II SA/Po 260/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi Sławomira S. na decyzję Wojewody w (...) z dnia 17 stycznia 2000 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddalił skargę. Zaskarżoną decyzją Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta (...) z 6 grudnia 1999 r. odmawiającą udzielenia Sławomirowi S. pozwolenia na budowę ekranu akustycznego na nieruchomości położonej w (...) i zatwierdzenia projektu budowlanego tej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że Sławomir S. w dniu 19 kwietnia 1999 r. wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę ekranów akustycznych. Wydanie ww. decyzji zostało poprzedzone ustaleniami warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zawartymi w decyzjach Prezydenta Miasta w (...). W decyzjach tych zobowiązano inwestora m.in. do opracowania projektu ekranu akustycznego, którego wysokość nie może przekraczać 3,0 m, powodującego obniżenie poziomu hałasu do 60 dB w dzień i 50 dB w nocy, nawiązującego harmonijnie do architektury istniejącego budynku szeregowego oraz uzyskania zgody sąsiada w przypadku lokalizowania obiektu w granicy nieruchomości lub w odległościach wymienionych w par. 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta w (...) wezwał inwestora do uzupełnienia projektu w zakresie analizy wpływu projektowanego ekranu na warunki akustyczne sąsiednich posesji, w myśl opinii Wydziału Ochrony Środowiska z dnia 26 stycznia 1996 r. oraz w zakresie uzgodnienia lokalizacji obiektu - ekranu akustycznego - z właścicielem sąsiedniej działki, przy granicy której ekran miał być umiejscowiony. W odpowiedzi na powyższe wezwanie inwestor ocenił je jako kuriozalne. Odmawiając udzielenia Sławomirowi S. pozwolenia na budowę ekranu akustycznego, organ I instancji stwierdził, że przedłożona przez inwestora opinia pracownika Instytutu Akustyki Uniwersytetu w (...) o wpływie projektowanego ekranu na działki sąsiednie nie jest wiarygodna, bowiem nie została poparta żadnymi wyliczeniami. Wobec tego, że projektowany ekran przylega do granicy z działką położoną przy ul. G., inwestor musi uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości /par. 12 cyt. rozporządzenia/. W odwołaniu od powyższej decyzji Sławomir S. zakwestionował zarówno trafność stanowiska co do oceny przedłożonej opinii, jak i co do potrzeby uzyskania zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że 24 lipca 1998 r. właściwy organ wniósł sprzeciw co do ekranu akustycznego - parkanu - na podstawie art. 30 ust. 1, 1a i 3 prawa budowlanego. Stwierdził też, że inwestor w tym stanie rzeczy zobowiązany był dla uzyskania pozwolenia na budowę spełnić wymagania określone m.in. w art. 32 ust. 4 i art. 34 prawa budowlanego. Z przedłożonej opinii wynika, że projektowana przegroda nie zapewni komfortu akustycznego na poziomie określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 3 września 1998 r. W analizie do opinii z dnia 2 października 1998 r. ustalono, że projektowany ekran spowoduje zmniejszenie hałasu jedynie na poziomie 67/61 dB i to jedynie dla obserwatora umieszczonego na wysokości I kondygnacji. Autor tej opinii potwierdza także, że wybudowanie trzech członów ekranu spowoduje obniżenie hałasu na elewacji od strony ul. G. do poziomu 60/55 dB, a więc powyżej wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego inwestor powinien wykazać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a brak zgody sąsiada na budowę ekranu przy granicy nieruchomości stanowi o niespełnieniu powyższej przesłanki. W skardze na powyższą decyzję Sławomir S. wniósł o jej uchylenie. Stwierdził, że stanowisko wyrażone w aneksie z dnia 28 kwietnia 1999 r. do opinii z dnia 2 października 1998 r. Piotra K. wskazuje na spełnienie warunków zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Za niesłuszne uznał wymagania uzyskania zgody sąsiada na budowę ekranu. Zakwestionował też trafność stanowiska, iż budowa projektowanego ekranu nie zapewni warunków akustycznych określonych w decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że do dnia wydania decyzji ostatecznej skarżący nie wypełnił obowiązku uzupełnienia dokumentacji, określonego w postanowieniu Prezydenta Miasta (...) z 15 października 1999 r. Poddał też w wątpliwość skuteczność ochrony przed hałasem projektowanego ekranu oraz wskazał na niezachowanie warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stwierdził nadto, że planowany obiekt o wysokości 3,5 m ma wpływ na zachowanie ładu przestrzennego i właściciele sąsiednich segmentów nie wyrazili zgody na jego budowę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. W rozpatrywanej sprawie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie ekranu akustycznego określone zostały w decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia 3 września 1998 r. - w części przewidzianej do realizacji przy ul. G. oraz w decyzji z dnia 22 marca 1999 r. - w części przewidzianej do realizacji od strony ul. Cz. Z obu tych decyzji wynika m.in., że planowany ekran powinien powodować obniżenie poziomu hałasu do 60 dB w dzień i 50 dB w nocy, przy czym z decyzji wynika nadto, że ekran akustyczny winien harmonijnie nawiązywać do architektury istniejącego budynku. Załączone do przedłożonego projektu budowlanego opinie sporządzone przez Piotra K., w tym opinia z dnia 8 kwietnia 1999 r. wskazują, że obniżenie hałasu na elewacji od strony ul. G. do poziomu określonego w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe tylko w sytuacji, gdy wysokość segmentu usytuowanego w granicy z działką przy ul. G. będzie wynosiła 2,5 m. Ze stanowiska skarżącego wynika, że planowana przez niego inwestycja ma obejmować ekran od strony ul. G. oraz segment od strony ul. Cz. o wysokości 3,0 m, a nadto segment pomiędzy posesjami przy ul. G. wykonany z paneli drewnianych. Wnioskiem o pozwolenie na budowę objęte zostały jedynie dwa pierwsze segmenty, zaś trzeci segment skarżący zamierza zrealizować w sposób niewymagający pozwolenia na budowę. W świetle powyższego należy przyjąć, że wysokość tego segmentu nie będzie przekraczała 2,20 m /art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/. Powyższe zamierzenie nie będzie więc spełniać warunków zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla niego ustalonych, bowiem nie spowoduje obniżenia hałasu do poziomu 50 dB w porze nocnej od strony ul. G. Z tego wynika, że stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, iż przedłożony przez skarżącego projekt budowlany nie spełnia wymagań zawartych w art. 34 ust. 1 prawa budowlanego, a to uniemożliwia wydanie pozwolenia na budowę zatwierdzającego taki projekt, znajduje umocowanie w przytoczonym przepisie i nie narusza prawa. Powyższe zwalnia też z obowiązku ustosunkowania się do zasadności uwag odnoszących się do zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na usytuowanie ekranu przy granicy nieruchomości. Dalsze zarzuty podnoszone przez skarżącego nie mogły również prowadzić do uwzględnienia skargi. Sprowadzają się one w istocie do polemiki z ustaleniami wynikającymi z zaskarżonej decyzji, jednakże nie podważają ich trafności. Z przedłożonego projektu budowlanego i załączonych do niego opinii mgr Piotra K. wynika, że realizacja tego projektu w postaci wyłącznie dwóch członów ekranu o wys. 3,0 m i trzeciego o wys. 2,0 m nie zapewni warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w opisanym wyżej zakresie. Stanowisko skarżącego odnośnie do zasadności warunków określonych w tej decyzji pozostaje również bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Decyzja ta jest ostateczna i nie podlega kontroli w toku niniejszego postępowania. Jej postanowienia wiążą zarówno organy administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu związanym z rozpoznaniem wniosku o pozwolenie na budowę /art. 47 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/, jak i Sąd rozpoznający skargę na decyzję wydaną w tym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, skargę - jako pozbawioną uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia - oddalono z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.