II SA/Po 245/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2015 r. sprzeciwu M. B. i Z. B. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 maja 2015 r. wydanego w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. B. i Z. B. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odrzucić sprzeciw. /-/ Jakub Zieliński Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, postanowieniem z dnia 18 maja 2015 r. odmówił przyznania skarżącym prawa pomocy, który domagał się zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Odpis przedmiotowego postanowienia został doręczony obydwu wnioskodawcom w dniu 1 czerwca 2015 r. (k. 41, 42). Wnioskodawcy zostali jednocześnie pouczeni o przysługującym im środku zaskarżenia orzeczenia referendarza oraz o trybie jego wniesienia, a także o skutkach uchybienia terminu do złożenia sprzeciwu (k. 39, 40). W dniu 10 czerwca 2015 r. (data nadania pocztowego - k. 46) skarżący wnieśli sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 8 maja 2015 r. (k. 43). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) od postanowienia referendarza sądowego można wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia orzeczenia. Z kolei sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie wnioskodawcy złożyli sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego już po upływnie ustawowego terminu do jego wniesienia, którego ostatnim dniem był 8 czerwca 2015 r., nie wnosząc przy tym o przywrócenie uchybionego terminu. W konsekwencji sprzeciw podlegał odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ Jakub Zieliński