II SA/Po 24/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. H. o wymierzenie kary grzywny Staroście P. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia wniosek odrzucić. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak Pismem, które do Starostwa Powiatowego w P. wpłynęło w dniu 27 grudnia 2012 r., B. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosek o wymierzenie wymienionym z imienia i nazwiska Staroście P. oraz Wicestaroście P. kary grzywny za nieudostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Wnioskodawca swój wniosek argumentował tym, że wskazane osoby naruszyły przepisy art. 2, art. 3, art. 4, art. 6 i art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wnioskodawca nie uzyskał bowiem informacji publicznej w zakresie określonym wnioskami z dnia [...] listopada 2012 r. oraz [...] stycznia 2013 r. Również analiza wskazanej przez organ strony internetowej Biuletynu Informacji Publicznej, do której skierowano go w piśmie Starosty z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...], nie pozwoliła żądanych informacji uzyskać. Wniosek wraz z dokumentacją sprawy Starostwo Powiatowe w P. przekazało do tut. Sądu w dniu 3 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Sprawy administracyjne przed sądami administracyjnymi wszczynane są wniesieniem skargi lub wniosku. Wyjaśnić jednak należy, że wszczęcie postępowania sądowego na wniosek strony - stosownie do treści art. 63 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej ppsa, następuje wyłącznie w sytuacji, gdy ustawy tak stanowią. Nie każdy zatem wniosek, złożony przez stronę do Sądu będzie wnioskiem, o którym mowa w tym przepisie, a więc wnioskiem wszczynającym postępowanie sądowe. Przykładami wniosków wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym są: wnioski o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie sądowi w terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy (art. 55 § 1 ppsa), wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przed wszczęciem postępowania w sprawie (art. 243 § 1 ppsa), wniosek o odtworzenie zaginionych lub zniszczonych akt (art. 288, 289 ppsa), wniosek o wszczęcie postępowania w sprawach o spory kompetencyjne (art. 22 § 2 kpa w zw. z art. 4 ppsa). Przepis art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej normuje tymczasem możliwość orzeczenia wobec osoby, która nie udostępnia informacji publicznej, grzywny, kary ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Przepis ten stanowi, iż sankcjom tym podlega każdy, kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej. Jest to zatem przepis karny, penalizujący naruszenie obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych nie obejmuje jednak orzekania kar za czyny zabronione, nawet wówczas, gdy zostały one spenalizowane w aktach prawnych zawierających normy prawa administracyjnego (art. 3 § 2 i 3 ppsa). Do orzekania o odpowiedzialności karnej za przestępstwa właściwe są sądy powszechne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Skoro wskazane sankcje są środkami karnymi, które mogą być nałożone jedynie przez sąd powszechny, to tym samym nie mogą stanowić przedmiotu sprawy sądowoadministracyjnej rozpoznawanej przez sąd administracyjny. W związku z powyższym stwierdzić należy, że wniosek o wymierzenie grzywny na podstawie art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie podlega kognicji sądów administracyjnych, stąd też należy go odrzucić. Z uwagi na treść skierowanego do Sądu pisma – jego argumentację oraz jasno sprecyzowane żądanie, Sąd nie miał podstaw, aby uznać, iż wnosząc o wymierzenie kary grzywny w omawianym trybie, wnioskodawca wniósł jednocześnie skargę na bezczynność organu administracji (Starosty P.). Na marginesie wskazać jednakże należy, iż dokumentacja sprawy przesłana do Sądu wraz z przedmiotowym wnioskiem pozwala stwierdzić, iż wyłącznie poprzez wniesienie skargi na bezczynność organu Sąd mógłby przeprowadzić ocenę sposobu rozpatrzenia przez skarżony organ wniosków B. H. z dnia [...] listopada oraz [...] stycznia 2013 r. Wskazać w tym miejscu należy, iż skargę na bezczynność wnosi się za pośrednictwem organu, którego zarzut bezczynności dotyczy (art. 53 ppsa). W granicach przedmiotowej sprawy, jak wyżej wyjaśniono, nie jest możliwe rozstrzyganie przez Sąd, czy organ rzeczywiście nie udostępnił skarżącemu żądanych informacji oraz czy informacje zamieszczone na stronach Biuletynu Informacji Publicznej są niewystarczające. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 64 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak