II SA/Po 2406/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędziowie WSA Maciej Dybowski As. sąd. Edyta Podrazik /spr/ Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Zaporowska po rozpoznaniu w dniu 02 marca 2004 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Wojewody z dnia [...].r. Nr [...]. w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w P. z dnia [...].r. Nr [...]. II. zasądza od Wojewody na rzecz I. B. kwotę 10,- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ E.Podrazik /-/ R.Batorowicz /-/ M.Dybowski 4/II SA/Po 2406/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]. r. Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w P., działając z upoważnienia Starosty P., na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 5 i art. 6 lit. a) i b) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu orzekł o utracie przez I. B. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...]..08.2003 r., w uzasadnieniu podnosząc, iż I.B. nie stawiła się w wyznaczonym dniu w urzędzie pracy, w dniu [...]..08.2003 r. złożyła usprawiedliwienie, w którym jako powód niestawiennictwa podała wyjazd, usprawiedliwienie to nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania I. B., decyzją z dnia [...].r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w P.. W uzasadnieniu powyższej decyzji podano, iż tłumaczenie niestawiennictwa wyjazdem poza miejscem zamieszkania i późnym powrotem nie jest przesłanką, którą można by uznać za usprawiedliwienie, a skarżąca został pouczona o obowiązku stawiennictwa w PUP w wyznaczonych terminach oraz sankcji grożącej za niedopełnienie tego obowiązku. Od powyższej decyzji skargę złożyła I. B., podnosząc, że w dniu [...]..08.2003 r., w którym miała stawić się w PUP, musiała wyjechać poza miejsce zamieszkania, nie zdążyła wrócić do godziny piętnastej, był to piątek, w najbliższy dzień roboczy, tj. w poniedziałek [...]. sierpnia 2003 r., stawiła się w Urzędzie Pracy i złożyła usprawiedliwienie, nadto podała że jest w ciężkiej sytuacji materialnej i z zasiłku utrzymuje siebie i córkę z rodziną. Wojewoda w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo podał, iż skarżąca o terminie kolejnego stawiennictwa w urzędzie wiedziała od początków lipca 2003 r., a skarżąca w swoim usprawiedliwieniu nie napisała, iż wyjazd był niespodziewany. Na rozprawie w dniu 02.03.2003 r. skarżąca I. B. podała, iż jej wyjazd w dniu [...]..08.2003 r. był związany z poszukiwaniem pracy w P. dla siebie i córki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 i art. 145 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie ich legalności, tj. zgodności z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Jednocześnie w myśl art. 135 w/w ustawy sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów lub czynności wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Sąd kontroluje legalność nie tylko zaskarżonej decyzji organu II instancji, ale także m.in. poprzedzającej jej decyzji wydanej w I instancji. W przedmiotowej sprawie decyzje organów obu instancji były wadliwe, bowiem wydano je z naruszeniem art. 7 kpa. Przepisy te formułują jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie obowiązek organu administracji dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. W ramach tego obowiązku organ winien dążyć do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, przy założeniu, iż wątpliwości te nie mogą działać na niekorzyść strony, a także obowiązek uwzględniania przy rozstrzyganiu słusznego interesu strony, jeżeli nie koliduje on z interesem społecznym. Powyższą zasadę stosować należy przy ocenie czy przyczyna niestawiennictwa bezrobotnego w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy jest uzasadniona w rozumieniu art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 58 poz. 514 z 2003 r.), który to przepis był podstawą rozstrzygnięć organów obu instancji. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, iż skarżąca nie stawiła się w wyznaczonym dniu, tj. [...]..08.2003 r., w urzędzie pracy i w terminie 5 dni złożyła pismo usprawiedliwiające niestawiennictwo, w który powołała się na wyjazd, bliżej nie precyzując przyczyny lub celu tego wyjazdu. Bez ustalenia przyczyny lub celu wyjazdu nie można prawidłowo ocenić czy przyczyna niestawiennictwa skarżącej była uzasadniona. Ze względu na lakoniczną treść pisma skarżącej z [...]..08.2003 r. oraz niemożność oparcia się na faktach i dowodach znanych organom z urzędu lub możliwych do ustalenia na podstawie danych, którymi organy rozporządzają, należało więc przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Wbrew temu obowiązkowi żaden z organów obu instancji nie podjął czynności zmierzających do wyjaśnienia tej kwestii. Tym samym zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wydano z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 35 § 2 oraz 77 § 1 kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Ponadto wskazać należy, iż z oświadczenia skarżącej złożonego na rozprawie przed sądem wynika, że w dniu [...]..08.2003 r. wyjechała ona poza miejsce swojego zamieszkania do P. w poszukiwaniu pracy dla siebie i córki, z akt sprawy wynika także, iż był to pierwszy przypadek niestawiennictwa skarżącej do urzędu pracy w wyznaczonym jej terminie w celu potwierdzenia jej gotowości do podjęcia pracy, dotychczas przez okres kilku miesięcy zawsze sumiennie zgłaszała się do urzędu w wyznaczonych dniach, co wskazuje na faktyczną gotowość do podjęcia przez nią pracy, a potwierdzeniu tej gotowości służy przecież obowiązek stawiennictwa z art. 13 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, okoliczności sprawy nie wskazują również na istnienie kolizji interesu społecznego i słusznego interesu strony. Wszystko to należy wziąć pod uwagę przy ocenie zasadności usprawiedliwienia złożonego przez skarżącą. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) orzeczono jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z 2002 r.). Rozstrzygniecie o wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ E. Podrazik /-/ R. Batorowicz /-/ M. Dybowski AF