II SA/Po 238/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Maria Kwiecińska Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2008 r. sprawy ze skargi W.K., B.A., R.T. i M.D. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla w całości zaskarżoną decyzję Wojewody W. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Wojewody W. na rzecz B.A. kwotę [...] zł (...) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi, III. zasądza od Wojewody W. solidarnie na rzecz R.T. i M.D. kwotę [...] zł (...) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi, IV. zasądza od Wojewody W. na rzecz W.K. kwotę [...] zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym [...] zł (...) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi i [...] zł (...) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz [...] zł (...) z tytułu zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, V. określa, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana. /-/M. Kwiecińska /-/ J. Szaniecka /-/W. Batorowicz Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art.104 ustawy z dnia 14.06.1960 r.-Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił firmie A sp. z o.o., pozwolenia na budowę budynku usługowo - handlowo - biurowego (o powierzchni sprzedaży poniżej [...] m2) z częścią podziemną, przewidzianego do realizacji na działkach [...] i [...], ark. [...] obr. P. przy ul. K. / ul. P. w P. oraz na działkach nr [..] i [...], ark [...] obr. P. przy ul. K. w P.. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że planowana inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r. przeniesioną na inwestora decyzją z dnia [...]r., z decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...]r., przeniesioną na inwestora decyzją z dnia [...]r. oraz decyzją z dnia [...]r. o zmianie decyzji nr [...] i z przepisami Prawa budowlanego. Organ wskazał, że wnioskodawca złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i uzyskał: warunki przyłączenia z E. SA. i warunki techniczne z A. SA. oraz umowę o przyłączenie do sieci z D. SA. oraz opinię Z. U. D. P. ZUD. Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...]. udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 227 ust. 1, § 270, § 271 ust. 5 i § 277 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) w zakresie zmniejszenia odległości między budynkami oraz przekroczenia dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej w części handlowej, a także zastosowania bezkanałowego oddymiania garażu zamkniętego i zrezygnowania z instalacji tryskaczowej w tym garażu. Postanowienie to zostało wydane dnia [...]r., po uzyskaniu upoważnienia Ministra Budownictwa do wyrażenia zgody na przedmiotowe odstępstwo. W dniu [...]. Ministerstwo Budownictwa udzieliło organowi I instancji odpowiedzi w sprawie sposobu mierzenia wysokości przedmiotowego budynku, w kwestii różnicy poziomów między ulicami P. i K.. Inwestor uzyskał także decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P., wydaną dnia [...] r. oraz pozytywną opinię dotyczącą projektu drenażu w rejonie projektowanej inwestycji. W dalszej kolejności projekt planowanej inwestycji uzgodnił również Miejski Konserwator Zabytków. Inwestor przedłożył również protokół z zakończenia archeologicznych prac terenowych przy ul. K. w P. oraz zawarł umowę z Zarządem Dróg Miejskich dotyczącą przebudowy układu drogowego w sąsiedztwie planowanej inwestycji, zgodnie z art. 16 ustawy o drogach publicznych z dnia 21.03.1985r. (Dz. U. nr 204 z 2004r. ze zm.). Obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji została uzgodniona z Zarządem Dróg Miejskich pismem z dnia [...]r. Rozbiórka budynku położonego przy ul. K. została objęta odrębną decyzją. W skutek zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania administracyjnego właściciele sąsiednich nieruchomości - R. T., "B." sp. z o.o. i M. D. – wnieśli uwagi, do których wyjaśnienia następnie złożył Inwestor, odnosząc się, w szczególności do kwestii głębokości posadowienia i wysokość budynku, linii zabudowy od strony nieruchomości przy ul. S. oraz wielkości powierzchni zabudowy działki [...], przyjętego rozwiązania projektowego zapewniającego posadowienie budynku przy granicy z budynkami sąsiednimi z zachowaniem procedur bezpieczeństwa i zgodnie ze sztuką budowlaną, zacieniania budynków sąsiednich, kwestii uporządkowania układu urbanistycznego tej części śródmieścia P., uzyskania wymaganych przepisami prawa uzgodnień. Organ I instancji uznał wyjaśnienia inwestora za wyczerpujące i rozstrzygające wątpliwości związane z budową obiektu, a w konsekwencji również za w pełni za uzasadnioną uznał decyzję własną. Odwołania od decyzji organu I instancji złożone zostały przez M. D. i R. T. oraz Sp. z o.o. "B.". Skarżące w złożonym odwołaniu zwróciły uwagę na sprzeczność decyzji w sprawie pozwolenia na budowę z warunkami zabudowy, pozbawienie udziału w postępowaniu administracyjnym, nieuwzględnienie kwestii przesłaniania i pozbawienia światła słonecznego, a