II SA/Po 242/19

17 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi M. F. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2019r. Nr [...] znak [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej ; oddala skargę Komendant Miejski Policji w [...] orzeczeniem z [...] grudnia 2018 r. o nr [...], po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko podkom. M. F. - asystentowi [...] Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w [...], pełniącemu powierzone obowiązki asystenta [...] Komisariatu Policji [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], orzekł winę policjanta w zakresie zarzucanego mu naruszenia dyscypliny stuizbowej i wymierzył karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Orzeczenie wydano po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, w ramach którego obwinionemu funkcjonariuszowi postawiono zarzuty niedopełnienia, w dniu [...] sierpnia 2018 roku w [...], ciążących na nim obowiązków w ten sposób, że: - samowolnie bez uprzedniej zgody dyżurnego jednostki lub osoby uprawnionej, o godz. 11:05 opuścił rejon pełnienia służby patrolowej i udał się na ul. [...], o godz. 12:00 opuścił rejon pełnienia służby patrolowej i udał się do Parku [...] oraz na ul. [...], o godz. 12:40 opuścił rejon pełnienia służby patrolowej i udał się na ul. [...], [...] i [...], o godz. 13:30 opuścił rejon pełnienia służby patrolowej i udał się na ul. [...], czym naruszył dyspozycję § 29 ust. 2 Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (ze zm.), tj. o czyn z art. 132 ust.3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji. - podczas legitymowania T. S., M. J., K. P., G. N. nie dokonał sprawdzenia, czy osoba legitymowana posiada rejestrację w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, czym naruszył dyspozycję § 71 ust.1 i 2 Decyzji Nr 165 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji. - w sposób niewłaściwy wykonał czynności służbowe poprzez dokumentowanie w notatniku służbowym nr [...] czynności niezgodnych ze stanem faktycznym dokonując wpisu potwierdzającego fakt legitymowania G. N. oraz asekuracji przy skrzyżowaniu ulic [...] i [...] w godzinach 14:10-14:25 podczas gdy w rzeczywistości udał się do Centrum Handlowego [...] przy ul. [...], czym naruszył dyspozycję §4 ust 1 i ust. 5 Wytycznych Nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 roku w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (ze zm.), o czyn z art. 132 ust.3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji. W obszernym uzasadnieniu organ przytoczył przebieg postępowania dyscyplinarnego. Organ stwierdził, iż w podkom. M. F. w czasie służby patrolowej pełnionej w dniu [...] sierpnia 2018 r. bez powiadomienia dyżurnego jednostki Policji lub innej osoby uprawnionej opuszczał wyznaczony rejon służbowy. W notatniku służbowym nie ma żadnej informacji o tym, czy zejście z rejonu zostało uzgodnione, czy było to związane z poleceniem dyżurnego lub osoby uprawnionej czy też za zgodą, a fakt zejścia z wyznaczonego rejonu służby potwierdził sam obwiniony. Organ nie uznał argumentacji funkcjonariusza o konieczności pełnienia efektywnej służby. Podkreślono, iż każda zmiana wyznaczanego rejonu wymaga poinformowania o tym osoby uprawnionej i jej zgody, której obwiniony nie uzyskał. Uznano, iż nie jest żadnym usprawiedliwieniem samowolnej zmiany rejonu służbowego fakt braku łączności z dyżurnym z uwagi na zakłócenia w działaniu radiostacji. Obwiniony mógł bowiem wykonać również połączenie telefoniczne, co w opisywanym przypadku nie nastąpiło. Ponadto istotnym jest, że policjant dopuścił się zejścia z rejonu służbowego czterokrotnie nie mając na to zgody. Zdaniem organu świadczy to ewidentnie o lekceważącym podejściu do obowiązujących przepisów. Dalej zauważono, że zapisy w notatniku służbowym funkcjonariusza, dokumentujące przebieg służby w ramach patrolu płatnego, świadczą o dokonaniu przez policjanta legitymowania następujących osób: T. S. w godz. 11:20-11:30; M. J. w godz. 12:30-12:40; K. P. w godz. 13:30-13:40; G. N. w godz. 14:10-14:20 związku z popełnieniem przez ww. mężczyzn wykroczeń. W notatniku policjanta przy pierwszych trzech osobach widnieje również zapis potwierdzający sprawdzenie ich w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (dalej w skrócie: "KSIP"). W przypadku G. N. widnieje wpis "KSIP brak pracownika, komisariat zajęty, zbyt długi czas oczekiwania". Zaznaczono, że policjanci w trakcie czynności legitymowania osoby są zobowiązani do sprawdzenia, czy jest ona zarejestrowana w KSIP, co wynika z przepisów zawartych w Decyzji Nr 165 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji. W celu ustalenia, czy policjant dopuścił się naruszenia przepisów w tym zakresie wystosowano pismo do Wydziału Wywiadu Kryminalnego Komendy [...] Policji w [...] z prośbą o udzielenie informacji dot. sprawdzeń w KSIP wskazanych osób przez podkom. M. F. w dniu [...] sierpnia 2018 roku. Z uzyskanej odpowiedzi wynikało, iż zarówno T. S., M. J., jak i K. P., nie byli sprawdzeni przez podkom. M. F. w KSIP, przy czym w tym czasie M. J. był (od [...] marca 2018 roku) osobą poszukiwaną listem gończym przez Wydział Kryminalny KPP w [...] w celu doprowadzenia do najbliższego Aresztu Śledczego lub Zakładu Karnego. Odnosząc się do kwestii niesprawdzenia w KSIP G. N., organ wskazał, że nie jest usprawiedliwieniem dla niepodjęcia czynności sprawdzenia osoby w KSIP fakt zbyt długiego czasu oczekiwania i "zajętego komisariatu". W sytuacji braku możliwości dokonania sprawdzenia w "bazie" z uwagi na brak pracownika funkcjonariusz powinien wykonać chociażby połączenie telefoniczne do dyżurnego komisariatu i sprawdzenia dokonać. Nie można również przyjąć, że fakt długiego oczekiwania na zgłoszenie np. dyżurnego jest tożsamy z brakiem łączności. Zaznaczono, iż z zapisów notatnika służbowego wynika, że przy żadnej osobie legitymowanej obwiniony nie dokonał wpisu o braku łączności. Organ wskazał także, iż z kopii karty zapoznania z przepisami Decyzji Nr 165 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji wynika, że podkom. M. F. został zapoznany z przedmiotowym aktem prawnym. Zwrócono uwagę, iż również Decyzja Nr 125 Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. nakładała na policjanta obowiązek sprawdzenia legitymowanej osoby w KSIP. Obowiązek dokonywania sprawdzeń w KSIP osób legitymowanych wynikał również wprost z izadań przekazanych funkcjonariuszom podczas odprawy do służby w ramach patrolu płatnego w dniu [...] sierpnia 2018 roku. Z dołączonego do akt sprawy protokołu odprawy do służby patrolowej patrolu w składzie podkom. M. F. i st.sierż. S. Z. wynika, że jednym z zadań było sprawdzanie osób, pojazdów i rzeczy w KSIP. Ponadto na odprawie udzielono funkcjonariuszom instruktażu dot. prawidłowego dokumentowania i sprawdzania osób legitymowanych. Ty samym obwiniony doskonale wiedział, że jego obowiązkiem jest sprawdzenie osoby legitymowanej w KSIP, a jego wątpliwości co do zapoznania z aktem prawnym regulującym powyższy obowiązek stanowią jedynie linię obrony. Wskazując na zarzut wykonania czynności służbowej w sposób niewłaściwy poprzez udokumentowanie w notatniku służbowym czynności niezgodnych ze stanem faktycznym organ wyjaśnił, że analizując treść wpisu w notatniku obwinionego policjanta ustalono, iż w dniu [...] sierpnia 2018 r. w godz. 14:10-14:25 policjant najpierw legitymował G. N., a następnie udzielał asekuracji przy legitymowaniu, które wykonywał st.sierż. S. Z.. Miało to mieć miejsce na ul. [...]/[...]. Podkom. M. F. w notatce służbowej z [...] sierpnia 2018 r. wskazał, że w dniu pełnienia służby w ramach patrolu płatnego o godz. 14:00 wraz ze st.sierż. S. Z. rozpoczęli przerwę w służbie na ul. [...] z uwagi na konieczność skorzystania z w.c. w centrum handlowym [...]. Podczas udawania się do punktu gastronomicznego na rogu ulic [...] zauważyli dwie osoby spożywające alkohol i w związku z tym podjęli czynność legitymowania i zastosowali postępowanie mandatowe. W trakcie legitymowania drugiej osoby ok. godz. 14:25 zadzwonił podkom. M. O. z pytaniem gdzie policjanci się znajdują i polecił, aby skierowali się na róg ulic [...] i [...] Jak wynika z wpisu w notatniku o godz. 14:40 policjanci zostali skontrolowani przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego podkom. N. W.. Zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy w postaci nagrań z monitoringu wskazuje, że podkom. M. F. nie legitymował G. N. w czasie wskazanym w swoim notatniku służbowym, tj. o godz. 14:10-14:20, a także nie udzielał asekuracji przy legitymowaniu kolejnej osoby w godz. 14:20-14:25 w miejscu wskazanym w notatniku tj. [...]. Z nagrań monitoringu wynika bowiem, że policjanci o godz. 14:20 weszli do CH [...] wejściem od strony ul. [...], a wyszli o godz. 14:27 od strony ul. [...]. Powyższe ustalenia poczyniono na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (w szczególności nagrań z monitoringu), który został pozyskany w sposób legalny i prawidłowy. Podkreślono, że obowiązkiem policjanta jest dokumentowanie stanu faktycznego w notatniku służbowym, a fakt, że zapis mógł być dokonany z opóźnieniem, nie może usprawiedliwiać dokonania zapisów niezgodnych z prawdą. Zdaniem organu I instancji zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodzi, że służba pełniona w dniu [...] sierpnia 2018 roku przez podkom. M. F. odbiegała dalece od przyjętych przepisów. Zauważono, że zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 roku o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Natomiast art. 132a ustawy o Policji stanowi, że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Stwierdzono, że poświadczenie w notatniku służbowym czynności niezgodnych ze stanem faktycznym, pełnienie służby w sposób dowolny, a przede wszystkim niepodjęcie określonych prawem czynności wobec osoby poszukiwanej poprzez niesprawdzenie jej w KSIP wbrew takiemu obowiązkowi, wskazuje na powagę przewinień dyscyplinarnych i ich poważne skutki. Te okoliczności nie mogą przyczynić się do potraktowania przewinień dyscyplinarnych jako tych mniejszej wagi. Ponadto podkom. M. F. jest policjantem doświadczonym, dodatkowo w stopniu oficerskim, tak więc swoją postawą powinien dawać przykład nienagannego zachowania, praworządności i poszanowania dla obowiązujących w służbie zasad i norm. Odwołanie od powyższego orzeczenia wniósł M. F., kwestionując sposób przeprowadzenie dowodu z monitoringu oraz udokumentowanie zapoznania go z treścią decyzji KGP nr [...] z dnia [...] lipca 2011r. dotyczącej funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji. Komendant Policji (dalej w skrócie: "KWP w [...]") orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymał mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, iż zaskarżone orzeczenie zawiera wszystkie elementy określone w art. 135j ust. 2 ustawy o Policji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu KWP w [...] podzielił ustalenia, że w trakcie służby patrolowej pełnionej w dniu [...] sierpnia 2018 roku, podkom. M. F. bez powiadomienia dyżurnego jednostki Policji lub innej osoby uprawnionej opuszczał wyznaczony rejon służbowy. Co prawda obowiązkiem policjanta jest efektywne pełnienie służby, ale w wyznaczonym do tego rejonie, a każda zmiana miejsca pełnienia służby wymaga poinformowania o tym osoby uprawnionej i jej zgody. Niedopuszczalna jest sytuacja, w której pomimo otrzymania na odprawie do służby instruktażu w zakresie sposobu pełnienia służby patrolowej, ceduły patrolowej z mapą przedstawiającą rejon służbowy wraz z nazwami ulic, policjant nie stosuje się do tego i pełni służbę w sposób dowolny. Zaznaczono też , iż w notatniku służbowym policjanta nie odnotowano żadnej wzmianki o problemach z nawiązaniem łączności z dyżurnym i próbach kontaktu celem uzyskania od dyżurnego zgody na zejście z rejonu. Zapis o zgodzie dyżurnego widnieje natomiast przy zapisie dotyczącym przerwy w służbie, co świadczy o tym, że jednak kontakt obwinionego z dyżurnym był możliwy. KWP w [...] zauważył dalej, iż z informacji uzyskanej z Wydziału Wywiadu Kryminalnego KWP w [...] wynika jednoznacznie, że obwiniony w dniu [...] sierpnia 2018 roku nie dokonywał sprawdzeń legitymowanych osób (tj. T. S., M. J., K. P. i G. N.) w bazie KSIP, mimo takiego obowiązku wynikającego z § 71 ust.1 Decyzji [...] KSIP. Zdaniem organu II instancji nie budzi także wątpliwości, iż obwiniony był zaznajomiony z tym obowiązkiem. KWP w [...] podzielił także zarzuty dotyczące wykonania czynności służbowej w sposób niewłaściwy poprzez udokumentowanie w notatniku służbowym czynności niezgodnych ze stanem faktycznym, a więc niezgodnie z Wytycznymi Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych. Zaznaczono, iż obowiązkiem policjanta jest dokumentowanie w notatniku służbowym stanu faktycznego, a okoliczność, że zapis mógł być dokonany z opóźnieniem, nie może usprawiedliwiać dokonania zapisów niezgodnych z prawdą. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wykorzystania w postępowaniu dyscyplinarnym zabezpieczonego monitoringu zauważono, iż pismem z dnia [...] listopada 2018 roku zwrócono się do Zespołu ds. Radców Prawnych Komendy Miejskiej Policji w [...] o wydanie opinii w przedmiocie możliwości wykorzystania jako materiału dowodowego w niniejszym postępowaniu nagrań monitoringu miejskiego oraz monitoringu uzyskanego z CH [...] w [...]. Z uzyskanej odpowiedzi wynika, iż włączenie zapisów monitoringu do postępowania dyscyplinarnego uznać należy za uprawnione i dozwolone. Z kolei odnosząc się do zastrzeżeń obwinionego związanych z oględzinami zabezpieczonego monitoringu stwierdzono, że oględziny zapisów monitoringu przeprowadzone zostały w dniu [...] listopada 2018 r. przez rzecznika dyscyplinarnego, a odzwierciedleniem tej czynności jest protokół oględzin. Zaznaczono, iż nawet pomijając kwestionowane nagranie z kamer monitoringu CH [...], to z nagrania kamery monitoringu miejskiego jednoznacznie wynika, że o godz. 14:27 podkom. M. F. oraz st. sierż. S. Z. wyszli z centrum handlowego od strony ulicy [...]. W notatniku policjanta znajduje się zapis, że do godz. 14:25 funkcjonariusz wykonywał asekurację przy legitymowaniu osoby w rejonie ulic [...] a [...]. Biorąc pod uwagę powyższe nie jest możliwe, aby w ciągu dwóch minut po zakończeniu czynności legitymowania i asekuracji policjant był w stanie dotrzeć do [...] i z niego wyjść. Ustosunkowując się natomiast do podnoszonej przez obwinionego funkcjonariusza kwestii związanej z Decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji KWP w [...] zauważył, że w aktach postępowania dyscyplinarnego znajduje się kserokopia karty zapoznania podkom. M. F. z tym aktem, z którego bezspornie wynika, że w dniu [...] lutego 2018 roku zapoznał się on z tą decyzją. Ponadto poprzednio obowiązujący w tej kwestii przepis, tj. Decyzja Nr 125 KGP z 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, również nakładała na policjanta obowiązek sprawdzenia w KSIP osoby legitymowanej. O tym natomiast, że obwiniony miał świadomość konieczności dokonywania sprawdzeń w KSIP osób legitymowanych świadczą chociażby zapiski w jego notatniku służbowym o treści " KSIP b/u " - czyli KSIP bez uwag. Odnosząc się do wniosku obwinionego o powołanie komisji do zbadania zaskarżonego orzeczenia, zauważono, że powołanie komisji w tym przypadku nie jest obligatoryjne, a fakultatywne (art. 134 pkt 4-6 ustawy o Policję). Natomiast przepisy rozdziału 10 ustawy o Policji nic nie mówią o prawie składania wniosku o powołanie komisji przez obwinionego, bądź jego obrońcę. Zdaniem KWP w [...] wymierzona obwinionemu kara jest adekwatna. Organ wskazał, iż legitymowany w dniu [...] sierpnia 2018 roku przez obwinionego M. J. był od [...] marca 2018 roku osobą poszukiwaną listem gończym. Tymczasem podkom. M. F. zgodnie z zapisem w swoim notatniku wylegitymował mężczyznę, zastosował wobec niego postępowanie mandatowe i w skutek niesprawdzenia osoby w KSIP nie podjął czynności zmierzających do zatrzymania tej osoby. Skutkiem tego osoba, wobec której orzeczono karę pozbawienia wolności, nie została zatrzymana. Według organu odwoławczego powyższe należy uznać za zaistnienie poważnych