II SA/Po 274/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Maria Kwiecińska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi G.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia; I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty M. z dnia [...] 2011 roku Nr [...] , II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę 100,- zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. W dniu 14 października 2011 r. do Starostwa Powiatowego w M. wpłynęło pismo G. B. zatytułowane "Wniosek o wydanie zaświadczenia". Autor pisma wskazał w nim, iż z uwagi na sprzeczność doręczonego mu zaświadczenia z dnia [...] 2011 r., sygn. [...] z treścią Artykułu, Matrykuły nr 46 księgi Katastralnej dotyczącej C., gm. S., opieczętowanej w 1960 r. przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej wnosi o uzupełnienie tego zaświadczenia przez wskazanie numeru księgi wieczystej, z której odpisano parcele - działki (w tym działkę [...]) objęte dokumentem nadania ziemi nr [...] z 1954 r., przy zakładaniu księgi wieczystej nr [...] oraz podanie informacji kto, kiedy i na jakiej podstawie po raz pierwszy parcelom P. L., a następnie działce [...] położonej w C. przypisał zbiorczą księgę wieczystą Skarbu Państwa nr [...] (dawna [...]), a następnie nr [...]. G. B. wyjaśnił jednocześnie, iż zaświadczenie to potrzebne jest mu celem przedłożenia w Sądzie Rejonowym w S. - Zamiejscowym Wydziale Ksiąg Wieczystych w M.. Postanowieniem z dnia [...] 2011 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego Starosta M. odmówił G. B. wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu organ powołał się na treść z art. 23 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, zgodnie z którym prowadzenie ksiąg wieczystych należy do właściwości sądów rejonowych. Według Starosty wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez G. B. polega na potwierdzeniu faktów wynikających z prowadzonych przez Sąd Rejonowy w S. - Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w M., ksiąg wieczystych oraz stosownych zbiorów akt ksiąg wieczystych. Tym samym nie jest możliwe wydanie przez Starostę M. zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę, gdyż organ ten nie prowadzi ksiąg wieczystych, a zatem nie znajduje się w posiadaniu dokumentów niezbędnych do wydania takiego zaświadczenia. Organ nie może wydać zaświadczenia potwierdzającego fakty, które nie wynikają z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Ponadto Starosta wyjaśnił, iż rozpatrując wymieniony wniosek zbadano czy zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 217 § 2 K.p.a. warunkujące wydanie zaświadczenia, w tym również wzięto pod uwagę wyjaśnienie, w którym wnioskodawca wykazał zakres przysługujących mu uprawnień do urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia oraz interes prawny do występowania, w zakresie przysługujących i wykazanych uprawnień, w postępowaniu dotyczącym wydania takiego zaświadczenia w charakterze strony. Organ pouczył wnioskodawcę, iż na powyższe postanowienie służy zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. za pośrednictwem Starosty M. w terminie 7 dni od daty doręczenia. Pismem dnia 22 listopada 2011 r. G. B. wniósł, adresowane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P., zażalenie na wyżej opisane postanowienie Starosty M. z dnia [...] 2011 r. wnosząc o jego unieważnienie lub uchylenie i przekazanie wniosku ze stosownymi uwagami do jego niezwłocznej realizacji. W uzasadnieniu G. B. wyjaśnił, iż w dniu 19 września 2011 r. otrzymał zaświadczenie Starosty M. z dnia [...] 2011 r., sygn. [...] stwierdzające, że według ewidencji gruntów i budynków Starostwa M. "w skład nieruchomości o obszarze około 13,16 ha położonej w C., gminie S. objętej dokumentem nadania ziemi nr [...] z grudnia 1954 r., wydanym przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M., wchodziła między innymi obecna działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0.2340 ha położona w obrębie C., gminie S.." Z kolei w zaświadczeniu z dnia [...] 