także pozbawienie możliwości korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób. Spółka B. zwróciła uwagę na ryzyko naruszenia bezpieczeństwa nieruchomości sąsiadujących i pozostających w obszarze oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wpłynęło również odwołanie W.K., który przez organ I instancji nie został uznany za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja wydana została, pomimo iż toczy się postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W.K. wskazał też, że bezzasadnie organ uznał, że nie jest on strona postępowania. Powołując się na wyniki przeprowadzonych analiz skarżący podkreślił, że jednoznacznie stwierdzono, iż planowane roboty budowlane wpłyną ujemnie na stan techniczny budynków sąsiednich, w tym również obiektu należącego do niego. Rozpoznawszy odwołania, Wojewoda W. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że podnoszone w odwołaniach zarzuty są nietrafne. Odnosząc się do zarzutu niezgodności inwestycji z warunkami zabudowy Wojewoda wyjaśnił, że w projekcie utrzymano wysokość [...] (ostatnia, wycofana względem linii zabudowy) kondygnacji nadziemnych. Zgodnie, bowiem z treścią §3 pkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez kondygnację naziemną należy rozumieć taką, której górna powierzchnia stropu lub warstwy wyrównawczej podłogi na gruncie znajduje się w poziomie łub powyżej poziomu projektowanego łub urządzonego terenu, a także każda sytuowana nad nią kondygnacja. W ocenie organu, więc kondygnacje nadziemne tego obiektu można liczyć wyłącznie od ul. K., bowiem niższa kondygnacja, z wejściem od ul. P., jako w części znajdująca się poniżej poziomu terenu, za nadziemną uznana być nie może. Jest bowiem sutereną w rozumieniu §3 pkt 20 powołanego rozporządzenia, Przechodząc z kolei do zarzutu przekroczenia wielkości [...] m2 powierzchni sprzedaży organ wyjaśnił, że w trakcie postępowania odwoławczego inwestor skorygował projekt, ograniczając wielkość tej powierzchni do [...] m² .Pozostałe powierzchnie to powierzchnie usługowe: biurowe, parkingowe i pomocnicze oraz wystawiennicze. Odnosząc się do zarzutu zwiększenia liczby kondygnacji podziemnych (garażowych) organ wyjaśnił, że zmiana ta jest zgodna z decyzją Prezydenta Miasta P. z [...] r. zmieniającą w tym zakresie warunki zabudowy, stąd decyzja organu I instancji w tej kwestii również odpowiada prawu. W dalszej kolejności organ ustosunkował się do zastrzeżeń związanych z bezpieczeństwem sąsiednich nieruchomości wzkazując na część konstrukcyjną projektu budowlanego oraz załączone opracowania geologiczno - inżynierskie specjalistycznej firmy C., a także ekspertyzę dr inż. K.M.. Wyjaśniono również, że znowelizowane Prawo budowlane nie daje podstaw do sprawdzania przez organy administracji architektoniczno -budowlanej rozwiązań projektowych obiektów budowlanych, za których jakość odpowiadają wyłącznie projektanci i, że dotyczy to bezpieczeństwa konstrukcji budynku, która powinna spełniać warunki zapewniające nieprzekroczenie stanów granicznych nośności oraz stanów granicznych przydatności do użytkowania w żadnym z jej elementów i w całej konstrukcji. Dotyczy to również spraw związanych z urządzeniami klimatyzacji i wentylacji i ewentualnymi uciążliwościami akustycznymi dla nieruchomości sąsiednich. Co do kwestii statusu W.K. w postępowaniu o pozwolenia na budowę, organ odwoławczy wyjaśnił, że tytuł prawny wszystkich właścicieli i użytkowników nieruchomości położonych po wschodniej stronie ul. P. został zakwestionowany przez organ I instancji. Tymczasem w ocenie Wojewody, już z zestawienia wysokości nowego obiektu i szerokości ulicy wynika, co najmniej prawdopodobieństwo naruszenia § 60 rozporządzenia Ministra w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Te same argumenty przemawiały za uznaniem za stronę B.A.. Wojewoda wskazał też, na stan faktyczny istniejącej zabudowy po stronie zachodniej, której wysokość waha się w granicach [...] – [...] m i już teraz zacienia przeciwną elewację w znacznym stopniu, przekraczającym przewidziane przepisami normy. Odnosząc się do zakwestionowanej w toku postępowania odwoławczego legalności przeprowadzonej procedury uzyskiwania odstępstw od warunków technicznych, na co pozwala przepis art. 9 ustawy Prawo budowlane - świetle dodatkowych wyjaśnień Ministerstwa Budownictwa i dyrektora Wydziału Urbanistyki i Architektury - organ odwoławczy uznał, że mimo uchybienia formalnego, jakim był brak uzupełniającego postanowienia w sprawie odstępstw od przepisów, zaskarżona decyzja w tym zakresie również odpowiada prawu. Organ II instancji wskazał nadto, że zarzut dotyczący sprzedaży "nieinwestycyjnej" działki nr [...] nie może być przedmiotem postępowania administracyjnego dotyczącego pozwolenia na budowę. Za bezprzedmiotowy Wojewoda uznał zarzut nieuwzględnienia przez organ I instancji wytycznych Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w P., określających wysokość przedmiotowego obiektu na ok. [...] m, wskazując jednocześnie, że wytyczne te nie znalazły się w treści decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji decyzja organu I instancji i będący jej integralną częścią projekt budowlany, został uznany za zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i należało uznać ją za prawidłową. W przewidzianym ustawą terminie skargi na decyzję Wojewody W. z dnia [...] r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę do sądu administracyjnego wnieśli W.K., B.A., R. T. i M. D.. Skargi zarejestrowano pod sygnaturami – odpowiednio – II SA/Po [...], II SA/Po [...], II SA/Po [...]