II SA/Po 266/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2016 r. sprzeciwu na zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy. /-/ Jakub Zieliński Skarżący w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenie wpis sądowego w piśmie z dnia 9 maja 2016 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym został przez Przewodniczącego Wydziału wezwany do uzupełniania w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o prawo pomocy poprzez przedłożenie wypełnionego i podpisanego urzędowego formularza PPF pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący odebrał wezwanie i formularz PPF w dniu 17 maja 2016 r. Termin do uzupełnienia braków wniosku o prawo pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu upływał w dniu 24 maja 2016 r. Wezwanie nie zostało wykonane, bowiem skarżący nie przedłożył Sądowi wypełnionego formularza PPF. Zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2016 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania. W terminowo wniesionym sprzeciwie na to zarządzenie skarżący domagał się uchylenia kwestionowanego zarządzenia. Podniósł, że przedstawione przez niego [w oryginalnym wniosku o prawo pomocy] informacje były wystarczające do wydania pozytywnej decyzji, a w szczególności do zwolnienia skarżącego od kosztów postępowania, a jednocześnie jego sytuacja majątkowa musiała być znana organom sądowym, skoro składał wnioski o zwolnienie do kosztów sądowych w wielu sprawach, również prowadzonych przez wojewódzkie sądy administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Zgodnie z dyspozycją art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: P.p.s.a.) wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu PPF według ustalonego wzoru. Natomiast art. 257 P.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony w wymaganej formie lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma sformalizowany charakter. Wobec tego skarżący zasadnie został wezwany na podstawie art. 49 § 1 oraz art. 252 § 2 i art. 257 P.p.s.a. przez Przewodniczącego Wydziału do uzupełnienia braków wniosku poprzez jego złożenie na urzędowym formularzu. Skoro strona – pomimo stosownego wezwania i wyznaczenia terminu – braków wniosku nie uzupełniła i nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, to zasadnie referendarz sądowy na podstawie art 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 P.p.s.a. wydał zarządzenie z dnia 7 czerwca 2016 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Podnoszone przez skarżącego argumenty, że tutejszy Sąd powinien z urzędu znać jego sytuację majątkową i rozstrzygnąć kwestię wpadkową przyznania prawa pomocy na jego korzyść są chybione. Po pierwsze, przyznanie prawa pomocy następuje w konkretnej sprawie i nie rozciąga się na inne postępowania, jak również sąd nie jest związany ewentualnymi rozstrzygnięciami wydanymi w innych sprawach. Po drugie, rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia stronie prawa pomocy następuje z uwzględnieniem aktualnej sytuacji majątkowej wnioskodawcy, która może ulec zamianie w porównaniu do czasu, kiedy wcześniej przyznano już stronie tego rodzaju pomoc. Po trzecie wreszcie, zaniedbanie wymogom formalnym wniosku tamowało dopuszczalność jego merytorycznego rozpatrzenia – i to niezależnie od tego, jaka jest faktyczna sytuacja majątkowa skarżącego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 260 § 1-3 oraz art. 257 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. /-/ Jakub Zieliński