2011 r., sygn. [...] Starosta M. wyjaśnił, "że wymieniona w punkcie 1 decyzji nr [...] z dnia [...] r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M. i przejęta na własność Państwa nieruchomość rolna stanowiąca własność S K., położona we wsi C. o powierzchni ogólnej 13.16 ha obejmowała między innymi obecną działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 0.2340 ha położoną w obrębie C., gminie S.." Zdaniem G. B. w związku z wydaniem powyższego zaświadczenia przypisującego działkę nr [...] do księgi wieczystej nr KW [...], to nikt inny jak tylko i wyłącznie Starosta M. winien wydać kolejne zaświadczenie czyniące zadość wnioskowi z dnia 14 października 2011r. poprzez wskazanie nr księgi wieczystej z której wyżej wskazana KW [...] została utworzona. Starosta winien wskazać, z której księgi wieczystej została odpisana działka nr [...], której nowym po P. L. właścicielem rzekomo ujawnionym w KW [...] był na mocy "Dokumentu Nadania Ziemi" nr [...] z grudnia 1954 r. S. Ż., który z kolei zbył rzekomo tę działkę S. K. Strona zarzuciła, iż w świetle "Wypisów z Rejestru Gruntów " z dnia [...]2010 r. dotyczących działki o numerze geodezyjnym [...] (a następnie [...] i [...]) położonej w C. gmina S. sporządzonych według stanu z roku 1961,1970 i 1975, zaświadczenie Starosty M. z dnia [...] 2011 r., sygn. [...] wydaje się potwierdzać nieprawdę. Być może już wcześniej w "Wypisach z Rejestru Gruntów" w rubryce dotyczącej numeru księgi wieczystej fałszywie podano informację o braku oznaczenia Numeru Księgi Wieczystej. Zdaniem G. B. skoro w jednych dokumentach administracyjno-geodezyjnych znany jest nr księgi wieczystej KW [...] (decyzja z 1968 r. i zaświadczenie z dnia 26 października 2011 r.), w której zawierała się działka [...] położona w C. a w innych, między innymi w "Wypisach z Rejestru Gruntów" brak jest takiej informacji, to jako współposiadacz tej działki, ma prawo żądać od organu administracyjnego, a nie sądowego wyjaśnienia powyższej niezgodności. Organ winien wskazać urzędnika, który po raz pierwszy w dokumentach Starostwa M. wskazał KW [...] jako właściwą dla działki [...] oraz wskazać dokumenty na podstawie, których tego dokonał. Strona zaznaczyła, iż wydane już zaświadczenia są całkowicie sprzeczne z pismem Geodety Powiatowego inż. W. P. z dnia [...] 2010 r., sygn. [...]. Ich treść jest również sprzeczna z artykułem Matrykuły nr [...] Księgi Katastralnej dotyczącej C. gm. S. opieczętowanej przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M. w 1960 roku. Z tego dokumentu wynika jednoznacznie, że w 1960 r. S. Z. był jedynie użytkownikiem, a nie właścicielem parcel P. L., a zatem i działki nr [...]. Zdaniem strony, w świetle powyższego, zażalenie winno w pierwszej kolejności trafić do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P., który wcześniej na polecenie Głównego Geodety Kraju kontrolował już Starostę M., pod względem prawidłowości sporządzania wydawanych przez niego dokumentów geodezyjnych, dotyczących działki [...] położonej w C.. Następnie dopiero, w zależności od skonfrontowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. niniejszej sprawy z wnioskami pokontrolnymi, to wyłącznie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. wspólnie z Prokuraturą Okręgową w P., a nie Starosta M., winien niniejszą skargę przekazywać do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.. Starosta M. przekazał powyższe zażalenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. jako organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem organu w sprawie nie znajduje bowiem zastosowania art. 7b ust 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. W skierowanych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. pismach z dnia 7 i 16 grudnia 2011 r. G. B. podniósł, iż organem właściwym do rozpoznania jego zażalenia jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P., bowiem ten organ powinien wiedzieć w posiadaniu jakich dokumentów "geodezyjno-wieczysto-księgowych" jest Starosta M., a jakich nie. Tylko Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. może decydować o swojej właściwości i zbadać zasadność zażalenia. Postanowieniem z dnia [...] 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Organ II instancji stwierdził, iż Starosta M. zasadnie odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez G. B. Żądanie wnioskodawcy dotyczyło bowiem wydania zaświadczenia potwierdzającego, w swej istocie, fakt dokonywanych czynności związanych z prowadzeniem ksiąg wieczystych, które to czynności należą do właściwości sądów rejonowych. To właściwy miejscowo (ze względu na położenie nieruchomości) sąd wieczystoksięgowy (a nie organ administracji publicznej) winien posiadać wiedzę w przedmiocie żądania strony, gdyż to sąd powszechny jest uprawniony do prowadzenia ksiąg wieczystych co polega na zakładaniu ksiąg wieczystych, nadawaniu księdze wieczystej kolejnego numeru według repertorium ksiąg wieczystych (repertorium Kw), rejestrowaniu wniosków o wpis, dokonywaniu w księdze wieczystej wzmianek, kolejnych wpisów, dokonywaniu obwieszczeń publicznych, sporządzaniu i przesyłaniu zawiadomień o dokonanych wpisach, prowadzeniu akt księgi wieczystej, wydawaniu odpisów, udostępnianiu ksiąg wieczystych i akt do wglądu, zamykaniu i przechowywaniu ksiąg wieczystych. Dalej Kolegium podniosło, że organ jest zobligowany do wydania zaświadczenia wówczas, gdy żądanie dotyczy potwierdzenia faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez niego ewidencji, rejestrów lub innych posiadanych przez organ danych, co wynika z art. 218 § 1 K.p.a. Określenie "dane znajdująceh się w jego posiadaniu", użyte w tym przepisie, nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco, przez obejmowanie nim także danych znajdujących się ewentualnie w posiadaniu innych organów. Odmowa wydania zaświadczenia może zatem nastąpić, gdy żądanie osoby ubiegającej się o nie, nie znajduje potwierdzenia w dokumentach, o których mowa w powyższym przepisie. Organ nie ma on obowiązku prowadzenia w tej sytuacji postępowania obejmującego czynności wyjaśniające i ocenę dowodów, a działania takie należałoby uznać za niedopuszczalne, gdyby wkraczały one w kompetencje innych organów. Kolegium zaznaczyło, iż zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy (...), a organ administracyjny może odmówić wydania zaświadczenia między innymi w sytuacji, gdy wnoszący podanie żąda potwierdzenia okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, które nie wynikają z ewidencji i rejestrów lub innych danych, będących w posiadaniu tego organu. Treścią zaświadczenia może być jedynie pozytywne załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o potwierdzenie faktu lub stanu prawnego. W sytuacji gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie orzeczenie odmawiające wydania zaświadczenia. Skargę na powyższe postanowienie G. B. i D. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu domagając się wyjaśnienia przez Sąd dlaczego organy odwoławcze, to jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. oraz Zastępca Głównego Geodety Kraju w sposób zorganizowany notorycznie popierają odmowę Starosty M. wydania (okazania) dowodów - dokumentów administracyjnogeodezyjnych w jednoznaczny sposób potwierdzających istnienie dwóch różnych ksiąg wieczystych ujawniających różnych właścicieli działki [...] położnej w C. g. S., z (nieistnienia) których Starosta M. usiłuje wywieść przed Sądem Okręgowym w P. określone skutki prawne. Zdaniem skarżących wszystkie organy notorycznie załatwiają sprawę geodezyjną przez jej niezałatwianie. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi G. B. oraz odrzucenia skargi D. B. Wnosząc o oddalenie skargi G. B. Kolegium powtórzyło argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu. Prawomocnym postanowieniem z dnia 10 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę D. B. z uwagi na nieposiadanie przez nią interesu prawnego do wniesienia przedmiotowej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) kontrola sądu administracyjnego ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu między innymi wówczas, gdy narusza przepisy postępowania w sposób, mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W realiach niniejszej sprawy podkreślić nadto trzeba, iż sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartą w skardze argumentacją. Obowiązany jest natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty i ich uzasadnienie nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2004 r. sygn. akt I SA 2027/02, publ. Lex 146756 i z dnia 29 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA 2819/02, publ. Lex 146750). Rozpatrując sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, iż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz utrzymane przez nie w mocy postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.). Zauważyć w tym miejscu należy, iż przesłanką wszelkich rozstrzygnięć organów administracji winny być kompletne ustalenia faktyczne. Zasada powyższa wynika wprost z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i znajduje zastosowanie nie tylko do wydawanych w toku postępowania administracyjnego decyzji, lecz również w stosunku do innych orzeczeń, w tym postanowień. Zasadniczą przesłanką wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia w przedmiocie rozpoznania podania strony jest zaś prawidłowe ustalenie przedmiotu żądania strony zgłoszonego w tymże podaniu. Brak wyjaśnienia treści żądania strony, stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. Jeżeli bowiem charakter pisma budzić może wątpliwości, to organ administracji ma obowiązek, stosownie do postanowień powołanych wyżej przepisów, wyjaśnić rzeczywistą wolę strony i treść jej żądania. Jednocześnie podkreślić należy, iż w sprawach, w których strona nie sprecyzuje przepisów prawa, w ramach których żąda by jej sprawę rozpatrzono, organy administracji mają obowiązek rozpatrzenia sprawy na tle wszystkich przepisów, jakie w danym wypadku mogłyby mieć zastosowanie. Nie można przy tym jednakże przyjąć, że jeżeli podanie jest zredagowane niezręcznie, bądź mało zrozumiale, to organ administracji publicznej jest uprawniony do sprecyzowania treści żądania. Jest to niedopuszczalne chociażby dlatego, że prowadzi do niedopuszczalnej zmiany żądania, wbrew intencji wnoszącego podanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA 2188/00, niepubl.). Powyższym wymogom organy administracji orzekające w niniejszej sprawie nie sprostały co najmniej przedwcześnie przyjmując, iż pismo G. B. z dnia 14 października 2011 r., stanowi wniosek o wydanie przez Starostę M. zaświadczenia co do treści ksiąg wieczystych oraz zbiorów akt ksiąg wieczystych. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż stosownie do treści art. 20 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej (ust. 1). Ponadto w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1) właściciela (a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części); 2) miejsce zamieszkania lub siedzibę osób wymienionych w pkt 1; 3) informacje o wpisaniu do rejestru zabytków; 4) wartość nieruchomości (ust. 2). Zgodnie z art. 24 ust. 1 tej samej ustawy informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawiera operat ewidencyjny, który składa się z prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego bazy danych obejmującej zbiory danych przestrzennych infrastruktury informacji przestrzennej, dotyczące ewidencji gruntów i budynków oraz ze zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych. Ustęp 2 wyżej cytowanego artykułu stanowi, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne, przy czym zgodnie z ust. 3 tegoż przepisu starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu, wyrysów z mapy ewidencyjnej, kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego, plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych, usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej. Porównanie treści powyższych przepisów z treścią podania G. B. z dnia 14 października 2011 r., w którym wniósł on o udzielenie mu informacji co do przesłanek i podstaw faktycznych i prawnych wpisów dokonywanych w ewidencji gruntów i budynków, a dotyczących numeru księgi wieczystej, z której w ewidencji gruntów i budynków odpisano parcele – działki objęte aktem nadania ziemi nr [...] z 1954 r., w tym działkę nr [...] oraz podania informacji kto, kiedy i na jakiej podstawie po raz pierwszy parcelom P. L., a następnie działce [...] położonej w C. przypisał zbiorczą księgę wieczystą Skarbu Państwa nr [...] (dawna [...]), a następnie nr [...], pozwala na powzięcie uzasadnionych wątpliwości czy intencją wnoszącego podanie było - jak przyjęły to organy obu instancji orzekające w sprawie - uzyskanie zaświadczenia co do treści czynności związanych z prowadzeniem ksiąg wieczystych. W ocenie Sądu niewątpliwie niejasne podanie G. B. można by uznać także za wniosek o udostępnienie mu dokumentów źródłowych uzasadniających wpisy do bazy danych ewidencji gruntów i budynków. Powyższe wynika w szczególności ze sposobu sformułowania przez niego tej części podania, w której wnosi on o udzielenie mu informacji co do przesłanek i podstaw faktycznych i prawnych wpisów dokonywanych w ewidencji gruntów i budynków, a nie wpisów dokonywanych w księgach wieczystych oraz podania informacji kto, kiedy i na jakiej podstawie po raz pierwszy parcelom P. L., a następnie działce [...] położonej w C. przypisał zbiorczą księgę wieczystą Skarbu Państwa nr [...], przy czym kontekst całego zapytania, w tym skierowanie go do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków zdaje się sugerować, iż G. B. poszukuje informacji o podstawach dokonywania wpisów (dotyczących nieruchomości o określonych numerach