/08 i II SA/Po [...]/08. Postanowieniami z dnia [...] r. i z [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. zarządził połączenie skarg B.A. W.K., R.T. i M.D. i postanowił prowadzić je dalej pod sygnaturą II SA/Po [...]/08. W.K. w skardze do Sądu podniósł zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania – art. 97 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zażądano stwierdzenia nieważności decyzji organu I i II instancji ewentualnie uchylenia obu decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. R. T. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 9 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 ze zm.) i zażądała stwierdzenia nieważności decyzji organu I i II instancji. M. D. również podniosła zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania – art. 97 § 1 pkt 4 kpa i wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji, ewentualnie uchylenia ich i przekazania do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniach skarg wszyscy skarżący podnieśli, ze wydanie pozwolenia na budowę uzależnione jest od zakończenia postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W skargach zwrócono uwagę, iż wyrokiem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. uchylił zaskarżoną przez R. T. i M. D. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r., którą Prezydent odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-biurowo-handlowego na nieruchomości oznaczonej nr działek [...] i [...] w P., przy ul. K.-P.. Skargę kasacyjną od tego wyroku oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z [...] r., sygn. [...]. Skarżący podkreślili, ze w takiej sytuacji przed Prezydentem Miasta P. winno toczyć się postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla części AB (działki [...] i [...]) objętej decyzją nr [...] z [...] r. W.K. wskazał również na naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, z uwagi na pozbawienie go udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, podnosząc tez, że w sprawie ziściły się przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania wskazane w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Skarżący podniósł, że realizacja spornej inwestycji skutkować będzie naruszeniem § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (...), bowiem spowoduje, że oświetlenie budynku nr [...] będzie możliwe tylko przez [...] minuty dziennie. B.A. wskazała również na naruszenie art. 6, 8, 9, 10 i 15 kpa oraz art. 6, 8. 9 i 10 kpc w zw. z art. 78 Konstytucji RP. Skarżąca podniosła, że nigdy nie była informowana o wszczęciu lub prowadzeniu postępowania w sprawie realizacji spornej inwestycji – doręczono jej dopiero decyzję organu II instancji, poprzez co pozbawiona została możliwości składania wniosków, zastrzeżeń i zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku postępowania administracyjnego. M. D. i R. T. zakwestionowały także prawidłowość zastosowania art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego. Skarżące podniosły zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego oraz błędne ustalenie stanu faktycznego. W ocenie obu skarżących zaskarżona decyzja wydana została również z naruszeniem art. 147 kc. W odpowiedzi na skargę Wojewoda przedstawił dotychczasowy bieg postępowania i wyjaśniając, że podnoszone w skargach zarzuty pozostają bez wpływu na toczące się postępowanie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi okazały się uzasadnione, choć nie wszystkie podnoszone w nich zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola legalności decyzji o pozwoleniu na budowę. Podstawę wydania kwestionowanej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę stanowiły ustalające warunki zabudowy decyzje z [...] r. (zmieniona decyzją z [...] r.) oraz z [...] r. Decyzjami tymi Prezydent Miasta P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-biurowo-handlowego z 3 kondygnacjami podziemnymi na dz. [...] i [...] (budynek AB) oraz dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowo-biurowego z [...]kondygnacyjną częścią podziemną na dz. [...] oraz [...]kondygnacyjną częścią podziemną na działce nr [...] (budynek C) Na wstępie, wyjaśnić należy, że decyzje ustalające warunki zabudowy dla budynku "AB" i "C" są ostateczne i pozostają w obrocie prawnym. Co prawda, zgłoszony został wniosek o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji, jednak decyzje