II SA/Po 279/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st.sekr.sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Burmistrz Gminy i Miasta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "K.p.a.") oraz art. 59 i art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.; dalej: "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu wniosku R. L., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku leśniczówki z funkcją magazynową, socjalną, gospodarczo-garażową oraz przechowalnią drewna wraz z budową bezodpływowego zbiornika ścieków, na działce nr [...], obręb ewidencyjny [...], gm. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] lutego 2018 r. wpłynął wniosek R. L. o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Po czterech korektach wniosku w zakresie przedmiotu inwestycji, obecnie dotyczy on budowy budynku leśniczówki z funkcją magazynową, socjalną, gospodarczo - garażową oraz przechowalnią drewna wraz z budową bezodpływowego zbiornika ścieków, projektowanych na działce nr [...], obręb [...], gm. [...]. W ramach inwestycji wnioskodawca planuje budowę dwukondygnacyjnego budynku (budynek jednopiętrowy z poddaszem użytkowym) o wymiarach 15,50 m x 10,0 m z dachem dwu lub czterospadowym lub płaskim o wysokości max. 8,50 m. Dodatkowo inwestor zamierza zrealizować bezodpływowy zbiornik ścieków z okresowym opróżnianiem i transportem do oczyszczalni ścieków. Przedmiotowe obiekty mają służyć do prawidłowej gospodarki leśnej. Do wniosku załączono kopię mapy zasadniczej w skali 1:1000 z proponowanym przez inwestora sposobem zagospodarowania terenu. W konsekwencji, zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588 ze zm.; dalej: "R.w.n.z."), wokół działki nr [...] wyznaczono obszar wzdłuż południowej granicy w odległości 618,0 mb, w odległości 280,0 mb od zachodniej granicy, 700,0 mb od północnej granicy oraz 120,0 mb od wschodniej granic działki, tj. w odległości nie mniejszej niż 50 metrów. Jako front działki nr [...] przyjęto jej południową granicę, która przylega bezpośrednio do drogi, tj. działki nr [...]. Analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1, pkt 1- 5 u.p.z.p. sporządzono na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, gdzie stan zagospodarowania terenu objętego analizą przedstawiony na tejże mapie odpowiada faktycznemu zagospodarowaniu obszaru. W toku postępowania organ ustalił, że działka inwestycyjna jest niezabudowana, częściowo zadrzewiona i zakrzewiona. Stanowi użytek sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako LsVI, LsV i RV. Na jej terenie zlokalizowane są zewidencjonowane stanowiska archeologiczne ujęte w wykazie do gminnej ewidencji zabytków oraz w wojewódzkiej ewidencji zabytków - obszar [...]. Sąsiednie działki dostępne z tej samej drogi publicznej nr [...], położone w granicach obszaru analizowanego są niezabudowane, stanowią nieużytki i tereny zielone, brak jest jakiejkolwiek zabudowy kubaturowej. Zatem wiodącą i jedyną funkcję stanowią tereny nieużytków oraz tereny jeziora [...]. Inwestycja nie spełnia więc warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zdaniem organu inwestycja nie spełnia również warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., albowiem wskazana przez inwestora koncepcja zagospodarowania terenu przewiduje do realizacji obiekty budowlane na terenie działki nr [...] w części sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako tereny leśne Ls, które wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Co prawda wnioskodawca do wniosku załączył decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. , nr [...], zezwalającą na wyłączenie z produkcji leśnej grunt o pow. [...] ha na terenie działki nr [...], jednakże stanowi ona wyłącznie podstawę do wszczęcie postępowania w sprawie zmiany klasyfikacji gruntu. Wielokrotnie podczas spotkań w siedzibie urzędu wnioskodawca był natomiast informowany o konieczności złożenia wniosku o sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co jest w tym przypadku właściwą procedurę administracyjną. Ponadto, zdaniem organu I instancji inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi, albowiem zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2017 r., na terenie [...] Parku Krajobrazowego obowiązuje zakaz budowy nowych obiektów w odległości mniejszej niż 100,0 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Tymczasem zamiar inwestycyjny wskazany przez R. L. we wniosku nie będzie służyć obsłudze turystki wodnej, a związany ma być z prowadzeniem gospodarki leśnej i ma być zlokalizowany w pasie 100 m od linii brzegowej jeziora [...]