II SA/Po 2598/02

P O S T A N O W I N I E Dnia 24 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia WSA Maciej Dybowski ( spr ) Sędzia WSA Bożena Popowska Protokolant referent - stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2005 r. sprawy ze skargi M.D. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia o d r z u c i ć s k a r g ę /-/ B.Popowska /-/ P.Miładowski /-/ M.Dybowski JFS Wnioskiem z dnia [...] maja 2002 r. M. D. zwróciła się do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności wniosła o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności małoletniego syna K. D. dla celu ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Orzeczeniem z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 3, art. 4 ust. 3, art. 6 ust.1, 5 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 123/ 97/776 ze zm.- dalej ustawa o rehabilitacji) Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności, zaliczył K. D. do lekkiego stopnia niepełnosprawności uznając, że niepełnosprawność istnieje od okresu przed 16 rokiem życia. Odwołanie od tej decyzji dnia [...]r. wniosła M. D.. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, na podstawie art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 123/ 97/776 ze zm.) i art. 134 kpa, i § 17 ust. 5 pkt 2a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 maja 2002 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności ( Dz.U. 66/02/604- dalej rozporządzenie) stwierdził, że odwołanie K. D. od orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...]r. nr [...]zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w § 12 pkt 1 rozporządzenia. W uzasadnieniu Wojewódzki Zespół wskazał, że odpis orzeczenia I instancji doręczono K. D. dnia [...]sierpnia 2002 r. Zgodnie z § 12 pkt 1 rozporządzenia, osoba zainteresowana może wnieść odwołanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Odwołanie wniesiono [...] września 2002 r.- po terminie przewidzianym w rozporządzeniu. W postanowieniu pouczono Zainteresowanego, że może zaskarżyć owe orzeczenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia [...] października 2002 r. wniosła M. D., wnosząc o przywrócenie terminu. Wniosek ów Skarżąca uzasadniła tym, że prócz chorującego syna K., ma jeszcze chorującego na nowotwór męża M.. Po leczeniu szpitalnym Mąż został poddany terapii radiologicznej; Skarżąca jeździ z Nim do P. na zabiegi. Był to trudny czas dla Skarżącej i rodziny- z tej przyczyny uchybiła o dwa dni terminu odwołania. Z uwagi na okoliczności i dla dobra dziecka, Skarżąca wnosi o przywrócenie terminu dla merytorycznego rozpatrzenia odwołania. Do skargi M. D. dołączyła uwierzytelniony odpis karty leczenia szpitalnego z dnia [...]lipca 2002 r. nr ks. gł. [...]Centrum Onkologii w P.- Oddziału Radioterapii Ogólnej, z której wynika, że M. D. przebywał na leczeniu od [...]lipca 2002 do [...] lipca 2002, odbył leczenie promieniami a następne leczenie wyznaczono na [...]lipca 2002 r. (k. 7). Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Tryb orzekania w przedmiotowej sprawie podlega przepisom ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( Dz.U. 123/97776 ze zm.). Przepisem art. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej, ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz.U. 154/01/1792- dalej ustawa z dnia 17 grudnia 2001 r.) znowelizowano art. 6 ustawy o rehabilitacji, w ten sposób, iż w art. 6 ust. 1 w miejsce powiatowych i wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności funkcjonują powiatowe oraz wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, a po art. 6 tej ustawy dodano art. 6a - 6c. Jednocześnie, zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., sprawy wszczęte, a nie zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, podlegają rozpatrzeniu na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów ustawy wymienionej w art. 3 niniejszej ustawy. W myśl art. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., weszła ona w życie dnia 1 stycznia 2002 r. Niniejsza sprawa dotyczy wniosku- złożonego dnia [...] maja 2002 r. (prezentata)- o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności w celu przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, stąd w myśl powołanych przepisów mają doń zastosowanie przepisy ustawy o rehabilitacji w ich brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r. Zgodnie z art. 6c ust. 5 tej znowelizowanej ustawy o rehabilitacji, od orzeczenia wojewódzkiego zespołu przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, a odwołanie do sądu wnosi się za pośrednictwem wojewódzkiego zespołu, który wydał orzeczenie. Owa regulacja przesądza, iż od orzeczenia wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych i to niezależnie od rodzaju tego orzeczenia, bowiem ustawodawca nie różnicuje rodzaju orzeczeń, od których strona może się odwoływać do sądu. Oznacza to, iż wydane przez Wojewódzki Zespół orzeczenie nie podlegało kognicji sądu administracyjnego w myśl art. 19 pkt 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. 74/95/368 ze zm.), pod rządami której niniejsza skarga została wniesiona, ani nie podlega obecnie. Z art. 177 in princ. Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 78/97/483, sprost. 28/01/319) wynika domniemanie właściwości sądów powszechnych. Sprawa niniejsza jest sprawą cywilną w znaczeniu materialnym, w rozumieniu art. 1 w zw. z art. 477 [8] § 2 pkt 4 kpc. Wobec oczywistej właściwości Sądu powszechnego w niniejszej sprawie, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153/02/ 1270, zm. 162/04/1692) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 153/02/1271 ze zm.). Należy wyjaśnić, iż na skutek błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu organu II instancji, Skarżąca została pozbawiona prawa do jego zweryfikowania przez Sąd. W konsekwencji uchybienie organu II instancji stanowi podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia przez Stronę odwołania do Sądu powszechnego, o ile z takim wnioskiem, skierowanym do organu II instancji, Strona wystąpi. Właściwy rzeczowo i miejscowo Sąd Rejonowy w P.- Sąd Ubezpieczeń Społecznych może nie odrzucić odwołania, mając na uwadze, że przekroczenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z przyczyn niezależnych od Odwołującej się ( art. 477 [9] § 3 kpc). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w postanowieniu. /-/ B.Popowska /-/ P.Miładowski /-/ M.Dybowski JFS