skutków przewinienia dyscyplinarnego, co z kolei, zgodnie z treścią art. 134h ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji jest okolicznością mającą wpływ na zaostrzenie wymiaru kary. Zaznaczono, że podkom. M. F. jest oficerem Policji z długoletnim stażem i znamienne jest to, iż w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym z jednej strony powołuje się na swoje 10-letnie doświadczenie zawodowe, a z drugiej strony zasłania się brakiem wiedzy o przepisach w kwestii sprawdzeń w KSIP. Poświadczenie w notatniku służbowym czynności niezgodnych ze stanem faktycznym, pełnienie służby w sposób dowolny, a przede wszystkim niepodjęcie określonych prawem czynności wobec osoby poszukiwanej poprzez niesprawdzenie jej w KSIP wbrew takiemu obowiązkowi, wskazuje na powagę przewinień dyscyplinarnych i ich poważne skutki. Organ zwrócił także uwagę, że jeżeli dochodzi do przewinienia dyscyplinarnego, wówczas samo naruszenie obowiązków służbowych, albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa, może skutkować zastosowaniem odpowiedzialności dyscyplinarnej Przedmiotowa odpowiedzialność oparta jest na regułach zaostrzonych, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań stawianych Policji, a co za tym idzie funkcjonariuszom tej formacji, w zakresie ochrony zdrowia i życia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami na te dobra. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw. Skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wywiódł M. F., zarzucając: 1. naruszenie art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., polegające na nieuzupełnieniu postępowania o dowody i materiały wskazane w piśmie pełnomocnika z dnia [...] listopada 2018 r. oraz w odwołaniu obwinionego z [...] grudnia 2018 r., a tym samym oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym. 2. naruszenie przepisu art. 15 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady dwuinstancyjności, przejawiające się w dokonaniu jedynie pozornej, a nie merytorycznej i rzeczywistej kontroli wydanego orzeczenia i w zasadzie powtórzeniu uzasadnienia i oparciu swojego rozstrzygnięcia na orzeczeniu nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z [...] grudnia 2018 roku, 3. naruszenie przepisu art. 76a § 4 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu wniosku dowodowego skarżącego i niezażądaniu przez organ administracji publicznej przedłożenia oryginału dokumentu zapoznania się przez M. F. z Decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r., podczas gdy skarżący kwestionował fakt zapoznania się z taką decyzją, a okoliczności sprawy uzasadniają okazanie oryginału karty zapoznania z w/w decyzja, albowiem w aktach postępowania dyscyplinarnego widnieje odpis dokumentu poświadczony za zgodność, przy czym skarżący przez cały tok postępowania kwestionował tę okoliczność, 4. naruszenie art. 135e ust. 1 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie sporządzenia protokołu oględzin monitoringu pozyskanego w CH [...] i włączenie nagrania w poczet materiału dowodowego, podczas gdy monitoring stanowił podstawę zarzutów i początkowego prowadzenia postępowania, a konieczność sporządzenia protokołu z takiej czynności wprost wynika z przepisu art. 135e ustawy o Policji, 5. przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na błędnym jego zastosowaniu i utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2018 roku, pomimo że postanowienie to naruszyło przepisy: - art. 7 kpa w zw. z art. 77 k.p.a. polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a przejawiające się w braku rozpoznania wniosków dowodowych wskazanych przez pełnomocnika i oparciu rozstrzygnięcia w sprawie na niepełnym materiale dowodowym i pozyskanym wbrew przepisom, co miało wpływ na treść i zasadność stawianych skarżącemu zarzutów, - art. 78 § 1 k.p.a., polegające na oddaleniu wszystkich wniosków dowodowych wskazanych w piśmie pełnomocnika i odwołującego z [...] listopada 2018 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż nie był zapoznany z Decyzją nr 165 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, a organ mimo stosowno wniosku skarżącego nie przedstawił oryginału karty zapoznania się obwinionego z tą decyzją, powołując się cały czas na jej kserokopię. Dalej wskazno, iż stawiane skarżącemu zarzuty opierają się na zestawieniu treści notatnika służbowego z innymi dowodami zebranymi w sprawie, które według organu administracji dowodzą naruszenia dyscypliny służbowej. Prowadzący postępowanie dyscyplinarne sam stwierdził, że z uwagi na nieczytelność zapisów w notatnikach służbowych funkcjonariuszy, analizy dokonano na podstawie odpisu komputerowego sporządzonego przez obwinionego. Jakkolwiek nie sposób poddać w wątpliwość jakość i sumienność wykonania przez M. F. komputerowego odpisu notatnika, to jednak organ administracji nie zadbał, aby uwierzytelnić ten odpis poprzez podpis sporządzającego. Co więcej, pomimo prezentowanego przez skarżącego stanowiska, nie zbadano, czy skarżący podpisał dokument. Zatem organ opiera się jedynie na wydruku komputerowym, poświadczonym za zgodność z oryginałem, przy czym oryginał notatnika do akt nie został załączony. Podniesiono dalej, iż skarżący szczegółowo wyjaśnił okoliczności opuszczenia rejonów, przy czym obszar, po którym poruszał się patrol z udziałem skarżącego, znajdował się nadal w bezpośredniej bliskości terenów