ustalające warunki zabudowy zgodnie z zasadą trwałości wyrażoną w art. 16 kpa, korzystają z domniemania, że odpowiadają prawu. Obowiązują, więc tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione nową decyzją. Podnoszone w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę uchybienia dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy i kwestia ich prawidłowości stanowią przedmiot odrębnego postępowania. Potencjalna możliwość uchylenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie stanowi jednak przesłanki zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa (por. wyrok NSA z [...] r., sygn. [...]). Stąd nieuprawniony był podniesiony przez skarżących zarzut dotyczący naruszenia w toku postępowania administracyjnego art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut samowolnego zwiększenia liczby kondygnacji podziemnych przewidzianych decyzją z [...] r., bowiem kwestionowana zmiana jednoznacznie wynika z treści decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] r. Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie odpowiadają jednak prawu: 1. Zasadniczą kwestią sporną w niniejszej sprawie było ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji i pojęcie statusu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego udziału w sprawie zostali pozbawieni zarówno B.A. (właściciel nieruchomości przy ul. P.), jak i W.K. (właściciel nieruchomości przy ul. P.). O ile jednak zgromadzony w sprawie materiał wskazuje na to, iż B.A. odmówiono statusu strony w toczącym się postępowaniu, o tyle W.K. pozbawiono udziału w nim, pomimo, że według ustaleń organu jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Potwierdzenie takich ustaleń organu stanowi wskazany zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę, obszar oddziaływania obiektu wymieniający m.in. działkę [...]. Jednoznacznie organ I instancji ustalił, iż stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są również właściciele nieruchomości położonych na obszarze działki [...]. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji brak informacji ujawniających numery działek należących do poszczególnych skarżących, jednak z nadesłanego do sądu zawiadomienia z [...] r. (k. [...] akt sądowych) wynika, iż nieruchomość skarżącego W.K. położona jest na obszarze działki [...], a nieruchomości M.D. i R.T. na obszarze działki [...]. Ponieważ przymiot strony w niniejszym postępowaniu wiąże się z dyspozycją art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 20, Wojewoda powinien był w pierwszej kolejności zbadać decyzję organu I instancji pod względem prawidłowości ustaleń związanych z wytyczonym obszarem oddziaływania inwestycji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika natomiast, aby organ odwoławczy zbadał tę kwestię w zakresie szerszym niż zrobił to organ I instancji. Pomimo odmiennej oceny statusu skarżących – będących właścicielami nieruchomości przy ul. P. - organ odwoławczy utrzymał decyzję organu I instancji w mocy, wyjaśniając, że lokalizacja projektowanego budynku zgodna jest z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (...), natomiast istniejąca sąsiednia zabudowa już zacienia kamienicę po wschodniej stronie ul. P. w taki sposób, że narusza wymogi § 60 powołanego rozporządzenia. Stąd, w ocenie organu odwoławczego zmniejszenie bryły budynku w przedmiocie nasłonecznienia "niewiele zmienia". Taka argumentacja, w ocenie Sądu nie zasługiwała na aprobatę. Obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, związany jest w szczególności z posadowieniem obiektów i ich wzajemnych oddziaływań związanych chociażby z zacienieniem i ograniczeniem zagospodarowania terenów sąsiednich. Posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania obiektu jest uzależnione od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na tę nieruchomość. W niniejszej sprawie wszyscy skarżący są właścicielami nieruchomości sąsiadujących z terenem na którym zrealizowana ma zostać sporna inwestycja. W decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wymienione zostały numery działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Obydwie działki zostały wymienione wprost w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, jako nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy wyraźnie przyznał, że projektowany obiekt może naruszać w odniesieniu do nieruchomości skarżących warunki w zakresie dostępu pomieszczeń do nasłonecznienia wg normy przepisu § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednoznacznie "niewielki" wpływ spornej inwestycji na ograniczenie nasłonecznienia w nieruchomości położonej przy ul. S. wykazano również w Zestawieniu tabelarycznym mieszkań i ich nasłonecznienia w budynku przy ul. S. Analogiczne ustalenia poczyniono również w odniesieniu do nieruchomości położonych przy ul. P., co podkreślone zostało w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Sposób wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji budzi jednak