II SA/Po 241/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2011 r. wniosku Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg: Gminy S. Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości rolnej postanawia oddalić wniosek. /-/ Wiesława Batorowicz Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w P. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2010 r. ([...]) - utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] 2010 r. ([...]), którą została stwierdzona nieważność decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. nr [...] z dnia [...] 1968 r. w przedmiocie przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnej - wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do tutejszego Sądu decyzji. W skardze nie zostały wskazane okoliczności na uzasadnienie wniosku. Skierowane do strony skarżącej pismo wzywające do przedstawienia argumentacji przemawiającej za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie to dotyczy, co do zasady, możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji, co nie wyklucza jednak wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Trzeba także mieć na uwadze, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. W doktrynie i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (tak J.P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 2., LexisNexis, Warszawa 2006 r., s.189; por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 - orzeczenie dostępne w centralnej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Wprawdzie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono również pogląd, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie w pełni opiera na zasadzie skargowości, zatem może być uwzględniony nie tylko wówczas, gdy strona go odpowiednio uzasadni (por. postanowienie z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 370/11 - orzeczenie dostępne jw.), jednakże postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, w konsekwencji sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. W takiej sytuacji nie jest dopuszczalna samodzielna konkretyzacja przez sąd rzeczywistej woli i motywacji autora wniosku. Wobec faktu, iż wniosek skarżącej Agencji nie został w ogóle uzasadniony, a dotyczy zaskarżonej do tutejszego Sądu decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, nie było podstaw do jego uwzględnienia. Dodać należy, iż skarżąca miała zapewnioną możliwość przedstawienia Sądowi uzasadnienia wniosku, w tym naprowadzenia okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji, z czego jednak nie skorzystała. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. /-/ Wiesława Batorowicz