wskazanych w cedułach patrolowych. Zwrócono także uwagę na konieczność prowadzenia efektywnego patrolu i oczekiwania przełożonych, co do skutecznego egzekwowania przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zaznaczono, iż w dniu pełnienia służby dochodziło do zakłóceń łączności między jednostka policji, a patrolem, co uniemożliwiło skuteczne sprawdzenie legitymowanych osób. Brak jest też podstaw prawnych od oczekiwania, iż funkcjonariusz będzie korzystał z telefonu prywatnego dla celów służbowych, tym bardziej, iż nie posiada on stosownych zabezpieczeń. Skarżący zakwestionował także dowód z oględzin monitoringu. Wskazano, że mł.asp. S. K. pozyskując monitoring z CH [...], otrzymał od nieznanej do tej pory osoby informację o przesunięciu czasowym występującym w zabezpieczonym nagraniu. W sporządzonym protokole wskazuje się jedynie na czas rzeczywisty. Nie sposób zatem z tego dowodu wnioskować i weryfikować, w jakich godzinach skarżący pojawia się na nagraniach, co niewątpliwie ma wpływ na niezasadność stawianych obwinionemu zarzutów. Na zakończenie podniesiono, że skarżący jest funkcjonariuszem z dużym doświadczeniem, wieloma osiągnięciami i wielokrotnie nagradzanym. Funkcjonariusz w latach 2014 -2016 był opiniowany na poziomie oceny 4 i 5. Tym samym zupełnie dla skarżącego niezrozumiałym jest całkowita zmiana opinii wydanej za okres od [...] grudnia 2016 roku do [...] listopada 2018 roku, od której M. F. złożył odwołanie. Opinia ta jest drastycznie niekorzystna, oceniono skarżącego na poziomie ocen 2 i 3. Tym samym skarżący wyraża obawy, iż postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko nie mu nie jest obiektywne i miało jedynie na celu umożliwienie wydania negatywnej opinii służbowej, a tym samym zmierzać ma do wyzbycia się z kręgu funkcjonariuszy doskonałego i przydatnego porządkowi prawnemu w Polsce Policjanta. Odpowiadając na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu. Obecny na rozprawie w dniu [...] września 2019 r. skarżący podtrzymał skargę i jej zarzuty wskazując, iż został ukarany za pełnienie służby w ramach dobrowolnego płatnego patrolu w sytuacji gdy, aby móc pełnić takie patrole w kolejnym miesiącu oraz otrzymać dodatkowe wynagrodzenie, musi wykazać się liczbą 5 mandatów wystawionych w związku ze stwierdzonym naruszeniem przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Podniósł, iż narzucenie takich limitów powoduje, że widząc osobę pijącą alkohol poza rejonem określonym dla patrolu często zdarza się, że funkcjonariusze reagują na takie zachowanie - tak był o w jego przypadku. Podnosi, że sprzęt służbowy nie gwarantuje skuteczności połączeń z dyżurnym, a nadto, że w takiej sytuacji korzysta z pomocy funkcjonariuszy z innych patroli. W dniu [...] sierpnia 2018 r. z takiej pomocy skorzystał, zatem zarzut niesprawdzenia osób legitymowanych w rejestrze jest nieuprawniony. Wyjaśnił, iż prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] prowadząc postępowanie w sprawie te okoliczności zbadała i okazało się, że nazwiska osób, które legitymował w tym dniu, były sprowadzane w rejestrze. Podnosi ponadto, że w godzinach od 6.00 - 18.00 (a dyżur miał od godz. 10 do 18) nie było w komendzie pracownika kanału sprawdzeń osób. Kolejny objął dyżur dopiero od godz. 18.00. Wyjaśnia, że kanał sprawdzeń obejmuje funkcjonariuszy wszystkich komend. Zdaniem skarżącego wszystkich tych okoliczności rzecznik dyscyplinarny nie rozważyła i podjęto decyzję z przyjętym z góry założeniem o konieczności jego ukarania. Zdaniem skarżącego decyzje w zakresie wyjścia ze [...] na ul. [...] odwołują się do pierwszej notatki, uwzględniającej przesunięcie o 19 minut. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.). Oznacza to, że sądy administracyjne nie załatwiają merytorycznie spraw administracyjnych, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm., w skrócie "P.p.s.a."), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. W świetle przywołanych przepisów nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zostać wyeliminowane obrotu prawnego tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego (w tym ustrojowego), czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź w istotnym stopniu mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. dokonując kontroli legalności aktu administracyjnego sąd działa z urzędu, tj. nie ogranicza się tylko do analizy zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej w niej podstawy prawnej. Dokonując w tak zakreślonych granicach kontroli zaskarżonego orzeczenia Komendanta Policji oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w [...], Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie skarżący został uznany za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzono mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów zostały kompleksowo uregulowane w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.) Postępowanie dyscyplinarne policjantów jest odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania karnego. Wydane orzeczenia oraz postanowienia kończące postępowanie dyscyplinarne podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Co istotne, w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów, w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych – art. 135p ustawy o Policji. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogą być uwzględnione, gdyż przepisy te nie znajdywały zastosowania (patrz prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 września 2015 r. sygn. II SA/Po 537/15 i powołane w nim orzecznictwo – dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Dalej zauważyć należy, iż zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2). Zatem pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz rodzaj zastosowanej kary należy rozważać z uwzględnieniem zadań funkcjonariusza Policji. Art. 132 ust. 3 powołanej ustawy określa, jakie w szczególności zachowania są naruszeniem dyscypliny służbowej. Między innymi wymienione jest w tym przepisie: zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że użyte w treści omawianego przepisu sformułowanie "w szczególności" oznacza, iż zawarty w tym przepisie katalog zachowań i zaniechań, które mogą skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną funkcjonariusza, jest katalogiem otwartym. Przewinienie dyscyplinarne może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. W myśl art. 132 ust. 2 ustawy o Policji przesłanką warunkującą poniesienie odpowiedzialności dyscyplinarnej jest przypisanie funkcjonariuszowi winy. Stosownie do art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina umyślna może przejawiać się zamiarem bezpośrednim (obwiniony chce popełnić przewinienie) albo zamiarem ewentualnym (obwiniony przewidując możliwość popełnienia przewinienia, na to się godzi). Nieumyślność natomiast polega na tym, że obwiniony nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Wina nieumyślna może mieć postać lekkomyślności (obwiniony przewidywał możliwość popełnienia przewinienia) albo postać niedbalstwa (obwiniony mógł i powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia). Stopień winy nie przesądza jednak o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Może on natomiast mieć wpływ na wymiar kary. W myśl art. 134 ustawy o Policji karami dyscyplinarnymi są: nagana, zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia i wydalenie ze służby. Przy czym zastosowana w kontrolowanym przypadku kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną (art.134 c ustawy). Karę wskazaną w art. 134 pkt 3 ustawy o Policji, z uwagi na jej ostrzegawczy charakter, uznaje się w doktrynie za formę środka probacyjnego związanego z poddaniem ukaranego funkcjonariusza próbie - zostaje on w jej ramach ostrzeżony, że w razie braku zmiany dotychczasowego postępowania i dopuszczenia się kolejnego przewinienia dyscyplinarnego wymierzona zostanie mu kara bardziej dolegliwa (P.Jóźwiak, Instytucja ułaskawienia - refleksje na płaszczyźnie odpowiedzialności dyscyplinarnej w służbach mundurowych (w:) Węzłowe problemy prawa dyscyplinarnego w służbach mundurowych. II Seminarium z cyklu "Odpowiedzialność dyscyplinarna w służbach mundurowych", red. P. Jóźwiak, K. Opaliński, Piła 2012, s. 31). Zauważyć należy, iż ustawodawca, formułując w treści art. 134 ustawy o Policji katalog kar dyscyplinarnych, nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z nich. W związku z tym właściwym jest przyjęcie, że pozostawił te kwestie uznaniu organów rozstrzygających, co nie oznacza jednak dowolności w ich stosowaniu. Ocena naruszenia obowiązku służbowego, waga tego naruszenia, ustalenie jego zakresu, a także wymiar odpowiedniej kary, stanowi kompetencję organów orzekających w sprawach dyscyplinarnych (patrz wyrok NSA z 18 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I OSK 994/06 – dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem organ ma obowiązek zbadać okoliczności faktyczne sprawy i uzasadnić wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Sądy administracyjne nie dokonują oceny zaskarżonego aktu administracji publicznej pod względem słuszności zapadłego rozstrzygnięcia, a jedynie badają, czy nie narusza on prawa. Podkreślić trzeba, że przepis art. 135 j ust. 1 ustawy o Policji nie wyznacza organowi dyscyplinarnemu merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co oznacza, że przepis ten wprowadza swobodną ocenę dowodów w tym zakresie, w związku z czym sądowa kontrola oceny dowodów oznacza jedynie sprawdzenie, czy dokonana już ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej, bądź, czy też nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy (patrz ponownie wyrok NSA z 18 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I OSK 994/06 ). Wyjaśnienia wymaga również, że dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych. W myśl art.134h ust.1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy, w tym, czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby obwinionego funkcjonariusza. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji. Sąd ocenia jedynie, czy wymierzając karę dyscyplinarną, która musi mieścić się w katalogu ustawowym, organ uwzględnił wszystkie okoliczności danej sprawy i przedstawił je w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2687/12 ora z 12 kwietnia 2019 r. o sygn. akt I OSK 4199/18 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Mając na uwadze powyższe, w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym należało zatem zbadać, czy zgromadzony materiał dowodowy stanowił dostatecznie umotywowaną podstawę do ewentualnego wymierzenia funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej. A zatem, czy materiał dowodowy obejmuje całokształt okoliczności mających znaczenie dla sprawy i czy podjęto wszelkie czynności w celu wyjaśnienia zdarzenia, będącego przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. Wymaga także zaznaczenia, iż szczególna rola społeczna Policji i jej zhierarchizowana struktura, podporządkowanie, wymagają dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania przez funkcjonariuszy, poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, także innych przepisów oraz zasad. Odpowiedzialność policjanta oparta jest na regułach zaostrzonych, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań stawianych policji, a co za tym idzie funkcjonariuszom tej formacji. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw. W konsekwencji przy wykonywaniu zadań obowiązuje zatem nie tylko dyscyplina służbowa, ale i przestrzeganie etyki zawodowej, do których to wartości należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków (patrz wyrok WSA w Łodzi w wyroku z dnia 10 lutego 2015r. o sygn. III SA/Łd 1038/14 – dostępny jw.). Dlatego uprawniony jest pogląd, że zachowanie się skarżącego, będącego funkcjonariuszem policji, winno być również zgodne z podstawowymi obowiązkami nałożonego na każdego policjanta. Wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary, musi być poprzedzone wnikliwą i obiektywną oceną, aby nie można było postawić zarzutu dowolności, co do zastosowanej sankcji. Organ ma obowiązek uwzględnienia i rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozmiar kary (art. 134h ust. 1-4 ustawy). Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do uznania przez organy obu instancji, że skarżący swoim zachowaniem wyczerpał przesłanki określone w art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Stan faktyczny sprawy i dokonane ustalenia w toku postępowania nie budzą wątpliwości Sądu. Zgromadzony materiał dowodowy jest obszerny i wyczerpujący. Zaskarżone orzeczenie zostało należycie uzasadnione i spełnia wymogi określone w art. 135j ustawy o Policji. W toku postępowania zrealizowano prawo obwinionego do obrony, zapewniając mu możliwość zaznajomienia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zgłoszenia wniosków dowodowych. Skarżący miał możliwość przedstawienia swojej wersji zdarzeń. Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia procedury, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi. W tym miejscu, w nawiązaniu do zarzutów skargi, wyjaśnić należy, iż z oględzin zapisu monitoringu z CH [...], jak też zapisu z monitoringu miejskiego, został sporządzony w dniu [...] listopada 2018 r. stosowny protokół (k. 138 akt organu) - co stanowi realizację dyspozycji art. 135e ustawy o Policji. Zdaniem Sąd zarzuty podnoszone w skardze nie mogły doprowadzić do uwzględnienia skargi. W sprawie bezspornym jest, iż M. F. w czasie pełnienia służby patrolowej w dnu [...] sierpnia 2018 r. czterokrotnie opuścił wyznaczony rejon służbowy. Z materiału zgromadzonego w sprawie (w notatniku służbowym) nie wynika, aby zejście z rejonu patrolowania zostało uzgodnione, było związane z poleceniem dyżurnego lub osoby uprawnionej, czy też za stosowną zgodą. Zresztą sam skarżący nie utrzymuje, iż taka zgodę lub polecenie otrzymał. Sąd podziela stanowisko organów, iż konieczność interwencji poza rejonem patrolowania nie uzasadniała samowolnego jego opuszczania, tj. bez uzyskania stosownej zgody. Tym bardziej, iż cel, w jakim skarżący opuścił wyznaczony mu rejon, nie stanowił sytuacji nadzwyczajnej, wymagającej natychmiastowej interwencji. Samowolnego opuszczenia wyznaczonego rejonu nie może także tłumaczyć powoływany przez skarżącego wymóg wykonania swoistego planu ilości wystawionych mandatów za czyny popełnione wbrew przepisom ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Organ wykazał, iż takie działanie skarżącego stanowi naruszenie Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2017 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, z którym to Zarządzeniem skarżący został zapoznany (patrz. "karta zapoznania" – k. 156 akt organu), a więc dotyczy czynu o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Skarżący w toku postępowania dyscyplinarnego wskazywał na problemy techniczne z łącznością z jednostką Policji, co utrudniało mu m.in. uzyskanie zgody na opuszczenie rejonu patrolowania, niemniej brak jest jakichkolwiek danych, z który wynikałby, aby problemy te zgłaszał przed lub w trakcie trwania służby. Z notatnika służbowego wynika, iż posiadał kontakt z dyżurnym, na co wskazuje m.in. notatka o zgodzie dyżurnego na przerwę w godzinach 14:00-14:20. Z kolei w notatce dotyczącej legitymowania G. N. odnotowano brak sprawdzenia ww. w bazie KSIP z uwagi na "brak pracownika komisariat zajęty zbyt długi okres oczekiwania" co wskazuje co najwyżej na długi czas oczekiwania na połączenie z jednostką, a nie na brak łączności spowodowanych problemami technicznymi. W tym miejscu zauważyć należy, iż skarżący podnosi, że sporządzony przez niego odpis notatnika służbowego nie został poświadczony za zgodność z oryginałem. Skarżący, jak wyjaśnił w skardze, sam sporządził odpis swojego notatnika, zatem brak jest podstaw, aby brak podpisu pod tym odpisem, którego autentyczności skarżący nie kwestionuje, stanowił podstawę do odmówienia temu dokumentowi wiarygodności. Wątpliwości Sądu nie budzi także popełnienie przez skarżącego uchybień polegających na niedokonaniu obowiązku sprawdzenia czterech legitymowanych osób w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji. Skarżący utrzymuje, iż nie wykazano, aby został zaznajomiony z Decyzją Nr 165 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, z której wynika ten obowiązek. W ocenie Sądu znajdująca się w aktach sprawy (k. 81 akt organu) kopia karty zapoznania skarżącego z decyzja Decyzją Nr [...] (...) potwierdza zaznajomienie skarżącego z przepisami tej Decyzji. Zaznaczyć należy, iż kserokopia dokumentu urzędowego, w sytuacji gdy nie ma wątpliwości w jakich okolicznościach została wykonana, może stanowić materiał dowodowy. W rozpoznanej sprawie kopia karty zapoznania została wykonana i udostępniona przez Wydział Ruchy Drogowego Komendy Miejskiej Policji w [...]. W ocenie Sądu twierdzenia skarżącego o braku znajomości przepisów nakładających obowiązek sprawdzenia legitymowanych w czasie patrolu służbowego osób w KSIP nie są wiarygodne. Jak trafnie zauważył organ, skarżący w notatniku służbowym odnotował trzykrotnie fakt dokonania sprawdzenia danych legitymowanych osób w KSIP, zatem był świadomy spoczywającego na nim obowiązku w tym zakresie. Zresztą sam skarżący utrzymywał (patrz protokół rozprawy z dnia 26 września 2019 r.), iż dokonywał sprawdzeń osób legitymowanych w KSIP. Ponadto Decyzja Nr 165 (...) stanowi akt normatywny kierownictwa wewnętrznego, który został opublikowany w Dzienniku Urzędowym KGP nr 2017 poz. 51 z dnia 1 sierpnia 2017r., a więc dostęp do treści tego aktu nie był w żaden sposób ograniczony. Organy prowadzące postępowanie dyscyplinarne wykazały, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. nie doszło jednak do sprawdzenia legitymowanych przez skarżącego osób w KSIP, co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji w której, nie doszło do zatrzymania jednej z legitymowanych osób – M. J. – mimo, iż była to osoba poszukiwana listem gończym przez Wydział Kryminalny KPP w [...] w celu doprowadzenia do najbliższego Aresztu Śledczego lub Zakładu Karnego. W tym miejscu zauważyć należy, iż na rozprawie w dniu [...] września 2019 r. skarżący utrzymywał, iż w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...] ustalono, że nazwiska legitymowanych przez skarżącego osób w dniu [...] sierpnia 2019 r. zostały sprawdzone w KSIP. Skarżący nie uprawdopodobnił jednak w żaden sposób tej okoliczności na etapie postępowania dyscyplinarnego (jak i przed Sądem). Sąd administracyjny z kolei nie prowadzi postępowania dowodowego za wyjątkiem sytuacji określonej w art. 106 § 3 P.p.s.a., a jedynie dokonuje oceny, czy stan faktyczny sprawy został właściwie ustalony i udokumentowany przez organy dyscyplinarne. Natomiast uzyskane przez organ wydruki z Bazy KSIP (k. 25-27 akt organu) nie potwierdzają stanowiska skarżącego co do okoliczności sprawdzenia T. S., M. J. i K. P. w KSIP w dniu [...] sierpnia 2018r. Skarżący kwestionuje także wiarygodność materiału dowodowego – monitoringu uzyskanego z CH [...] – wskazując przy tym na trudności z weryfikacją rzeczywistego czasu (wobec zgłaszanego przesunięcia czasu na zapisie obrazu), w jakim skarżący pojawia się na tym nagraniu. Należy jednak zauważyć, iż organ II instancji trafnie stwierdził, że nie tylko nagranie z monitoringu CH [...], ale także nagranie z monitoringu miejskiego z okolic CH [...] (przy ul. [...]) oraz z okolic skrzyżowania ul. [...] i [...] wskazują, iż M. F. niezgodnie ze stanem faktycznym dokonał wpisu w notatniku służbowym potwierdzając fakt legitymowania G. N. oraz asekuracji przy skrzyżowaniu ulic [...] i [...] w godzinach 14:10-14:25. Z nagrania monitoringu miejskiego nie wynika, aby w tym czasie skarżący znajdował się w okolicach skrzyżowania ul. [...] i S., natomiast inna kamera monitoringu miejskiego zarejestrowała obecność skarżącego wychodzącego o 14:27 z CH. [...]" od strony ul. [...]. Zdaniem Sądu wszystkie zarzucane skarżącemu czyny zostały udowodnione, a organy dyscyplinarne rzetelnie wyjaśniły stan sprawy i uzasadniły wymiar wymierzonej kary dyscyplinarnej. W szczególności wskazano, iż w skutek zaniechania wykonania czynności służbowej doszło do sytuacji, w której nie podjęto przewidzianych prawem czynności wobec osoby poszukiwanej. Wskazano także na wieloletnie doświadczenia policjanta i jego przynależności do korpusu oficerskiego, które nie może tłumaczyć nieznajomością regulacji wewnętrznych obowiązujących funkcjonariuszy policji. Poza tym niewątpliwie od funkcjonariusza w stopniu oficerskim oczekiwany jest wysoki poziom znajomości zasad pełnienia służby. W tej sytuacji jej pełnienie w sposób dowolny oraz potwierdzanie w notatniku służbowym czynności niezgodne ze stanem faktycznym, zasługuje na szczególną reakcję organów dyscyplinarnych. Słusznie organ I instancji powołał się przy tym na treści art. 134h ust. 2 ustawy o Policji w którym określono okoliczności przewinienia dyscyplinarnego wpływające na zaostrzenie wymiaru kary. Na zakończenie wyjaśnić należy, iż dla rozpoznania przedmiotowej sprawy nie miała znaczenia przedłożona opinia służbowa z dnia 30 styczna 2019 r. i uchylająca ją decyzja Komendanta Miejskiego Policji z [...] kwietnia 2019 r. Wynik postępowania w sprawie wydania opinii służbowej nie ma żadnego wpływu na wynik postępowania dyscyplinarnego. To ewentualnie wynik postępowania dyscyplinarnego mógł mieć wpływ na treść opinii. Z tych też przyczyn Sąd oddali skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.