wątpliwości. Choć decyzja organu I instancji nie wymienia wśród nieruchomości znajdujących w obszarze oddziaływania inwestycji działki [...], to jednak organ odwoławczy uznał B.A. za stronę przedmiotowego postępowania. Z akt sprawy, w tym Analizy nasłonecznienia – zabudowy ul. P. nr [...] nie wynika jakie motywy w przekonaniu organu I instancji uzasadniały zróżnicowanie sytuacji właściciela tej jednej działki. W toku postępowania ustalono, że odległość przesłaniania w przypadku pominiętego przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji budynku nr (wynosi [...]) jest mniejsza niż odległość przesłaniania budynku nr [...] (wynosi [...]). Jednak to budynek nr [...] został uznany za znajdujący się w obszarze oddziaływania inwestycji. W rezultacie Sąd nie mógł zweryfikować prawidłowości zakreślonego obszaru oddziaływania. Na etapie wyznaczania kręgu stron ważne jest by dokładnie sprawdzić, które podmioty winny się w nim znaleźć. Brak w aktach sprawy ustaleń w oparciu, o które najpierw organ I instancji odmówił B.A. statusu strony, a następnie organ odwoławczy uznał ją za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oznacza, że obszar oddziaływania inwestycji został określony w sposób dowolny z przekroczeniem granic określonych w art. 80 kpa, co niewątpliwie może mieć wpływ na prawidłowość zastosowania art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny ustalić czy skarżący B.A. i W.K. posiadają status strony w rozumieniu powołanych przepisów. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją w której planowana inwestycja ze względu na swoje gabaryty wpływa na sąsiadujące z nią budynki . Świadczy o tym przeprowadzona analiza nasłonecznienia sąsiednich nieruchomości. Skarżący wskazali na konkretne normy prawa materialnego, które mogły zostać naruszone tj. przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie normy nasłonecznienia budynków mieszkalnych. Wszyscy skarżący – właściciele sąsiednich nieruchomości w okolicznościach w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu inwestycji na ich nieruchomość, mają prawo wypowiedzenia się co do wyników przeprowadzonego badania, który może mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Organ nie może z góry założyć, że skoro inwestycja, która w ocenie organu spełnia normy dotyczące nasłonecznienia, to sąsiednie nieruchomości nie znajdują się w jej obszarze oddziaływania. Właściciele nieruchomości sąsiadujących z budynkiem który poprzez swoje gabaryty może oddziaływać na nie poprzez ich zacienienie, mają prawo do tego, by w trakcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jako strona postępowania zapoznać się z materiałem dowodowym, w tym z wynikami analizy i ewentualnie wnieść swoje uwagi czy też zastrzeżenia. Czynności tych mogą dokonać tylko jako strona postępowania. (por. Wyrok WSA w G. z dnia [...]r. sygn. akt [...] opubl. Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego rok IV nr 3/18/ 2008. W tych warunkach za nietrafny uznać należy wniosek inwestora o odrzucenie skarg wszystkich skarżących z uwagi na brak po ich stronie przymiotu strony w rozumieniu powołanych przepisów. W ocenie Sądu nie do zaakceptowania jest sformułowana przez inwestora teza (pismo z [...] r.), iż nie ma podstaw do uznania skarżących za strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a ochrony uzasadnionych interesów prawnych nie mogą skarżący dochodzić sami, lecz zadbać o nie muszą same organy administracji architektoniczno-budowlanej. Teza ta pozostaje w sprzeczności z zasadami postępowania administracyjnego. W rezultacie niewystarczających dla rozstrzygnięcia ustaleń, naruszono również art. 10 i 15 kpa. W.K. przystąpił do postępowania administracyjnego dopiero w wyniku odwołania od decyzji I instancji, a B.A. w wyniku doręczenia decyzji organu II instancji. O toczącym się postępowaniu przed organem nie byli zawiadomieni, co uniemożliwiło im wzięcie czynnego udziału na pierwszym etapie postępowania i naruszyło zasadę dwuinstancyjności. Z uwagi na specyfikę postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, gdzie postępowanie przed organem pierwszej instancji polega na zebraniu najistotniejszej dla rozstrzygnięcia części materiału dowodowego, uznać należało, że te strony zostały pozbawione możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy złożenia wyjaśnień, co miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 lit. "c" p.p.s.a. Jako naruszenie art. 10 kpa uznać należy niewłaściwe i niedostateczne informowanie o przebiegu postępowania uczestniczek M.D. i R.T., co podnoszone było w ich odwołaniu. Te uczestniczki pominięto przy postępowaniu w sprawie odstępstw w trybie art. 9 Prawa Budowlanego. Podnoszenie zarzutów w sprawie odstępstw w postępowaniu drugoinstancyjnym okazało się nieskuteczne wobec wydania przez Prezydenta Miasta P., niezaskarżalnego postanowienia z dnia [...]r. Wobec tego, iż stanowisko tych skarżących sprowadza się do żądania zmniejszenia gabarytów projektowanej inwestycji z