II SA/Po 25/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie ze skargi M. G. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia ... 2015 r. nr ... w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania; postanawia uchylić zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego. /-/ B. Drzazga W dniu 16 grudnia 2015 r. M. G. wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia ... 2015 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie rozbudowy o wiatrołap budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ... przy ul. S. w S. Następnie pismami z dnia 15 lutego 2016 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata lub radcy prawnego i jednocześnie oświadczył, że wyznacza M. C. na podstawie art. 67 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) jako osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, podając adres do doręczeń. Sąd pismem z dnia 22 lutego 2016 r. wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 252 i art. 257 p.p.s.a.). Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie, na skutek nieobecności adresata – M. G., została dwukrotnie awizowana. Zarządzeniem z dnia 18 marca 2016 r. referendarz sądowy tutejszego Sądu pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W jego uzasadnieniu powołał treść art. 257 i art. 73 § 4 p.p.s.a. i wskazał, że skoro po wezwaniu skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosek o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF nie został przedłożony, należało pozostawić bez rozpoznania. Uznał jednocześnie, ze siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upływał skarżącemu z końcem 16 marca 2016 r., wobec doręczenia zastępczego ze skutkiem na dzień 9 marca 2016 r. Powyższe zarządzenie referendarza sądowego doręczono skarżącemu w trybie art. 73 p.p.s.a. Od powyższego zarządzenia skarżący wniósł sprzeciw. Podniósł, iż ustanowił M. C. osobą upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, a tymczasem wezwanie do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy zostało zaadresowane na niego, a poczta nie wydała przesyłki zawierającej to wezwanie M. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W ocenie Sądu sprzeciw skarżącego zasługiwał na uwzględnienie. Zważyć należy, iż powodem, dla którego referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o prawo pomocy bez rozpoznania była okoliczność nieuzupełnienia wniosku przez złożenie go w wymaganym siedmiodniowym terminie na formularzu PPF. W ocenie Sądu uznać jednak należy, iż wezwanie skarżącego do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu było nieskuteczne. Zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przepisy dotyczące doręczeń mają charakter obligatoryjny. Jeżeli więc strona ustanowiła pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism, doręczenia należy dokonywać wyłącznie tym podmiotom. (por. B. Dauter, komentarz do art. 67 p.p.s.a., źródło: Lex Omega, stan prawny na: 30.04.2013, postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2010 r., II FZ 324/10, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie doręczenie dokonane stronie jest bezskuteczne wobec osoby upoważnionej do odbioru pism w postępowaniu sądowym, a więc nie wywiera skutku procesowego. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż wezwanie Sądu do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu PPF zostało zaadresowane (samo pismo, jak i koperta) do skarżącego M. G., nie zaś na osobę przez niego upoważnioną do odbioru pism sądowych – M. C.. Wezwanie to nie wywołało zatem skutków procesowych. W świetle tego nie można było przyjąć, jak to uczyniono w zaskarżonym zarządzeniu, że skarżący nie uzupełnił w zakreślonym terminie wniosku o prawo pomocy i naruszył przepis art. 257 p.p.s.a., który określa, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zważywszy więc, że na skutek naruszenia art. 67 § 5 p.p.s.a. doszło przy wydaniu zaskarżonego zarządzenia do naruszenia art. 257 p.p.s.a. Sąd na podstawie art. 260 § 2 zd. drugie w zw. z art. 197 § 2 i art. 185 § 1 p.p.s.a. stosowanym odpowiednio uchylił zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego, o czym orzeczono w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga