II SA/Po 2543/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr) Sędziowie sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant referent-stażysta Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2005r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w [...] z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie przydziału mieszkania służbowego, o d d a l a s k a r g ę /-/ E.Kręcichwost-Durchowska /-/ G.Radzicka /-/ E.Makosz-Frymus Dyrektor Aresztu Śledczego w [...], decyzją z [...]. nr [...] odmówił przyznania lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w [...] przy ulicy [...] M. G. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono co następuje: M. G., będący funkcjonariuszem Aresztu Śledczego w [...] w dniu [...]. złożył wniosek o przydział lokalu mieszkalnego nr [...] w [...] przy ulicy [...] o powierzchni mieszkalnej [...] m2 i użytkowej [...] m2, argumentując wniosek tym, że nie posiada lokalu w[...], zamieszkuje w [...] przy ulicy [...], w lokalu o powierzchni całkowitej [...] m2 wraz z rodzicami, siostrą i siostrzeńcem. Ponieważ [...] jest oddalony od miejsca pełnienia służby o 100 km, a czas dojazdu w obie strony wynosi ponad 4 godziny, wnioskodawca, któremu w oparciu o przepisy art.85 ustawy z 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej ( Dz.U. z 2002 nr 207 poz.1761 ze zm.) przysługuje lokal mieszkalny, uznał swoje żądanie za uzasadnione. Organ I instancji odmawiając przyznania lokalu M. G. stwierdził, że wprawdzie funkcjonariusz jest zameldowany w [...], lecz faktycznie zamieszkuje w [...] przy ul. [...] razem z żoną u babci współmałżonki. Nadto stwierdzono, że przedmiotowy lokal posiada zbyt dużą powierzchnię, gdyż M. G. przysługuje lokal o maksymalnej powierzchni 30 m2, a lokal pozostający w dyspozycji Aresztu ma powierzchnię mieszkalna [...] m2. Przyznając, że M. G. należy do grupy funkcjonariuszy, którym lokal się należy, organ I instancji stwierdził, że wpływ na rozstrzygnięcie miało i to, że skarżący ma staż służby wynoszący 18 lat, natomiast lokal przyznano funkcjonariuszowi wykonującemu służbę 27 lat. W odwołaniu od decyzji st. chor. M. G. wnosił o zmianę decyzji i przyznanie lokalu. Podkreślił, że faktycznie zameldowany jest w [...]. O przydział lokalu zwracał się wielokrotnie. Odwołujący podnosił także, że ma wyższe wykształcenie i 18 letni staż pracy, co uzasadnia przyjęcie, że jego kwalifikacje bardziej predystynują go do przyznania lokalu niż funkcjonariusza, któremu lokal przyznano. W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Okręgowego Inspektora Służby Więziennej w [...] decyzją z dnia[...] . nr [...] utrzymywał w mocy zaskarżoną decyzję i podkreślił jej argumentacje. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że w jego ocenie mogłoby nastąpić przyznanie lokalu, przekraczającego górną granicę normy powierzchni mieszkalnej organ odwoławczy stwierdził, że w ocenie Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] warunki mieszkaniowe odwołującego stanowią typową sytuację uzasadniającą przyznanie lokalu i brak jest szczególnie uzasadnionych powodów do przyznania lokalu o większej powierzchni. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu M. G. wnosił o uchylenie decyzji obu instancji zarzucając organom administracji - rażące naruszenie przepisów art.7,8,75,77,80 i 107 KPA, - niewłaściwe zastosowanie § 1 ust.1 pkt.2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 07 lutego 2003r., - błędną interpretację § 2 ust.1 pkt.2 cytowanego wyżej rozporządzenia w związku z art.86 ustawy o Służbie Więziennej przy przyznawaniu lokalu E. K., - naruszenia § 3 ust.2 Rozporządzenia z 07 lutego 2003r. w związku z art.85 ustawy o Służbie Więziennej wobec jego osoby, - nie wywiązywanie się przez organy administracyjne z obowiązku dostarczenia lokalu skarżącemu. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że jego wykształcenie i kwalifikacje w porównaniu z funkcjonariuszem, któremu przyznano lokal są diametrialnie różne i jego przydatność do służby jest niewątpliwie większa niż funkcjonariusza, który ma podstawowe wykształcenie. Podnosząc, że przy odmowie przydziału niezasadnie podkreślano, krótszy staż jego służby, zarzucał, że nigdy ta okoliczność nie odgrywała znaczącej roli. Wreszcie skarżący zarzucał, że w stosunku do funkcjonariusza, któremu przyznano lokal, błędnie przyjęto normę powierzchni mieszkalnej, zaliczając do osób uprawnionych pełnoletniego syna, pozostającego na własnym utrzymaniu. Podkreślając w dalszym ciągu kwestie odległości miejsca zamieszkania od miejsca służby, skarżący zarzucał, że jego wnioski o przydział lokalu są negatywnie rozpatrywane. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie należy zauważyć, że jakkolwiek ocena materiału w sprawie w pewnym zakresie odnosi się do porównań sytuacji mieszkaniowej i osobistej skarżącego i funkcjonariusza Aresztu Śledczego w [...], któremu lokal mieszkalny przyznano, to przedmiotem skargi jest wyłącznie decyzja odmawiająca skarżącemu prawa do lokalu funkcyjnego, a nie decyzja pozytywna dotycząca innej osoby. Zgodnie z art.85 ust.1 ustawy z 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej ( tekst jedn. Dz.U. z 2002r. nr 207 poz.1761 ) funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem członków rodziny określonych w art.86 oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Przepisu tego nie sposób oceniać w oderwaniu od pozostałych przepisów zawartych w rozdziale 6 ustawy zatytułowanym "mieszkania funkcjonariuszy", w szczególności art.87 ust.1, który wyjaśnia, że na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale: a) będące w dyspozycji jednostek organizacyjnych, b) uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej, c) uzyskane od terenowych organów administracji rządowej, samorządowej, osób prawnych lub fizycznych, d) zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek organizacyjnych. Wynika z tego, że prawo funkcjonariusza do lokalu w Służbie Więziennej jest realizowane z pewnymi ograniczeniami, gdyż uzależnione jest od tego, czy określona jednostka administracyjna, dysponuje lokalami o których mowa w art.87 ust.1 ustawy o Służbie Więziennej. Z tych też powodów ustawodawca normując sprawy mieszkaniowe Służb Więziennych przewidział rekompesatę za brak mieszkania w postaci równoważnika pieniężnego, który co przyznał skarżący, otrzymuje. W niniejszej sprawie niespornym jest, że Areszt Śledczy w [...] w[...]. dysponował jedynym lokalem przy ul. [...], o powierzchni użytkowej [...] m2, mieszkalnej [...] m2. Wniosek o przydział lokalu złożyło czternastu funkcjonariuszy. Organ I instancji powołał Komisję pracowniczą, której zadaniem było sprawdzenie warunków mieszkaniowych kandydatów. Następnie ocena wniosków kandydatów i protokołów komisji, które sprawdzały warunki mieszkaniowe kandydatów, były przedmiotem posiedzenia komisji mieszkaniowej Aresztu Śledczego w [...]. Jak wynika z treści protokołu z dnia 30 czerwca 2003r. pod uwagę brano: - warunki mieszkaniowe, przydatność do służby, kwalifikacje zawodowe, staż służby w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej zgodnie z rozpo- rządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 07 lutego 2003r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i tymcza- sowych kwater oraz z normy powierzchni mieszkalnej przysługującej funkcjo- nariuszom Służby Więziennej i członkom ich rodzin ( Dz.U. z 2003 nr 35 poz.304 ). Niesłuszny jest więc zarzut naruszenia przez organy administracji art. 7,8,75,77,80 KPA, bowiem przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy, organ brał pod uwagę zarówno subiektywną ocenę swojej sytuacji eksponowaną przez poszczególnych wnioskodawców, jak i przepisy rozporządzenia z 07 lutego 2003r. dotyczące zasad przyznawania lokali funkcjonariuszom Służby Więziennej. Jednym z aspektów, które brano pod uwagę, przy relatywnie trudnej sytuacji mieszkaniowej kandydatów, był staż służby, który w przypadku skarżącego był niższy o 9 lat w stosunku do funkcjonariusza, któremu lokal przyznano. Tej argumentacji nie można kwestionować skoro przepis art.81 ust.1 pkt 2 rozporządzenia nakazuje brać pod uwagę staż służby. Natomiast kwalifikacje zawodowe nie dotyczą wykształcenia lecz kwalifikacji niezbędnych, wymaganych na zajmowanym stanowisku i przydatności do służby, a te zostały ocenione pozytywnie zarówno w odniesieniu do osoby skarżącego jak i funkcjonariusza, któremu lokal przyznano. Niezasadny jest również zarzut skarżącego, że organy administracji rozstrzygające sprawę nie wzięły pod uwagę norm powierzchni mieszkaniowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sytuacja skarżącego, który zamieszkuje wyłącznie z żoną, nie przewidywała możliwości przydziału lokalu przekraczającego normy powierzchni mieszkalnej mu przysługujące ( § 2 ust.1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 07 lutego 2003r. w związku z art.85 ust.2 ustawy z 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej ), a w toku rozpoznawanej sprawy uznano, że sytuacja skarżącego, nie uzasadnia zastosowania wobec niego sytuacji przewidzianej w § 3 ust.2 rozporządzenia z 07 lutego 2003r. ( vide pismo Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z 24 października 2003r. ). Za nieuzasadnione należało uznać żądanie skarżącego zgłoszone w piśmie z dnia [...] o przeprowadzenie przez Sąd dowodu w postaci wywiadu w ZUS lub w Urzędzie Skarbowym, na fakt że syn funkcjonariusza, któremu przyznano lokal, nie jest na jego utrzymaniu, bowiem, przedmiotem rozpoznania Sądu były powody, dla których skarżącemu lokalu nie przyznano, a nie te, które zadecydowały, że innej osobie odrębną decyzją lokal przyznano. Ubocznie należy jedynie zauważyć, że syn funkcjonariusza, któremu lokal przyznano, w dacie decyzji miał 19 lat i był uczniem Technikum Mechanicznego co odpowiadało normom art.86 pkt 2 ustawy z 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej. W powyższych okolicznościach, ponieważ Sąd nie stwierdził przy kontroli zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów Ustawy z 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej ( tekst jednolity Dz.U. z 2002 nr 207 poz.1761 ) ani też przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 07 lutego 2003r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater oraz normy powierzchni mieszkalnej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej i członkom ich rodzin ( Dz.U. z 2003r. nr 35 poz. 304 ) eksponowanych w skardze, a także uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia art.107 KPA - na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz.1270 ze zm. ) w związku z art.97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz.1271 ze zm. ) skargę należało oddalić. /-/ E.Kręcichwost-Durchowska /-/ G.Radzicka /-/ E.Makosz-Frymus TZ/