II SA/Po 25/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2008r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; postanawia oddalić wniosek /-/B. Drzazga Postanowieniem z dnia 26 lutego 2009r. Sąd odrzucił skargę J. M. wniesioną w niniejszej sprawie. Powodem rozstrzygnięcia było nieusunięcie przez skarżącego, pomimo wezwania Sądu, braków formalnych skargi poprzez niezłożenie żądanego odpisu skargi. Skarżący odebrał odpis powyższego postanowienia w dniu 4 marca 2009r. (k. 30 akt sądowych). Uznać należy więc, że w tym dniu dowiedział się o przyczynach uchybienia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi złożył w dniu 9 marca 2009r. (k. 28 akt sądowych), a więc z zachowaniem siedmiodniowego terminu do złożenia takiego wniosku (art. 87 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wspomnieć trzeba, że skarżący składając ów wniosek jednocześnie dokonał czynności, której nie dokonał w terminie, dołączył bowiem podpisany odpis skargi (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W uzasadnieniu wniosku podał, że w otrzymanej korespondencji z Sądu brak było wezwania do usunięcia braków formalnych poprzez przedłożenie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem. Korespondencja zawierała jedynie pismo przewodnie do zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi oraz to zarządzenie. Dlatego skarżący ograniczył się jedynie do uiszczenia wpisu od skargi. Wskazał, że jest całkowicie pewien, iż nie otrzymał pisma z Sądu wzywającego go do usunięcia braków formalnych, zapewniając przy tym, że gdyby takie pismo zostało mu doręczone niezwłocznie wykonałby wynikające z niego obowiązki, tym bardziej, że nie nastręczały one najmniejszych trudności. Dlatego uznając, że nie poniósł winy w uchybieniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi wniósł o przywrócenie terminu. Stwierdzić należy, iż stosownie do przepisu art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 2 października 2002r., I SA 793/02, M. Pr. 2002, nr 23, s. 1059). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że korespondencja sądowa, która została skarżącemu doręczona w dniu 22 stycznia 2009r. (k. 16 akt sądowych) zawierała poza informacją o doręczeniu odpisu odpowiedzi na skargę, pismem przewodnim do zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu oraz tym właśnie zarządzeniem również wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 1 odpisu skargi. Powyższe wynika wprost z akt sprawy (k. 14), które zawierają całą korespondencję skierowaną do skarżącego. Ponadto na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przez skarżącego tej korespondencji w dniu 22 stycznia 2009r. potwierdził on odbiór "dor. odpisu odp. na skargę, nadesł. odpisu skargi, wezw. o wpis." Oznacza to, że wśród pism skierowanych do skarżącego w tym dniu było m.in. wezwanie o nadesłanie odpisu skargi. Dlatego twierdzenie skarżącego jakoby nie otrzymał powyższego wezwania uznać należy za gołosłowne. Stąd nie można przyjąć, by skarżący uprawdopodobnił, by nie poniósł winy w uchybieniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/B. Drzazga