II SA/Po 259/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący: sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K., W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ E. Podrazik Pismem z dnia [...] marca 2015 r. Z. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2015 r., znak [...], utrzymującą w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2014 r., znak [...], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznej, polegającej na budowie gazociągu [...], przewidzianej do realizacji na części działki nr [...] i [...], arkusz [...], obręb U., położonej w P. przy ul. M. P. Skarżąca wniosła zarazem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu Z. K. wskazała, że decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o sfałszowane dowody. Skarżąca podniosła, że nie brała bez własnej winy udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Korespondencja wysyłana przez organ administracji publicznej była bowiem kierowana pod nieaktualny adres zamieszkania skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Wniosek okazał się niezasadny. Zgodnie z ogólną regułą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje aktu lub czynności. Reguła ta nie ma jednak charakteru bezwyjątkowego. Jak wynika bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo (1) wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pierwsza z tych przesłanek dotyczy przypadku, gdy szkoda nie może być naprawiona przez późniejszy zwrot świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też brak jest możliwości przywrócenia stanu poprzedniego. Wymóg ten jest zatem spełniony w szczególności, gdy istnieje ryzyko utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem lub wartość jego odpowiednika nie miałaby znaczenia dla skarżącego, bądź też gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Druga przesłanka dotyczy natomiast przypadku, gdy raz zaistniałe skutki prawne lub faktyczne powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a przywrócenie stanu poprzedniego może nastąpić dopiero po dłuższym okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy jednocześnie podkreślić, że to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że co najmniej jedna z opisanych wyżej przesłanek wystąpiła w danej sprawie. Konstrukcja ochrony tymczasowej opiera się bowiem na zasadzie skargowości, przy czym użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. słowa "może" wskazuje, że orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma charakter fakultatywny. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zaznaczyć, że Z. K. nie wskazała żadnych okoliczności, które uprawdopodabniałyby wystąpienie jednej z przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja zawarta w skardze z dnia [...] marca 2015 r. stanowi bowiem merytoryczną polemikę ze stanowiskiem organów administracji publicznej wyrażonym w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej (k. 3-4 akt sądowych). Jak wskazano natomiast powyżej, sąd nie dysponuje kompetencją do aktywnego poszukiwania faktów, które mogłyby uzasadniać przyznanie skarżącej ochrony tymczasowej. Ciężar uprawdopodobnienia, że takie okoliczności rzeczywiście wystąpiły, spoczywa na skarżącej, która ponosi negatywne konsekwencje wynikające z niespełnienia tego wymogu. Trzeba ponadto podkreślić, że nie każdy akt administracyjny może być objęty zakresem zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepis ten dotyczy jedynie takich decyzji, które nadają się wykonania, a zatem co do zasady nakładają na oznaczony podmiot określony obowiązek. Przez wykonanie aktu administracyjnego rozumie się natomiast doprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji do pewnego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Z tej perspektywy należy stwierdzić, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie nadaje się do wykonania. Rozstrzygnięcie to stanowi bowiem rodzaj urzędowej informacji o warunkach, jakie należy spełnić, aby określne przedsięwzięcie mogło być zrealizowane na danym terenie. Decyzja ta nie przesądza jednak, że taka inwestycja zostanie rzeczywiście wykonana, ani nie nakłada ona obowiązku podjęcia starań w tym celu przez inwestora. Tym samym, jako rozstrzygnięcie niepodlegające realizacji dobrowolnej albo przymusowej w drodze egzekucji, wykluczone jest także wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stanowi ona bowiem wyłącznie jeden z elementów szeroko rozumianego procesu inwestycyjnego. Takie stanowisko jest również podzielane w orzecznictwie (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 26 lutego 2015 r., II SA/Po 1378/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie NSA z dnia 7 listopada 2014 r., II OZ 1170/14, tamże; postanowienie NSA z dnia 25 października 2013 r., II OZ 931/13, tamże). W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 16 § 2 i art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. /-/ E. Podrazik