II SA/Po 2760/02

W IMIENIU RZEWCZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 MARCA 2005 R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr. Sędziowie Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędzia WSA Bożena Popowska Protokolant: referent – stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2005 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego o d d a l a s k a r g ę /-/B.Popowska /-/J.Stankowski /-/M.Dybowski 4/II SA/Po 2760/02 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 105, poz. 509 ze zm.) oraz art. 104 kpa. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. odmówił S.Z. przyznania dodatku mieszkaniowego. Organ uznał, że w wypadku Wnioskodawcy spełnione jest kryterium dochodowe określone art. 39 ust. 1 cyt. ustawy, gdyż średni miesięczny dochód w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekraczał 150 % najniższej emerytury, tj. 799,36 zł. Kierownik MOPS stwierdził jednak, że wydatki poniesione na normatywną powierzchnię lokalu wynoszą [...] zł. i są niższe od wydatków poniesionych przez Wnioskodawcę w wysokości 15\5 dochodów gospodarstwa, w związku z czym nie są spełnione przesłanki art. 41 ust. 1 ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji S.Z. zarzucił organowi I instancji, że orzekając o odmowie przyznania dodatku nie wziął pod uwagę ponoszonych przez Odwołującego się kosztów lekarstw, ogrzewania, żywności i telefonu, a także odzieży. W odwołaniu podkreślono też, że zaskarżone orzeczenie narusza zasady sprawiedliwości, skoro inne osoby, znane Odwołującemu się, otrzymują dodatek mieszkaniowy pomimo takich samych warunków życiowych. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 pkt 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1999 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. nr 13, poz. 115), w związku z art. 17 pkt 1, art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 kpa, w związku z art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 oraz art. 16 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71, poz. 734 ze zm.) i § 2 pkt 4 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. nr 156, poz. 1817), jak również na podstawie Komunikatu Prezesa ZUS z dnia 9 maja 2002 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sieroty zupełnej oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (M.P. nr 19, poz. 344), a także na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 386 ze zm.). Organ podkreślił, że Wnioskodawca należy do kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymania dodatku mieszkaniowego, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Ponadto Kolegium stwierdziło, że S.Z. spełnia kryterium dochodowe określone w art. 16 ustawy oraz wymagania dotyczące powierzchni użytkowej lokalu, sprecyzowane w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Organ ustalił wydatki będące podstawą obliczania dodatku mieszkaniowego na kwotę [...] złotych (przyjmując cenę 1 kilowatogodziny energii elektrycznej na 0,2696 zł.), na podstawie wytycznych zawartych w § 2 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz § 3 ust. 1 – 3 cytowanego rozporządzenia. W rezultacie Kolegium wskazało – podobnie jak organ I instancji – że wydatki przypadające na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego pomniejszone o 15 % dochodów gospodarstwa jednoosobowego dają kwotę ujemną, w związku z czym brak podstaw do przyznania dodatku mieszkaniowego. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. S.Z. przytoczył te same argumenty co w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna. Niesporne w sprawie było zarówno zakwalifikowanie Skarżącego do grupy podmiotów określonych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71, poz. 734 ze zm.), które są uprawnione do otrzymania dodatku mieszkaniowego, jak i spełnianie przez S.Z. kryterium dochodowego wyznaczonego w art. 16 ustawy. Słusznie jednak zauważono, że w wypadku Skarżącego na przyznanie dodatku mieszkaniowego nie pozwala sposób jego obliczenia określony w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem wysokość dodatku mieszkaniowego dla osób prowadzących jednoosobowe gospodarstwo domowe stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego. Z kolei zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. nr 156, poz. 1817), podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego w gospodarstwach domowych właścicieli domów jednorodzinnych stanowią wydatki związane z opłatami za energię cieplną i wodę dostarczane do lokalu oraz opłaty za odbiór nieczystości stałych i płynnych. Nie można zakwestionować sposobu wyliczenia przez organ wydatków przypadających na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu na podstawie art. 6 ust. 7 ustawy oraz § 3 ust. 1 – 3 cytowanego rozporządzenia. Zastosowanie tych przepisów uzasadnione było prawidłową oceną stanu technicznego budynku zamieszkiwanego przez Skarżącego, jako pozbawionego centralnego ogrzewania, ciepłej wody oraz instalacji gazu przewodowego z zewnętrznego źródła. Wydatki te wyliczono na kwotę [...] zł., która jest niższa od kwoty stanowiącej wydatki poniesione przez Skarżącego w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego, które z kolei ustalono na [...] zł. Skoro różnica powyższych kwot dawała wynik ujemny, nie można było przyznać dodatku mieszkaniowego, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy. W tym stanie rzeczy nie można podzielić zarzutu Skarżącego, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]r., jest wadliwa. Nie ma wpływu na wynik sprawy także zarzut Skarżącego, że innej osobie, która znajduje się w podobnych warunkach co Skarżący, przyznano dodatek mieszkaniowy. Przedmiotem kontroli Sądu może być wyłącznie sprawa rozstrzygnięta zaskarżoną decyzją i dlatego brak jest podstaw prawnych do prowadzenia przez Sąd postępowania z urzędu w innej sprawie. Kwestia poruszona przez Skarżącego może natomiast stanowić podstawę do wszczęcia stosownego postępowania w trybie nadzoru przez organ administracyjny. Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) /-/ B. Popowska /-/ J. Stankowski /-/ M. Dybowski KB/