uwagi na stopień oddziaływania na ich sąsiednie nieruchomości, uznać należało, że pozbawienie uczestniczek postępowania możliwości udowodnienia swych twierdzeń stanowiło uchybienie mające wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 par. 1 lit. "c" p.p.s.a. 2. W następnej kolejności wyjaśnić należy również, że choć art. 9 Prawa budowlanego przewiduje możliwość odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, to odstępstwo takie dopuszczalne jest wyłącznie w uzasadnionych przypadkach, w szczególności zaś nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia. Zgoda na odstępstwo może zostać udzielona przez właściwy organ w drodze postanowienia wydanego po uzyskaniu upoważnienia właściwego ministra. W rozpoznawanej sprawie minister wydał upoważnienie dla Prezydenta Miasta P. w sprawie zgody na odstępstwo przy realizacji spornej inwestycji od § 227 ust. 1, § 270, § 271 ust. 5 i § 277 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690). Prezydent Miasta P. postanowieniem z 20.03.2007 r. udzielił zgody na odstępstwo również wyłącznie w zakresie § 227 ust. 1, § 270, § 271 ust. 5 i § 277 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. Następnie, organ ten wystąpił o wyjaśnienie i uzupełnienie upoważnienia wydanego [...] r., o zgodę na odstępstwo od przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (...), i bezspornie Minister Budownictwa pismem z 29.08.2007 r. upoważnienia w tym zakresie udzielił. Poza sporem jednak pozostaje również fakt, że Prezydent Miasta P. zgody na odstępstwo od przepisów § 13 i § 60 powołanego rozporządzenia w toku postępowania administracyjnego nie wydał. Tymczasem, udzielenie przez ministra upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych nie obliguje organu właściwego w sprawie pozwolenia na budowę do udzielenia zgody na odstępstwo. Pozytywne upoważnienie ministra w kwestii odstąpienia od przepisów jest wyłącznie warunkiem koniecznym do wydania postanowienia w przedmiocie zgody na odstępstwo przez organ architektoniczno-budowlany. Ustalenie odległości mniejszej niż wskazane w § 13 rozporządzenia mogło nastąpić tylko w postanowieniu wydanym na podstawie art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, w trybie przewidzianym w art. 9 ust. 2 (por. wyrok NSA z [...] r., sygn. [...], wyrok WSA z [...] r., sygn.[...]). Nie można, więc podzielić stanowiska organu odwoławczego, iż brak stosownego postanowienia w zakresie odstępstw od § 13 i § 60 stanowił wyłącznie uchybienie formalne, które nie przesądzało o wadliwości decyzji pierwszoinstancyjnej. Postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...]r.wydane zostało w trybie art. 123 kpa i nie było zaskarżalne. Nie oznacza to, że strony pozbawione są możliwości kwestionowania takiego rozstrzygnięcia. Zwalczanie jego treści możliwe jest łącznie z decyzją w sprawie pozwolenia na budowę (por. Prawo budowlane Komentarz pod red. Prof. Z. Niewiadomskiego str. 169 ). Wobec powyższego uzasadnienie orzeczenia w przedmiocie odstępstw winno znaleźć się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organy obu instancji pominęły motywy dla których zapadło wskazane postanowienie. Tym samym doszło do naruszenia art. 107 par.1 i 3 kpa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny mieć na uwadze, że przewidziana przepisem art. 9 Prawa budowlanego możliwość stanowi wyjątek. Stąd orzeczenie w sprawie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych wymaga uzasadnienia, zawierającego dokładne ustalenia w zakresie stanu faktycznego i ocenę określonych w art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego przesłanek. Ustalenia w przedmiocie odległości projektowanych obiektów od sąsiednich budynków mieszkalnych wymagają szczególnej precyzji, chociażby z uwagi na wytyczne sformułowane w Analizie warunków ochrony przeciwpożarowej, tomu II Projektu architektury. Z treści "Postanowień końcowych" Operatu ochrony przeciwpożarowej wynika wymóg zachowania między projektowanym obiektem a sąsiadującymi budynkami mieszkalnymi odległości [...]m – w rzeczywistości [...]m i wymóg uzyskania zgody Ministra Budownictwa na projektowaną lokalizację obiektu. Oczekiwania inwestora w zakresie zgody na odstępstwo od § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (...) obejmowały zmniejszenie tej odległości do [...]m. Wobec faktu, iż odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego nie może powodować zagrożenia dla życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych, a w stosunku do obiektów użyteczności publicznej i budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego, ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych przedmiotowe postanowienie winno zostać wydane dopiero na skutek ustaleń, co do prognozowanego wpływu wydawanej zgody w tym zakresie (por. wyrok NSA z [...] r., sygn. [...]). Dopuszczenie przez ustawodawcę odstępstw od przepisów techniczno - budowlanych w szczególnie uzasadnionych przypadkach, oznacza, że w przypadku konfliktu interesów prawnych osób dysponujących własnością – tak jak w niniejszej sprawie – organy muszą mieć na uwadze konieczność dostosowania norm prawnych w sprawie warunków technicznych do konkretnych sytuacji aby nie uszczuplając zawartych tam norm w stopniu niedającym się pogodzić z porządkiem prawnym, umożliwić zaspokojenie uzasadnionego interesu inwestora, bez naruszania norm prawnych chroniących osoby trzecie. W dalszej kolejności zauważyć również trzeba, że zgoda organu w trybie art. 9 Prawa budowlanego wydana może zostać jedynie w toku sprawy o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z dnia [...] r., sygn. [...]). