępowania uzależnione jest rozpatrzenie wniosku o pozwolenie na budowę. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962r. o ochronie dóbr kultury (Dz. U. z 1999r. Nr 98, poz. 1150 ze zm.) bez zezwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków nie można zabytków przerabiać, odnawiać, rekonstruować, konserwować. Ochronie prawnej przewidzianej w cytowanej ustawie podlegają również dobra kultury jeszcze nie wpisane do rejestru zabytków, których charakter zabytkowy jest oczywisty. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyli J. i A. małżonkowie F. Zażądali uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zarzucili organowi administracyjnemu naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 97 § 1 kpa, art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie skarżących, nie jest spełniona przesłanka będąca podstawowym warunkiem zawieszenia, tj. nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a przytoczonym przez Starostę zagadnieniem wstępnym. Zawieszając postępowanie organ nie może kierować się przewidywaniami, jaki będzie wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wbrew stanowisku organu I instancji skarżący spełnili konieczne wymogi z prawa budowlanego, by otrzymać pozwolenie na budowę. Wojewoda w odpowiedzi na skargę z dnia [...] października 2002r. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał wywody zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie z dnia [...] listopada 2004r. skarżący podtrzymali swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo poinformowali Sąd, że pod koniec 2002r. L. Konserwator Zabytków odstąpił od wpisania nieruchomości do rejestru zabytków. Uzasadnia to tym bardziej stanowisko o braku związku przyczynowego z art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W ocenie skarżących postępowanie toczące się co do wpisu do rejestru zabytków nie miało jednoznacznie określonego przedmiotu sprawy, brak bowiem było danych o wpisanie których nieruchomości chodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Rację miały bowiem organy I instancji uznając, iż zachodzi w niniejszej sprawie przesłanka zawieszenia postępowania z art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Rozpatrzenie niniejszej sprawy, wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. Przez pojecie "zagadnienie wstępne" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego. Ocena "zagadnienia wstępnego" należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego, nie tego przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Jest to poza tym zagadnienie otwarte tzn. nie było prawomocnie przesądzone na właściwej drodze. W ocenie Sądu wątpliwości nie budzi konieczność wstrzymania się z prowadzeniem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy zostało wszczęte postępowanie o wpisanie nieruchomości do rejestru zabytków – w trybie ustawy z dnia 15 lutego 1962r. o ochronie dóbr kultury (Dz. U. z 1999 Nr 98, poz. 1150 ze zm.). Przedmiotem niniejszego postępowania jest żądanie udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie zabudowy wewnętrznego dziedzińca z przestropowaniem w istniejących poziomach kondygnacyjnych budynku położonego w N. przy ul. [...]. L. Wojewódzki Konserwator zabytków wszczął postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków zespołu szpitalno – parkowego położonego w N. przy ul. [...]. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962r. o ochronie dóbr kultury bez zezwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków nie wolno zabytków przerabiać, odnawiać, rekonstruować, konserwować, zabudowywać, odbudowywać, zdobić, uzupełniać, rozkopywać ani dokonywać żadnych innych zmian. W myśl art. 28 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy właściwy wojewódzki konserwator zabytków może wstrzymać wszelkie czynności podjęte bez zachowania przepisów art. 27. Poprzez art. 29 ust. 1 tejże ustawy powyższy przepis ma zastosowanie do dóbr kultury jeszcze nie wpisanych, o ile istnieją podstawy do takiego wpisu. Analiza zacytowanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, iż wynik postępowania o wpis nieruchomości do rejestru zabytków odnosi swój bezpośredni skutek na postępowanie w przedmiocie pozwolenia na przebudowę takiej nieruchomości. Postępowanie w zakresie pozwolenia na przebudowę będzie mogło się toczyć dopiero po zakończeniu postępowania w zakresie wpisania nieruchomości do rejestru zabytków. Od wyniku ostatnio wymienionego postępowania zależeć będą dalsze czynności w sprawie, w szczególności zaś konieczność wyrażenia zgody na planowaną przebudowę konserwatora. Fakt późniejszego odstąpienia od wpisania nieruchomości do rejestru zabytków nie ma w sprawie znaczenia. Zgodnie bowiem z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że późniejsza zmiana okoliczności faktycznych i prawnych nie ma w sprawie żadnego znaczenia. Podkreślenia wymaga, że wbrew stanowisku skarżącego wątpliwości Sądu nie budził przedmiot postępowania prowadzonego przez L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w zakresie wpisania nieruchomości do rejestru zabytków. Pokrywa się on z przedmiotem, którego dotyczy niniejsze postępowanie. W tym stanie rzeczy za pozostające w zgodzie z przepisami prawa, w tym z art. 97 § 1 ust. 4 kpa uznać należało orzeczenia organów obydwu instancji. Złożona skarga ulec musiała zatem oddaleniu na zasadzie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stąd orzeczono jak w sentencji. W sprawie zastosowano także przepisy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/E. Podrazik /-/A. Łaskarzewska /-/St. Małek kk