II SA/Po 2594/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant Sekr. sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi A. i R.S. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę; o d d a l a s k a r g ę. /-/ W. Batorowicz /-/ E. Podrazik /-/ S. Małek II SA/Po 2594/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]r. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania uczestników A. i R.a S., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...]r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi "A" spółka cywilna B.U., G.U., M.B. pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowo-rzemieślniczo (produkcja wypieku ciast)-magazynowego z częścią mieszkalną, wewnętrzną instalacją gazową, wewnętrzną siecią wodociągową i kanalizacyjną na działce nr [...] przy ul. [...] w N. W uzasadnieniu podano, iż odwołujący się uczestnicy zakwestionowali zgodność projektowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego oraz podnieśli, iż decyzja Starosty pozwala na realizację zakładu produkcyjnego, z którego działalnością związane są immisje na działki sąsiednie. Wojewoda postanowieniem z dnia [...]r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jako organu właściwego do zbadania zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego, o dokonanie oceny legalności i zgodności z prawem decyzji Prezydenta Miasta nr [...]z dnia [...]r, zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...]r. i decyzją nr [...] z dnia [...]r. ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. SKO w piśmie z dnia [...]r. poinformowało, iż nie znajduje podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionych decyzji. W trakcie postępowania odwoławczego organ stwierdził brak przesłanek do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej zawarte w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, dotyczące sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie mogą być rozumiane w sposób naruszający zasadę wyrażoną w art. 47 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym ostatnim przepisem warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Organ orzekający o pozwoleniu na budowę dopóki decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pozostaje w obrocie prawnym nie może rozstrzygać wbrew jej treści. Spełnione zostały także wymagania określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Od powyższej decyzji skargę złożyli A. i R. S., domagając się zmiany zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że są właścicielami działki nr [...] graniczącej z terenem inwestycji, w planach zagospodarowania przestrzennego miasta działki te przewidziane były na cele usługowo-handlowe, projektowana inwestycja jest sprzeczna z tym planem. Starosta odmówił już wcześniejszą decyzją udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, następnie inwestor uzyskał w Urzędzie Miasta w N. decyzję, zgodnie z którą działka nr [...] przeznaczona jest na cele rzemieślniczej produkcji ciast. Urząd Miasta rozpatrując wniosek inwestora pominął interes prawny skarżących, a także innych mieszkańców sąsiednich nieruchomości, nie wzywając ich w charakterze strony, co narusza art. 28 kpa. W oparciu o opisaną decyzję Urzędu Miasta w N. inwestor wystąpił do Starosty o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Starosta nie przeprowadził rozprawy administracyjnej, choć wiedział, że interesy stron są sprzeczne. Również SKO, do którego wystąpił Wojewoda, nie rozpoznało istoty sprawy, nie stwierdzając sprzeczności między inwestycją a planem zagospodarowania przestrzennego i sanując sytuację, w której inwestor zmieni przeznaczenie działki przez rozpoczęcie na niej produkcji. SKO nie odniosło się do zarzutu wydania decyzji o warunkach zabudowy z naruszeniem prawa. Realizacja inwestycji i funkcjonowanie obiektu piekarni wiąże się dużymi uciążliwościami, o których skarżący nie wiedzieli nabywając swoją działkę. Wojewoda w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 i art. 145 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie ich legalności, tj. zgodności z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Sąd administracyjny, stosownie do wyniku sprawy albo oddala skargę, albo uwzględniając ją wydaje orzeczenie kasacyjne (uchyla zaskarżoną decyzję), nie jest zaś władny do wydawania rozstrzygnięć reformatoryjnych (zmieniających zaskarżoną decyzję). Zarzuty skargi sprowadzają się głównie do kwestionowania zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, naruszeń zasad postępowania w sprawie zakończonej decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, w wyniku których skarżący nie byli jego uczestnikami, a także do kwestionowania stanowiska SKO wyrażonego w piśmie z dnia [...]r. co do braku podstaw do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji oraz dwóch decyzji ją zmieniających. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r., w której z kolei zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi "A" spółka cywilna B.U., G.U., M.B. pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowo-rzemieślniczo (produkcja wypieku ciast) -magazynowego z częścią mieszkalną, wewnętrzną instalacją gazową, wewnętrzną siecią wodociągową i kanalizacyjną na działce nr [...] przy ul. [...] w N. Przedmiot skargi określa granice kontroli legalności decyzji dokonywanej przez sąd administracyjny. W postępowaniu, którego przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie można skutecznie podnosić zarzutu, iż na wcześniejszym etapie procesu budowlanego, w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, strona bez własnej winy nie brała udziału. Okoliczność taka jest jedną z przesłanek wznowienia postępowania przewidzianych w art. 145 kpa i w tym trybie skarżący winni realizować swoje uprawnienia do udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ani z akt sprawy, ani ze skargi nie wynika, aby takie postępowanie się toczyło, czy też by skarżący złożyli wniosek o wszczęcie takiego postępowania. To samo odnieść należy do zarzutów dotyczących innych ewentualnych wad decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Podobnie nietrafnym jest kwestionowanie przez skarżących w tym postępowaniu stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrażonego w piśmie do Wojewody z dnia [...]r. odnośnie braku podstaw do wszczęcie z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...]r, zmienionej decyzjami z dnia [...]r. i z dnia [...]r., w których ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z art. 157 § 2 kpa skarżący mogli wystąpić do SKO, jako organu właściwego do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z wnioskiem o wszczęcie takiego postępowania i w takim postępowaniu kwestionować ewentualne negatywne rozstrzygnięcie tego organu. W przedmiotowej sprawie merytoryczna ocena poglądów SKO wyrażonych we wspomnianym piśmie z dnia [...]r. nie może być dokonana i nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia o prawidłowości zaskarżonej decyzji Wojewody. Natomiast podnoszony przez skarżących brak rozprawy administracyjnej w trakcie postępowania przed organem I instancji nie mógł mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem stanowisko i argumenty skarżących były znane organom obu instancji. Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji stwierdzić należy, iż w myśl przepisu art. 47 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 poz. 139 z 1999 r.) oraz przepisu art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z 2003 r.) – które obowiązywały w datach wydawania decyzji odpowiednio przez Starostę i Wojewodę– warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. W przedmiotowej sprawie inwestor dysponował ostateczną decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...]r, zmienioną decyzjami nr [...] z dnia [...]r. i nr [...] z dnia [...]r., które ustalały warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji. Decyzje te nie zostały ani uchylone w trybie wznowienia postępowania, ani nie stwierdzono ich nieważności i przesądzały w sposób wiążący organy nadzoru architektoniczno-budowlanego o zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego N. Podkreślić należy, iż organ II instancji, chociaż nie był do tego zobligowany, mając na względzie zarzuty podnoszone przez skarżących wystąpił do SKO - organu właściwego w sprawie ewentualnego stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – o zbadanie legalności tych decyzji i uzyskał negatywne stanowisko Kolegium co do podstaw wszczęcia z urzędu postępowania w tym przedmiocie. Natomiast zawarte w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, kompetencje organu nadzoru architektoniczno-budowlanego obejmują sprawdzenie czy po wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie nastąpiła zmiana planu zagospodarowania przestrzennego, organ ten nie może natomiast kwestionować treści ostatecznej wskazanej decyzji. Przedstawiony przez inwestora w przedmiotowej sprawie projekt budowlany wraz z projektem zagospodarowania terenu odpowiada wymaganiom określonym w opisanych decyzjach Prezydenta Miasta. Nie narusza również przepisów techniczno-budowlanych. Spełnione zostały więc warunki z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane do wydania pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, iż niniejsze postępowanie prowadzone było na skutek wniosku inwestora z dnia [...]r. o wydanie pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowo-rzemieślniczo (produkcja wypieku ciast) - magazynowego z częścią mieszkalną, wewnętrzną instalacją gazową, wewnętrzną siecią wodociągową i kanalizacyjną i w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...]r, zmienioną decyzjami nr [...] z dnia [...]r. i nr [...] z dnia [...]r. Wcześniej inwestor wystąpił z wnioskiem z dnia [...]r. o wydanie pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowo-magazynowego z częścią mieszkalną i w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...]r. i decyzję zmieniającą nr [...] z dnia [...]r. Postępowanie to zakończone zostało odmowną decyzją Starosty z dnia [...]r., a przyczyną odmowy były braki projektu budowlanego i częściowa niezgodność projektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu określonymi w załączonych decyzjach. W powyższych okolicznościach nie zaistniała między obu postępowaniami tożsamość sprawy w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 kpa, ani nie naruszono zasady trwałości decyzji. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja Starosty z dnia [...]r., nie naruszają prawa. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) skargę należało oddalić. /-/ W. Batorowicz /-/ E. Podrazik /-/ S. Małek