II SA/Po 2616/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie sędzia WSA Maciej Dybowski sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 grudnia 2005r sprawy ze skargi E. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego E. P. kwotę 10 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ M. Dybowski Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] września 2003 r. ńr[...]o odmowie przyznania prawa do zasiłku E. P. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy stwierdził min., że strona nie wykazała w dniu ponownej rejestracji tj. 18 września 2003 r. posiadania okresu 365 dni uprawniających do zasiłku w okresie 18 – miesięcy liczonych wstecz od dnia rejestracji. Dlatego organ I instancji słusznie, na podstawie art.23 ust. 1 i ust. 2 i art.25 ust. 12 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tekst jedn. Dz. U z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm. ), odmówił przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji i przywrócenie mu prawa do zasiłku. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z postanowieniami art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sady administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej - upsa ). W postępowaniu sądowo – administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecnie umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 upsa. Zgodnie z zasadą oficjalności, sad administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją, zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Sąd przeprowadza kontrolę każdej decyzji pod kątem ich zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego. Skarga okazała się zasadną, choć z innych przyczyn, aniżeli wskazano w jej treści. Stronie postępowania administracyjnego od decyzji wydanej w I instancji służy odwołanie ( art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego – tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 168 ze zm.- dalej k.p.a. ). K.p.a. nie wymaga by odwołanie zawierało uzasadnienie. Zgodnie z treścią art. 128 k.p.a. wystarczy by z niego wynikało, że strona jest niezadowolona z decyzji. Jeżeli jednak odwołanie ma wywołać określone skutki prawne, musi spełniać określone wymagania, m. in. co do formy. Tymczasem złożone przez E. P. w dniu 2 października 2003 r. odwołanie od decyzji wydanej w I instancji do Wojewody nie zostało przez skarżącego podpisane. Zostało to jednoznacznie potwierdzone na rozprawie w dniu 6 grudnia 2005 r., bowiem kserokopia odwołania będąca w posiadaniu organu, również nie była podpisana przez skarżącego. Zgodnie z art. 64 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni. Nieusunięcie tych braków w ustawowym terminie powoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Pozostawienia odwołania bez rozpoznania stanowi jedną z postaci stwierdzenia niedopuszczalności odwołania przewidzianą w art. 134 k.p.a. (Kodeks postępowania administracyjnego z orzecznictwem, Gdańsk 2000, s.352). Z załączonych do akt sprawy akt administracyjnych wynika, że skarżący nie został wezwany do uzupełnienia braku odwołania poprzez jego podpisanie. E.P. nie stawił się również w Urzędzie Wojewódzkim Delegatura w L. celem zapoznania się z aktami sprawy w związku z wniesionym odwołaniem. Mimo powyższego braku formalnego odwołania, organ II instancji rozpoznał odwołanie i wydał w dniu [...] października 2003 r. decyzję Nr [...]. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że decyzja organu II instancji została wydana bez podstawy prawnej i dlatego na podstawie art. 145 §1 pkt 2 upsa w zw z art.156 § 1 pkt 2 kpa stwierdził jej nieważność. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18.5.1994 r., SA/Gd2365/93 (Wspólnota 1995, Nr 2, s. 16) wskazał, że: "Uznanie za odwołanie pisma nie podpisanego przez osobę wnosząca odwołanie powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego. W tej sytuacji decyzja organu II instancji jest dotknięta wadą nieważności - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., (patrz także wyrok NSA z dnia 15.09.2000 r., III SA 417/00, LEX nr 47217). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 upsa. Przepisu art.152 upsa przy tym nie zastosowano, mając na uwadze charakter rozstrzygnięcia, na mocy którego strona nie nabyła żadnych praw oraz nie nałożono na nią żadnych obowiązków. /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ M. Dybowski MK