ksiąg wieczystych) nie w księgach wieczystych, lecz w ewidencji gruntów i budynków, co jest o tyle uzasadnione, iż zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków obejmuje między innymi oznaczenia ksiąg wieczystych, jeżeli zostały założone dla nieruchomości w skład, których wchodzą grunty. Przeciwko uznaniu pisma z dnia 14 października 2011 r. za wniosek o wydanie zaświadczenia przemawia nadto okoliczność, iż w piśmie tym G. B. nie wskazał potwierdzenia jakich faktów się domaga, lecz jedynie domagał się udzielenia mu informacji odnośnie okoliczności o jakich wiedzy nie posiadał. W tym stanie sprawy obowiązkiem organów było precyzyjne ustalenie treści faktycznego żądania strony – i to niezależnie od tego jak podanie zostało przez stronę zatytułowane. Stąd na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż o ile istotą żądania G. B. byłoby nie uzyskanie zaświadczenia co do faktów wynikających z ksiąg wieczystych, lecz uzyskanie dostępu do informacji zawartych w operacie ewidencyjnym prowadzonym przez Starostę, w tym w szczególności do dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego, to w sprawie nie znajdowałyby zastosowania przepisy Działu VII k.p.a., lecz wyłącznie regulacje zawarte w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Regulacja zawarta w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne ma charakter szczególny w stosunku do regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie zaświadczeń, a zatem przepisy art. 217 § 1 i 2 k.p.a. w zakresie uregulowanym w Prawie geodezyjnym i kartograficznym nie mają zastosowania do wydawania informacji z ewidencji gruntów i budynków o jakich mowa w art. 24 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, w tym w szczególności kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego. Prawidłowe określenie treści żądania strony rodziłoby zatem także następstwa procesowe związane z ustaleniem organów właściwych do prowadzenia postępowania. O ile bowiem w przypadku takowego odczytania treści podania G. B. jak uczyniły to orzekające w sprawie organy obu instancji prawidłowym jest uznanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego za organ właściwy do rozpoznania sprawy w II instancji, o tyle w przypadku stwierdzenia, iż podanie G. B. dotyczy udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym w sprawie znalazłby zastosowanie art. 7b ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym to wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej. Reasumując przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny ustalić wydania czego konkretnie domaga się G. B., w tym w szczególności czy domaga się on wydania zaświadczenia, a jeśli tak to potwierdzenia jakich faktów i w oparciu o dane zawarte w jakich zbiorach (w księgach wieczystych, czy też w ewidencji gruntów i budynków) się domaga, względnie czy wnosi on o udostępnienie mu informacji o jakich mowa w art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, w tym w szczególności kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego. Po poczynieniu powyższych ustaleń Starosta M. winien rozpoznać podanie G. B. z uwzględnieniem poglądów prawnych wyrażonych w niniejszym wyroku. W szczególności biorąc pod uwagę, iż zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne organ winien udostępnić G. B. kopie wszelkich żądanych przez niego, a posiadanych przez organ dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd nie określił w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany. W ocenie Sądu wykładnia celowościowa art. 152 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że przepis ten odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Ratio legis niniejszego przepisu wskazuje, iż jego stosowanie ma zabezpieczyć stronę, której skarga została uwzględniona przed ewentualnym wykonaniem przez organ, przed uprawomocnieniem się wyroku, aktu uchylonego przez Sąd. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W niniejszej sprawie Sąd uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty M.ego w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Z uwagi zatem na charakter prawny uchylonego aktu, który ma charakter wyłącznie odmowny i nie wiąże się z nałożeniem na stronę jakiegokolwiek obowiązku, bądź przyznaniem uprawnienia, uznać należy, iż jako taki nie nadaje się on do wykonania (nie ma przymiotu wykonalności). Stąd też nie znaleziono podstaw do orzekania w przedmiocie jego wykonania.