II SA/Po 250/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania; oddala skargę Postanowieniem z [...] grudnia 2017 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zawiadomiło M. K., że zawisła przed organem sprawa dotycząca zasiłku celowego nie została załatwiona w ustawowym terminie i wskazało nowy termin załatwienia sprawy. M. K. w dniu [...] stycznia 2018 r. wniósł pismo, gdzie w pkt 2 wskazał, że jest to: "Zażalenie na postanowienie [...] z dn. [...].12.2017r.". Postanowieniem z 31 stycznia 2018 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "K.p.a."), stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. Wskazało, że od postanowienia w sprawie przedłużenia terminu załatwienia sprawy zażalenie nie przysługuje. Skargę na postanowienie 31 stycznia 2018 r. wniósł M. K.. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Pismem z 16 lipca 2018 r. skargę uzupełnił ustanowiony w oparciu o prawo pomocy radca prawny K. K.. W ocenie pełnomocnika w niniejszej sprawie wyjaśnienia wymagało, czy pismo z dnia [...] stycznia 2018 r. nie stanowiło ponaglenia na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na pismo informujące skarżącego, że zawisła przed organem sprawa dotycząca zasiłku celowego nie została załatwiona w ustawowym terminie i wskazało nowy termin załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ustawodawca nie określał, w jakiej formie organ powinien zawiadomić stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się jednak, że – stosownie do art. 123 K.p.a. – zawiadomienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy powinno mieć formę niezaskarżalnego postanowienia (zob. A. Golęba [w:] K. Knysiak-Molczyk (red.), Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2015, wyd. el., komentarz do art. 36, pkt 4 i powołana tam literatura; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 25 sierpnia 2009 r., II SAB/Po 9/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z całą pewnością postanowienie z art. 36 § 1 K.p.a. nie jest objęte zażaleniem, o którym mowa w art. 141 § 1 K.p.a. Wobec powyższego, zażalenie takie organ odwoławczy powinien uznać za niedopuszczalne na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika M. K. Sąd wyjaśnia, że sformułowanie pisma z dnia [...] stycznia 2018 r. wskazując, że skarżący wnosi "Zażalenie na postanowienie [...] z dn. [...].12.2017r." (pkt 2 pisma) nie pozostawiało wątpliwości, że intencją skarżącego było wniesienie zażalenia. Fakt, że jak zasadnie wywodzi pełnomocnik skarżącego, w piśmie powyższym sformułowano również zarzuty dotyczące długiego terminu wydania decyzji (pkt 3 żądania zawartego w piśmie), co powinno zostać zakwalifikowane jako ponaglenie w rozumieniu art. 37 § 1 K.p.a., nie zwalniał jednak Samorządowego Kolegium Odwoławczego od konieczności rozpoznania wniesionego zażalenia. Stąd okoliczność powyższa nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W rezultacie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.