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje, więc podnoszony w toku postępowania sądowoadministracyjnego (pismo z [...] r.) argument dotyczący wydania w dniu [...] r., a więc już po zakończeniu postępowania zaskarżoną decyzją zgody na odstępstwo od § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (...). Odnosząc się z kolei do zgłoszonego w toku postępowania wniosku o udzielenie odstępstwa od wymogów § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (...), należy podzielić stanowisko Ministra Budownictwa z [...] r., iż wspomniany przepis nie stanowi konkretnej normy prawnej, określając wyłącznie sposób mierzenia wysokości budynków. Dlatego też nie jest możliwe wydanie zgody na odstępstwo od niego, a wysokość budynku A i B musi być mierzona od poziomu terenu, przy najniżej położonym wejściu, tj. od ul. P.. Wskazanie przez Ministra w powołanym piśmie, iż zezwala na liczenie wysokości budynku od ul. K. jest sprzeczne z prawem i ani inwestor, ani organ na to pismo powoływać się nie może. 3. W następnej kolejności wskazać należy, że stosownie do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymogami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z akt administracyjnych wynika, że w przedmiotowej sprawie w zasadzie zabrakło stosownych w tym zakresie ustaleń, co spowodowało naruszenie art. 35 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zaskarżona decyzja zapadła, bowiem z pominięciem wytycznych decyzji o warunkach zabudowy. Przede wszystkim w punkcie III uzasadnienia decyzji ustalającej warunki zabudowy z [...] r. - co do budynku C - organ zastrzegł, że inwestor obowiązany jest do uwzględnienia m.in. wskazań konserwatorskich, wynikających z pisma z [...] które w całości zacytował. Jak wynika natomiast z akt administracyjnych sprawy, pismo to zawierało zastrzeżenie, iż planowany budynek nie może przewyższać swoją wysokością istniejących, sąsiadujących z nim budynków. Przedstawiony projekt budowlany zakłada, że przewidywana wysokość budynku "C" wyniesie [...]m (Projekt architektury, tom II, s.[....]). W zaskarżonej decyzji brak jakichkolwiek rozważań w tym zakresie. Tymczasem, z załączonego do akt sprawy materiału (pismo M.D. z [...] r.) wynika, że budynki w sąsiedztwie, których planowana jest realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, mają ok. [...]m wysokości. Istniejąca zabudowa ma [...] kondygnacji, natomiast projektowana inwestycja ma składać się [...] kondygnacji nadziemnych oraz parteru (poziom [...]). Z treści decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz dokumentów załączonych do akt administracyjnych sprawy wynika także, zastrzeżenie, iż planowany budynek nie może stanowić dominaty architektonicznej. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "dominaty", dlatego posługując się słownikową definicją tego pojęcia należy przyjąć, że chodzi o zasadniczą, dominującą cechę lub element czegoś (Wielki Słownik Wyrazów Obcych pod. red. M. Bańko, PWN, Warszawa 2005, s. 286). A contrario, przyjąć więc należało, że inwestycja dla, której warunki zabudowy ustalone zostały decyzją z [...] r. (budynek C) powinna stanowić kontynuację istniejącej zabudowy. Rozważenie tych okoliczności winno poprzedzać zatwierdzenie projektu budowlanego, a brak stosownych w tym zakresie ustaleń stanowi również naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zaniechania tego nie usprawiedliwia też stwierdzenie organu odwoławczego, iż wytyczne określające wysokość spornego obiektu nie zostały sformułowane wprost w decyzji o warunkach zabudowy. Jakkolwiek, bowiem wartości tych nie wskazano precyzyjnie w ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji, to jednak określono w niej, jakie wytyczne – w kontekście wysokość planowanej inwestycji - muszą zostać przez inwestora uwzględnione. Natomiast analiza przedstawionych dokumentów wskazuje na to, iż przedstawiony projekt budowlany narusza je. Odnośnie projektu budowlanego w części co budynków A i B stwierdzić należy ewidentna sprzeczność jego treści w zakresie liczby kondygnacji z założeniami decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia [...]r. Zgodnie z warunkami zabudowy maksymalna wysokość budynku od poziomu terenu do gzymsu dachowego wynosić może [...] kondygnacji naziemnych plus [...] kondygnacja w obszarze narożnika oraz [....] kondygnacje podziemne ( po zmianie postanowieniem z dnia [...].),a więc inwestycja w tej części obejmować może maksymalnie [...] kondygnacji. Tymczasem projekt przewiduje w części A i B [...] kondygnacji. Uznanie jednej z kondygnacji za suterenę nie może zmienić ich liczby wyraźnie w decyzji ustalającej warunki zabudowy określonej. Twierdzenia organu, iż uzyskał zgodę Ministra Budownictwa na inne liczenie wysokości budynku niż od ulicy P. ( wysokość budynku musi być mierzona od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie ustalania warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki – tj. od ul. P.) uznać należy za sprzeczne z prawem, bowiem co już analizowano wcześniej Minister Budownictwa nie posiada kompetencji we wskazanym zakresie. 