II SA/Po 278/18

Dnia 6 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M.K. na uchwałę Rady Miejskiej Gminy N. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę /-/ E. Brychcy Pismem z dnia 21 lutego 2017 roku M. K. wezwał Radę Miejską Gminy N. do usunięcia naruszeń prawa w uchwale Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów produkcyjno-usługowych w N.. W uzasadnieniu M.K. powołał się na nie wprowadzenie do projektu powyższej uchwały opinii połączonych Komisji Rady Gminy N. W jego ocenie naniesienie zmian powinno skutkować powtórzeniem procedury wyłożenia planu do publicznej wiadomości w zakresie wprowadzonej zmiany. W piśmie z dnia [...] roku M. K. wyjaśnił, że aby jego wniosek z dnia [...] roku potraktować jako zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego i przesłać według kompetencji. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy N. zrelacjonowała dotychczasowy przebieg sprawy i wniosła o jej oddalenie. Zarządzeniem z dnia [...] roku Sąd poinformował skarżącego, iż zgodnie z art. 101 ust 1 z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. t.j. z 2017 roku, poz. 1875) warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę rady gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej jest wykazanie naruszenia przez tę uchwałę interesu prawnego lub uprawnienia. Jednocześnie wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wykazanie naruszenia poprzez zaskarżoną uchwałę interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Dnia [...] roku przesyłka z powyższym zarządzeniem została doręczona dorosłemu domownikowi skarżącego (k. 17). W terminie określonym w wezwaniu M. K. nie uzupełnił braków formalnych złożonej skargi i nie wykazał naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia poprzez zaskarżoną uchwałę Rady Gminy N. z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. W pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że ze względu na materię podlegającą regulacji, uchwały rady gminy w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów produkcyjno-usługowych w N. dotyczą spraw z zakresu administracji publicznej, a więc co do zasady są objęte kontrolą sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Powyższe ustalenia pozwalają na przystąpienie do badania skargi w aspekcie oceny legitymacji skarżącego do jej wniesienia. W związku z tym stwierdzić trzeba, że kwestionowanie uchwały organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminny (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm. – dalej w skrócie "u.s.g.") przysługuje jedynie temu, kto wykaże, że zaskarżonym rozstrzygnięciem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że interes prawny powinien być osobisty, własny, indywidualny. "Musi to być interes o charakterze osobistym, czyli własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu" (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2002 r., sygn. akt IV SA 1486/01, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: CBOSA). W przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 u.s.g. interes prawny skarżącego musi zostać ponadto (dodatkowo) naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości (por. wyroki NSA z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01 oraz z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, CBOSA). Podstawą zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest niezgodność z prawem uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, wywołującej negatywne następstwa w sferze prawnej skarżącego (zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji uprawnienia, naruszenie interesu prawnego), zaś podstawą jej wzruszenia - niezgodność z prawem (tak: M. Bogusz "Podstawy zaskarżenia i wzruszenia uchwały organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym", PiP 1994 z. 12, s. 64 oraz postanowienie SN z dnia 3 września 1998 r., sygn. akt III RN 52/98, OSNP 1999 nr 9, poz. 296). Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę, stąd też interes ten musi być bezpośredni i realny, a nie przyszły i przypuszczalny, w tym znaczeniu, że można go skutecznie wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. Składając skargę, skarżący zobowiązany jest wskazać na konkretną normę prawną, z którą łączy swój interes prawny. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1uU.s.g., jest norma prawa materialnego (najczęściej prawa cywilnego lub administracyjnego), stanowiąca podstawę konkretnych uprawnień skarżącego, a naruszenie tego interesu następuje wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2009 r., II OSK 205/09). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdził, iż zaskarżona uchwała Rady Miejskiej Gminy N. Nr [...] z dnia [...] roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów produkcyjno-usługowych w N. może dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który w chwili jej wniesienia był mieszkańcem gminy N. W rozpoznawanym przypadku skarżący nie wykazał jednak w jaki sposób zaskarżona uchwała narusza jego indywidualny interes prawny. Skarżący nie zakwestionował jakichkolwiek zapisów skarżonej uchwały, którą zmieniono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów produkcyjno-usługowych w N. Uwagi i zastrzeżenia skarżącego dotyczą jedynie braku uwzględnienia poprawek przyjętych w formie opinii przez połączone komisje Rady Gminy N. Przedstawione argumenty nie mogą jednak stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia interesu prawnego na gruncie zaskarżonej uchwały. Samo sprzeciwianie się przyjętym w uchwale rozwiązaniom, które nie są zgodne z oczekiwaniami Marcina Kempińskiego, nie wystarcza do uznania, że doszło do naruszenia jego interesu prawnego. Istnienie związku między zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego, musi być aktualne, rzeczywiste, a nie tylko hipotetyczne; już dokonane uchwałą organu gminy, a nie tylko ewentualnie zagrażające naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazał aby postanowienia uchwały Rady uchwała Rady Miejskiej Gminy N. Nr [...] z dnia [...] roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów produkcyjno-usługowych w N. naruszały jego interes prawny. Z tego powodu skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. /-/ E. Brychcy