II SA/Po 24/12

Dnia 30 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi K. B. i Z. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] listopada 2011r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia I. oddala skargę, II. przyznaje adwokat A. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej K. B. z urzędu, kwotę [...] zł (w tym [...] zł tytułem podatku od towarów i usług), III. przyznaje radcy prawnemu R. B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu Z. B. z urzędu, kwotę [...] zł (w tym [...] zł tytułem podatku od towarów i usług). Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., znak [...], Starosta W. na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.), art. 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. nr 1212 poz. 1266 z późn. zm.) oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071) uzgodnił w zakresie ochrony gruntów rolnych warunki zabudowy określone w projekcie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla inwestycji zlokalizowanej na działce nr [...], obręb M., gmina P., polegającej na budowie urządzenia łączności publicznej – stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] września 2011 r., znak [...], Wójt Gminy Przemęt zwrócił się o uzgodnienie wspomnianego projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie ochrony gruntów rolnych. Starosta W. wskazał, że na cele nierolnicze powinny być przeznaczone przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku – inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Planowane przedsięwzięcie realizowane jest na gruntach oznaczonych jako użytki rolne – grunty orne R VI. W obrębie nieruchomości objętej inwestycją nie ma możliwości zabudowy gruntów rolnych o niższej przydatności rolniczej. Tym samym przedmiotowe przedsięwzięcie może być zlokalizowane na wskazanym terenie. Pismem z dnia [...] października 2011 r. Z. B. wniósł zażalenie od powyższego postanowienia Starosty W. z dnia [...] października 2011 r. W uzasadnieniu wskazał, że nie zgadza się z miejscem zlokalizowania stacji bazowej telefonii komórkowej i wnosi o rozważenie innej lokalizacji. Argumentował, że nie można dopuścić do świadomego zagrożenie środowiska poprzez usytuowanie planowanej instalacji w pobliżu domu mieszkalnego. Ponadto podniósł, że przyznanie jedynie inwestorowi możliwości wniesienia zażalenia od przedmiotowego postanowienia jest sprzeczne z art. 1 Konstytucji RP. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie na podstawie art. 134 i art. 144 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez Z. B. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że Z. B. nie posiada statusu inwestora, a zatem nie ma on także legitymacji do wniesienia zażalenia na postanowienie uzgadniające. Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zażalenie na opisane wyżej postanowienie z dnia [...] października 2011 r. przysługuje jedynie inwestorowi. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. K. i Z. B. zaskarżyli wyżej opisane postanowienie Kolegium z dnia [...] listopada 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W uzasadnieniu powtórzono zastrzeżenia podniesione w zażaleniu z dnia [...] października 2011 r. Nadto skarżący zarzucili organom administracji publicznej wadliwe prowadzenie postępowania i nieuwzględnienie protestów zgłaszanych przez mieszkańców. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr z 2012 r. poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami oraz wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z art. 145 § 1 powołanej ustawy – sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie oraz orzeka o ich uchyleniu, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.). Zgodnie z art. 50 ust. 1 powołanej ustawy inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Niemniej, ustawodawca zastrzega w art. 53 ust. 4 pkt 6 cytowanej ustawy, że przed wydaniem takiej decyzji konieczne jest uzyskanie szeregu uzgodnień, w tym także uzgodnienia z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 103 poz. 651 z późn. zm.). Jak wynika przy tym z art. 53 ust. 5 powołanej ustawy, wspomniane uzgodnienia dokonywane są w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071). Zgodnie z art. 106 § 5 k.p.a. zajęcie stanowiska przez organ następuje w formie postanowienia, na które stronie postępowania przysługuje zażalenie. Ta ogólna konstrukcja została jednak zmodyfikowana przez ustawodawcę w art. 53 ust. 5 cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż prawo do wniesienia zażalenia zostało przyznane jedynie inwestorowi. Oznacza to, że inne podmioty nie mogą skutecznie skorzystać ze wspomnianego środka zaskarżenia nawet, jeżeli posiadają one przymiot strony postępowania. Trzeba jednak w tym miejscu podkreślić, że powyższe ograniczenie o charakterze podmiotowym dotyczy jedynie kwestii wydawania uzgodnień. Skarżący jako strony postępowania zachowują bowiem w dalszym ciągu prawo do wniesienia odwołania od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy zatem zauważyć, że pismem z dnia [...] września 2011 r., znak [...], Wójt Gminy P. zwrócił się do Starosty W. o wydanie uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 106 k.p.a. (k. 10 akt adm. organu I instancji). Z załączonego projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym z dnia [...] września 2011 r. wynika, że inwestorem jest P. w W., reprezentowany przez B. S. (k. 3-9 akt adm. organu I instancji). Jednocześnie Z. B. został zaliczony do podmiotów legitymujących się przymiotem strony, na co wskazuje w szczególności znajdujący się w aktach sprawy wykaz stron postępowania (k. 2 akt adm. organu I instancji). Tym samym nie ulega wątpliwości, że skarżący Z. B., choć posiada status strony postępowania, nie występuje w nim jednak jako inwestor. Konsekwentnie więc w świetle art. 53 ust. 5 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mógł on skutecznie wnieść zażalenia, ponieważ możliwość skorzystania z powyższego środka zaskarżenia została przyznana wyłącznie inwestorowi. Dlatego też wniesione przez Z. B. zażalenie z dnia [...] października 2011 r. było niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych, co z kolei na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. obligowało organ II instancji do wydania stosownego postanowienia. W tym zakresie skarga okazała się zatem bezzasadna, a postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] listopada 2011 r., znak [...] jest prawidłowe. Skargę na powyższe postanowienie z dnia [...] listopada 2011 r. została jednak złożona nie tylko przez Z. B., lecz także przez K. B. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że K. B. nie miała interesu prawnego w zaskarżaniu wymienionego postanowienia z dnia [...] listopada 2011 r. Rozstrzygnięcie to zostało bowiem skierowane tylko do Z. B., a nadto wydanie takiego aktu administracyjnego – z uwagi na jego charakter – nie ingerowało bezpośrednio w sferę prawną skarżącej K. B. K. B. nie miała więc interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym skarga okazała się niezasadna również w odniesieniu do tej skarżącej. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako bezzasadna podlegała więc oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Sąd orzekł o kosztach na podstawie (1) art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461) w odniesieniu do K. B. oraz (2) art. 200 i art. 205 § 2 cytowanej ustawy w zw. z § 14 ust. 2 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1349 z późn. zm.) w odniesieniu do Z. B.