4. Decyzją z [...] r. Prezydent Miasta P. określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji spornego przedsięwzięcia. Ubocznie zauważyć należy, że w sentencji decyzji, opisując przedmiotową inwestycję organ błędnie wskazał, że budynek AB składać się będzie m.in. z 2 kondygnacji podziemnych, podczas gdy wskutek zmiany decyzji z [...] r. przewidywana jest realizacja [...] kondygnacji podziemnych. W uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ wskazał, iż planowana inwestycja zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52b rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2004 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) kwalifikowana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których opracowanie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane. W oparciu o przedłożony organowi Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko (dokumentu nie załączono do akt sprawy) ustalono, że planowana działalność winna być prowadzona w sposób nieuciążliwy dla otoczenia i uwzględniać rozwiązania chroniące przed rozprzestrzenianiem hałasu. Pomimo tych wytycznych oraz zarzutów podnoszonych na etapie postępowania odwoławczego, organ II instancji nie ustosunkował się wyczerpująco do argumentów skarżących w kwestii przewidywanej uciążliwości planowanego zamierzenia. 5. Odnosząc się z kolei do zarzutu pełnomocnika inwestora, dotyczącego oświadczenia B.A. o odwołaniu cofnięcia skargi, wyjaśnić należy, że sądy administracyjne stoją na stanowisku dopuszczalności takich wniosków. Czynność cofnięcia skargi jest czynnością procesową, zatem odnoszą się do niej wszelkie zasady dotyczące tego rodzaju czynności. Cofnięcie skargi, tak jak każde inne oświadczenie złożone przed sądem, jest oświadczeniem złożonym dla potrzeb procesowych. Do momentu wydania rozstrzygnięcia przez sąd, strona która cofnęła skargę może odwołać takie cofnięcie i odwołanie takie jest skuteczne (por. postanowienie WSA z [...] r., sygn. [...], postanowienie WSA z [...] r., sygn. [....]). Do dnia złożenia przez skarżącą oświadczenia o odwołaniu cofnięcia skargi Sąd nie wydał merytorycznego orzeczenia w sprawie z jej skargi. Stąd nie zasługiwało na uwzględnienie stanowisko o niedopuszczalności odwołania cofnięcia skargi, o którym pismem sporządzonym [...] r. poinformowała B.A.. 6. W dalszej kolejności wskazać należy, że nadesłane do sądu akta są niekompletne, niepoukładane chronologiczne i wybiórczo ponumerowane. W szczególności brak szeregu dokumentów, do dostarczenia których Sąd wzywał organy obu instancji. Pomimo wezwania, takich dokumentów jak: pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z [...] r., raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, o którym mowa na k. 4 decyzji Prezydenta Miasta P. z [....] r. oraz szeregu dokumentów wymienionych w wezwaniu Sądu z [...] r. (k. [...] akt sądowych) nie dostarczono w zakreślonym terminie, co narusza prawo do rzetelnej procedury, które ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego ( art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2.4.1997 r.- Dz.U. 78/97/483, sprost. 28.01.319; wyrok NSA z 19.X.1993 r.- sygn. V SA 250/93, ONSA 2/94/84). 7. Odnosząc się natomiast do zarzutu podniesionego przez M. D. i R. T. w kwestii naruszenia zaskarżoną decyzją art. 147 kc, należy wyjaśnić, że jest to przepis tzw. prawa sąsiedzkiego z zakresu prawa cywilnego i z tego względu istnienie lub brak przesłanek ich stosowania podlega ocenie sądu powszechnego w postępowaniu cywilnym. Odnosząc się do argumentów skarżących w tym zakresie, należy wyjaśnić że nie mogły mieć one wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Przedmiot kontroli Sądu wyznaczały, bowiem granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego art. 35 ust. 1, art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20, art. 9 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz przepisów postępowania art. 7, art. 10, 15 art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, i c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody i poprzedzająca ja decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348). O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ M.Kwiecińska /-/ J.Szaniecka /-/ W.Batorowicz MK