II SA/Po 249/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. K. i Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...), II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę (...),- zł. (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/T.Świstak /-/D.Rzyminiak–Owczarczak /-/A.Łaskarzewska Wnioskiem z dnia (...) września 2009 r. A. i Z. K., reprezentowani przez profesjonalnych pełnomocników, zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia (...) maja 2000 r. nr (...), w przedmiocie ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oznaczonego numerem ewidencyjnym (...), położonego w miejscowości D., gmina K., dla inwestycji polegającej na budowie budynku kurnika. Kwestionowanej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa poprzez zastąpienie przez nieupoważnioną osobę, w treści decyzji, wyrazu "budynku mieszkalnego" wyrazem "kurnik", a więc dokonanie zmiany w treści decyzji z pominięciem trybów określonych w art. 113, art. 127 lub art. 132 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), w wyniku czego doszło do wydania decyzji z pominięciem zapisów ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska, szczególnych uzgodnień i ustaleń przewidzianych dla budynku kurnika. Uzasadniając powyższe stanowisko wskazano, że skarżący są właścicielami nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z działką należącą do inwestorów – H. i H. G., na rzecz których wydano decyzję z dnia (...) maja 2000 r. Jak wynika z analizy decyzji Wójta Gminy K. z dnia (...) maja 2000 r. J. G. – inspektor ds. gospodarki ziemią i obrotu nieruchomościami i budownictwa, poprawił powyższą decyzję poprzez wykreślenie wyrazu "mieszkalnego" i zastąpienie go wyrazem "kurnik". W opinii skarżących czynność powyższa powinna zostać uznana za niedopuszczalną i naruszającą przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniesiono ponadto, że prowadząc postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, organy administracji, wbrew obowiązującym wówczas przepisom, zaniechały przeprowadzenia postępowania w przedmiocie dokonania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko naturalne. Wskazano wreszcie, że Wójt Gminy K. prowadząc przedmiotowe postępowanie nie powiadomił o tym fakcie wnioskodawców, uniemożliwiając im tym samym udział w sprawie, a decyzję wydał następnego dnia po wpłynięciu wniosku, nie przeprowadzając żadnego postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia (...) listopada 2009 r. nr (...), na podstawie art. 104 § 1 i 2 w związku z art., 158 § 1 i art. 157 § 1 kpa, orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia (...) maja 2000 r. W treści powyższego rozstrzygnięcia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazano, że podnoszone przez wnioskodawców zarzuty nie wyczerpują katalogu przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 kpa. W opinii organu wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji, brak jest podstaw do przyjęcia, że przedmiotowa decyzja nie została wydana przez Wójta, lecz przez inny, nieuprawniony podmiot – tym samym brak było podstaw do przyjęcia, że decyzja powyższa została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt. 1 kpa. Zdaniem Kolegium zmiana dokonana w treści decyzji nie może zostać również zakwalifikowana, jako zmiana dokonana w trybie przewidzianym art. 113 § 1 kpa. Podkreślono bowiem, że została ona dokonana przed podpisaniem decyzji przez Wójta. Dla uzasadnienia powyższego twierdzenia powołano się na pismo Wójta Gminy K. z dnia (...) września 2009 r., w którym wskazano, że "opisane skreślenie nastąpiło przed wydaniem decyzji, a więc przed jej podpisaniem przez Wójta Gminy Koło. Ponadto wszystkie dokumenty zgromadzone w sprawie, w sposób jednoznaczny wskazują, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu miała dotyczyć budowy kurnika, a nie budynku mieszkalnego". Wskazano wreszcie, że podnoszone w złożonym wniosku okoliczności uzasadniające wznowienie postępowanie, nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Pismem z dnia (...) grudnia 2009 r. pełnomocnicy A. i Z. K. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia (...) listopada 2009 r. W treści wniosku zakwestionowano podnoszone przez Kolegium stanowisko jakoby dokonana w treści decyzji poprawka nie stanowiła sprostowania decyzji w rozumieniu art. 113 § 1 kpa, wymagającej wydania postanowienia. Podniesiono, że powyższa zmiana umożliwiła inwestorom uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji o charakterze i przeznaczeniu przemysłowym. Wskazano również, że zgodnie z treścią art. 7 kpa na Kolegium spoczywał obowiązek gruntownego zbadania istoty sprawy i orzeczenia o jej zgodności z prawem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia (...) lutego 2010 r. nr (...), utrzymało w mocy decyzję Kolegium z dnia (...) listopada 2009 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji, po przytoczeniu dotychczasowego przebiegu postępowania, podtrzymano stanowisko zaprezentowane w treści decyzji z dnia 30 listopada 2009 r., iż zmiana treści decyzji poprzez skreślenie wyrazu "mieszkalnego" i dopisanie "kurnika", nie może zostać uznana, za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Podkreślono, że kwestionowana decyzja o udzieleniu warunków zabudowy z maja 2000 r., została wydana w zgodzie z obowiązującą wówczas ustawą z dnia 07 lipca 1994 r. o planowaniu przestrzennym. Wskazano również, że zaniechanie Wójta Gminy K., polegające na braku ustalenia, czy planowane zamierzenie wymaga dokonania uprzedniej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, stanowi jedynie przesłankę do ewentualnego wznowienia postępowania. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. i Z. K. reprezentowani przez adwokatów T. G. i T. G. W treści skargi wniesiono o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia (...) maja 2000 r., lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji a także decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) listopada 2009 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Kwestionowanym decyzjom zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 kpa poprzez przyjęcie, że dokonana przez pracownika Urzędu Gminy K. zmiana brzmienia decyzji Wójta Gminy K. z dnia (...) maja 2000 r. w zakresie określającym przedmiot inwestycji nie stanowiła uchybienia określonego w treści powyższego przepisu oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 kpa poprzez przyjęcie, że zaniechanie przez Wójta Gminy K. przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Uzasadniając powyższe stanowisko skarżący powtórzyli argumenty przedstawiane w toku postępowania administracyjnego oraz podkreślili, że pracownik Urzędu Gminy nie miał uprawnień do sprostowania decyzji z dnia (...) maja 2000 r. Wskazano również, że prowadzone przez organy administracji publicznej postępowanie nie wyjaśniło wszystkich spornych okoliczności sprawy. Zdaniem skarżących całokształt podjętych przez Wójta Gminy K. czynności wyczerpuje znamiona rażącego naruszenia prawa o którym stanowi art. 156 §1 pkt 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się trafne. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia (...) maja 2000 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kurnika na działce o numerze ewidencyjnym (...), położonej w miejscowości D., gmina K. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania umożliwiającym wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej. Możliwość podważenia zapadłego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej jest dopuszczalna jedynie w przypadku zaistnienia jednej z kwalifikowanych wad określonych przepisami ustawy. Usunięcie nieprawidłowości, które mogły wystąpić w trakcie trwania procesu administracyjnego, stanowi nadrzędny cel postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji i usprawiedliwia podważenie ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. W ocenie ustawodawcy rozwiązanie powyższe ma służyć zapewnieniu prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia oraz umożliwia realizację zasady sprawiedliwości proceduralnej jak również podnosi zaufanie obywateli do organów administracji. Komentatorzy oraz orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmują, że ocena., czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, pozostawiono uznaniu organu administracji. Wskazuje się, że ustalenie tego pojęcia należy dokonać w drodze wykładni przepisów prawa. Zważyć także należy, iż rażące naruszenie prawa stanowi wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia prawidłowego dla danej sprawy postępowania administracyjnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" wyd.6 Wydawnictwo C.H.BECK W-wa 2004 r. str. 728). Uwzględniając powyższe zasady należy więc stwierdzić, iż prowadząc postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, której realizacja obiektywnie negatywnie oddziałuje na środowisko, należy ocenić, czy stwierdzone naruszenie przepisów regulujących zasady postępowania przejęte przez ustawodawcę może zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 kpa. W świetle powyższego wskazać należy, iż nie zawsze naruszenie zasad postępowania może stanowić wyłącznie przesłankę wznowienia postępowania, jak przyjęto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z obowiązującą, w dacie wydania kwestionowanej decyzji z dnia (...) maja 2000 r., ustawą z dnia 07 lipca 1994 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 339 ze zm.), a w szczególności art. 41 ust. 1 ustawy, ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następowało na wniosek zainteresowanego. Zgodnie z art. 40 ust. 1 powyższej ustawy, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ orzekał, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, na podstawie przepisów szczególnych, przy czym wydanie decyzji sprzecznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powodowało jej nieważność na podstawie art. 46a ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Równocześnie wydanie decyzji o warunkach zabudowy było możliwe, na podstawie art. 40 ust. 4 powyższej ustawy, jedynie po uzyskaniu uzgodnienia z właściwymi organami administracji, w szczególności wojewodą - w odniesieniu do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz starostą i powiatowym inspektorem sanitarnym, w odniesieniu do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygając o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia (...) maja 2000 r. wskazało, że ponowna analiza akt sprawy nie dała podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie powyższe uznać należy za wadliwe. Jak wyżej wskazano, obowiązujące w dacie wydania decyzji przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzależniały możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy od zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z analizy decyzji z dnia (...) maja 2000 r. teren, na którym planowane była inwestycja, był przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K. uchwalonym przez Radę Gminy, jako tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej istniejącej i projektowanej MN, MR. Tymczasem w piśmie Urzędu Gminy K. z dnia (...) października 2009 r., nr (...), którym przesłano do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K., wskazano, że działka nr (...), ark mapy (...), położona w miejscowości D., obręb geodezyjny D. gmina K., znajduje się na terenie upraw polowych ogrodniczych R (karta 28 akt administracyjnych). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozstrzygając przedmiotową sprawę nie zbadało sprawy w aspekcie wymogu określonego przepisem art. 40 ust. 1 przedmiotowej ustawy, jak również nie odniosło się do powyższej rozbieżności, dokonując stosownej analizy zapisów planu – jego części tekstowej i graficznej. Sąd wskazuje, ze w świetle powołanego powyżej art. 40 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyjaśnienie kwestii przeznaczenia nieruchomości, na której zrealizowano przedmiotową inwestycję, jest niezbędne dla wskazania, czy w świetle obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie decyzji o warunkach zabudowy było dopuszczalne. Podkreślenia bowiem wymaga, że decyzja o warunkach zabudowy sprzeczna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w świetle art. 46a ust. 1 pkt. 1 jest nieważna z mocy prawa. Za trafny uznać również należy zarzut wadliwego uznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że ewentualny brak uzgodnień Wójta Gminy K. z właściwymi organami ochrony środowiska, dotyczącymi oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, stanowi przesłankę uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności. Obowiązująca w dacie wydania decyzji z dnia (...) maja 2000 r. ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakładała na inwestora w art. 41 ust. 1 pkt. 4 obowiązek wskazania, we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz w przypadku braku obowiązku wykonania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie. Z obowiązkiem powyższym korespondowało, określone w art. 68 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (tekst jedn. Dz. U. marginesie 1994 r. Nr 49, poz. 196 ze zm.) zobowiązanie inwestora do uwzględnienia w działalności inwestycyjnej wymagań ochrony środowiska. Zależnie od rodzaju inwestycji, w szczególności jej wpływu na środowisko, inwestycja mogła stanowić przedsięwzięcia, dla którego konieczne mogło być spełnienie wymogów określonych § 3 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. z 1998 r. Nr 93, poz. 589) oraz jej uzgodnienie, na podstawie art. 40 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z wojewodą - w odniesieniu do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz starostą i powiatowym inspektorem sanitarnym, w odniesieniu do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Równocześnie, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska rozstrzygnięcia organów administracji nie mogły naruszać wymagań ochrony środowiska, a w szczególności ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących ochrony środowiska. Co więcej, zgodnie z ust. 2 powyższego artykułu, decyzja administracyjna sprzeczna z przepisem ust. 1 była nieważna z mocy prawa. Oznacza to, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez wcześniejszego rozstrzygnięcia, czy planowana inwestycja może naruszać wymagania ochrony środowiska określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku uznania, że stanowi ona inwestycję mogącą oddziaływać na środowisko, brak uzgodnienia jej treści z właściwym organem ochrony środowiska powodowało, iż decyzja powyższa była nieważna z mocy art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska. Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd wskazuje, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygając przedmiotową sprawę nie zbadało i nie rozważyło, czy wniosek inwestorów o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji odpowiadał wymogom określonym przepisami prawa. Kolegium nie wyjaśniło również, czy przed wydaniem decyzji z dnia (...) maja 2000 r. przed organami administracji toczyło się postępowanie w przedmiocie dokonania oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Jak bowiem wyżej wykazano, w przypadku stwierdzenia, że planowana inwestycja stanowiła inwestycję, dla której przeprowadzenie powyższego postępowania było obligatoryjne, wydanie decyzji, bez dokonania wcześniejszych uzgodnień z właściwymi organami administracji publicznej powodowało nieważność decyzji o warunkach zabudowy, o czym przesądza bezpośredni związek zapisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z ustawą o ochronie i kształtowaniu środowiska. Wydanie bowiem decyzji o warunkach zabudowy bez wcześniejszego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, stanowiłoby rozstrzygnięcie sprzeczne z wymaganiami ochrony środowiska, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska. Odnosząc się do zarzutu zmiany treści decyzji z dnia (...) maja 2000 r. poprzez zastąpienie wyrazu "mieszkalnego" wyrazem "kurnik" Sąd uznaje trafność argumentów Wójta Gminy K. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Podkreślenia bowiem wymaga, że analiza wszystkich dokumentów zebranych w niniejszej sprawie wskazuje, że kwestionowana decyzja miała dotyczyć inwestycji polegającej na budowie kurnika, a nie budynku mieszkalnego. W szczególności załącznik graficzny stanowiący integralną część decyzji również dotyczy lokalizacji kurnika. Tym samym zmiana dokonana w treści decyzji, opatrzona parafką pracownika urzędu, nie może zostać uznana, ze zmianę mająca służyć obejściu prawa, tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, aby zmiana powyższa stanowiło istotne naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt. 1 kpa. W ocenie Sądu trafne jest również stanowisko Kolegium, iż brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją z dnia (...) maja 2000 r. stanowi przesłankę wznowieniową z art. 145 §1 pkt 4 kpa. Na marginesie powyższych rozważań Sąd wskazuje, że kognicja sądów administracyjnych jako organów wymiaru sprawiedliwości sprawujących kontrolę nad działalnością organów administracji publicznej uniemożliwia Sądowi uznanie roszczenia skarżących dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji z dnia (...) maja 2000 r. Przedmiotem postępowania sądowego była bowiem jedynie kwestia prawidłowości postępowania w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności, nie zaś merytoryczna ocena, czy w świetle zebranego materiału dowodowego, zachodziły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia (...) maja 2000 r. Reasumując powyższe rozważania Sąd wskazuje, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozstrzygając przedmiotową sprawę dopuściło się naruszenia art. 40 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc dopuściło się naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak również dopuściło się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, a więc naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę organ winien rozważyć, czy inwestycja, dla której wydano kwestionowaną decyzję z maja 2000 r., była dopuszczalna w świetle obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również wyjaśnić, czy planowana inwestycja stanowiła inwestycję mogącą oddziaływać na środowisko, co przesądzałoby o konieczności wcześniejszego uzyskania dla niej uzgodnień z właściwymi organami ochrony środowiska. Uwzględniając wskazania wynikające z uzasadnienia niniejszego wyroku organ zobligowany jest także ocenić wagę wskazanych uchybień przepisom postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzje wydane w rozpatrzeniu wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia (...) maja 2000 r. O kosztach i wykonalności decyzji orzeczono na podstawie art. 200 i art. 152 powyższej ustawy. /-/T. Świstak /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak /-/A. Łaskarzewska