. Zakaz o którym mowa § 4 ust. 1 pkt 7 nie dotyczy co prawda obszarów przeznaczonych pod zabudowę w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin obowiązujących w dniu wejścia w życie tej uchwały, jednakże w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] teren działki nr [...], obręb ewidencyjny [...], określono jako tereny rolnicze i tereny lasów. W odwołaniu z dnia [...] grudnia 2018 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego R. L. wskazał, że nie zgadza się z treścią decyzji organu I instancji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że wniosek złożony w sprawie był niekompletny. Nie dołączono bowiem do niego charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowych obiektów budowlanych, przedstawionych w formie graficznej. Podobnie wnioskodawca wraz wnioskiem nie załączył odpowiedniej mapy. Brak któregokolwiek z merytorycznych elementów wniosku powinno skutkować wezwaniem wnioskodawcy do usunięcia braków. Tym niemniej rację ma organ I instancji wskazując, że w sporządzonej analizie urbanistycznej wykazano, że brak jest jakiejkolwiek zabudowy na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji, która umożliwia zadośćuczynienie wymogowi zasady dobrego sąsiedztwa. Nadto, działka zgodnie z wykazem z ewidencji gruntów posiada oznaczenie RV, LsVI, LsV, a w konsekwencji, wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na grunty nieleśne. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenia gruntów dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Taki wniosek o sporządzenie planu nie został złożony. Zatem nie został spełniony warunek określony w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Nie został również spełniony warunek określony w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., albowiem zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] dnia [...] marca 2017 r. na terenie [...] Parku Krajobrazowego zakazuje się budowy nowych obiektów w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych. Tymczasem planowana inwestycja zgodnie z załącznikiem mapowym zlokalizowana jest w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej jeziora [...]. Zakaz ten nie dotyczy obszarów przeznaczonych pod zabudowę w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2014 r. (uchwała nr [...]) kierunek zagospodarowania terenu działki nr [...] obręb [...] określa jako tereny rolnicze i tereny lasów. Stąd uzasadnione jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia [...] lutego 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. L. wskazał, że zawnioskował o warunki zabudowy dla budynku potrzebnego do prowadzenia prawidłowej gospodarki leśnej. Z definicji lasu wynika, że wybudowanie budynku w lesie nie pozbawia tego gruntu leśnego charakteru, o ile budynek ten służy prowadzeniu gospodarki leśnej w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o lasach. Budowa takich obiektów nie wymaga uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji leśnej. W zaskarżonej decyzji nie wskazano podstawy prawnej uznania, że realizacja planowanej inwestycji wymaga przekształcenia lasu w grunt nieleśny. Posiadanie infrastruktury socjalnej przy prowadzonych pracach rolnych i leśnych jest koniecznością. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] i Miasta [...] z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], w przedmiocie odmowy ustalenia na rzecz R. L. warunków zabudowy dla budynku leśniczówki z funkcją magazynową, socjalną, gospodarczo-garażową i przechowalnią drewna oraz bezodpływowego zbiornika ścieków, na terenie działki o nr ewid.[...], obręb [...], gmina [...]. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy położona jest na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jak przy tym wynika z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W rozpoznawanej sprawie organy uznały, że niemożliwe jest wydanie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji z uwagi na brak łącznego spełnienia wszystkich warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem organów planowana inwestycja nie spełnia bowiem warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 u.p.z.p. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów w tym zakresie, co musiało skutkować oddaleniem skargi, choć z pewnymi zastrzeżeniami, o których będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. W pierwszej kolejności odnosząc się do spełnienia przez planowaną inwestycję warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wyjaśnienia wymaga, że w celu stwierdzenia, czy planowana inwestycja spełnia wymogi ładu przestrzennego, obowiązkiem organu jest przeprowadzenie na tym obszarze analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. (§ 3 ust. 1 R.w.n.z.). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Przepis art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wymaga, by była to kopia mapy zasadniczej, lub w przypadku jej braku, kopia mapy katastralnej, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmująca teren, którego wniosek dotyczy, i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. W tym kontekście podkreślenia wymaga, że obszar analizowany wokół działki objętej wnioskiem został wyznaczony w sposób nieprawidłowy. Organ I instancji wskazał, że mapa dołączona do wniosku nie obejmuje trzykrotnej szerokości frontu działki nr [...], który wynosi [...], co uniemożliwiło prawidłowe zakreślenie obszaru analizowanego od strony zachodniej, północnej i wschodniej. Ostatecznie więc wzdłuż południowej granicy wyznaczono obszar analizowany w odległości 618 mb, od zachodniej granicy w odległości 280 mb, od północnej granicy w odległości 700 mb i od wschodniej granicy działki w odległości 120 mb. Tymczasem zgodnie z zacytowanym § 3 ust. 2 R.w.n.z. granice obszaru każdorazowo wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, co oznacza, że obszar analizowany winien być wyznaczony w odległości nie mniejszej niż 618 mb wokół terenu inwestycji. Niemniej jednak w specyfice rozpatrywanej sprawy uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem w przypadku prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego, jak słusznie wskazał organ I instancji, i tak objąłby on jedynie tereny niezurbanizowane, tj. taflę jeziora [...]. Z ogólnodostępnych danych na platformie Geoportal (identyfikator działki nr [...] – [...]) wynika bowiem, że najbliższa zabudowa od strony południowej działki nr [...] znajduje się na działkach położonych w obrębie [...] o nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Odległość tych działek od terenu objętego wnioskiem wynosi odpowiednio ok. 1102 m, ok. 1123 m, ok. 1143 m, ok. 1145 m i ok. 1080 m. Od strony zachodniej najbliższa zabudowa od działki nr [...] jest oddzielona taflą jeziora [...] i znajduje się na działkach położonych w obrębie [...] o nr [...] i [...] (osada [...]) w odległościach odpowiednio ok. 1102 m i ok. 1020 m. Z kolei od strony północnej najbliższa zabudowa znajduje się po drugiej stronie jeziora [...] na działce położonej w obrębie [...] Nadleśnictwo przy [...] o nr ewid.[...] w odległości ok. 800 m. Wobec tego wadliwe wykreślenie obszaru analizowanego w rozpatrywanej sprawie nie miało wpływu na konstatację, że w przedmiotowej sprawie nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. zasada tzw. dobrego sąsiedztwa. W prawidłowo wykreślonym obszarze analizowanym nie znalazłaby się bowiem żadna działka, która byłaby zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Organ I instancji w swojej analizie pominął bowiem wyłącznie tereny niezurbanizowane stanowiące taflę jeziora [...] Odnosząc się z kolei do niespełnienia w sprawie przesłanki wskazanej w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., wskazać należy, że planowana inwestycja miałaby powstać na gruncie oznaczonym w ewidencji gruntów jako LsV i LsVI (k. 143 akt adm. organu I instancji), co doprowadziło organ I instancji do konkluzji, że dla budowy planowanego budynku skarżący winien uzyskać zgodę wyrażoną w planie miejscowym na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne. Tym niemniej zauważyć należy, że skarżący wnioskował o wydanie warunków zabudowy dla budowy leśniczówki (z funkcją magazynową, socjalną, gospodarczo-garażową oraz przechowalnią drewna) oraz budowy bezodpływowego zbiornika ścieków. We wniosku z dnia [...] października 2018 r. wskazał, że wnioskowany budynek jest mu potrzebny do prowadzenia gospodarki leśnej (k. 122 akt adm. organu I instancji). Organy rozstrzygające w sprawie powinny były więc rozważyć, czy budowa planowanego budynku w istocie doprowadziłaby do zmiany przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2018 r., poz. 2129) wynika bowiem, że lasem w rozumieniu tej ustawy jest również grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Dopiero więc uznanie, że planowana inwestycja nie będzie wykorzystywana wyłącznie dla potrzeb gospodarki leśnej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach, a grunt objęty wnioskiem nie został objęty zgodą wyrażoną w planie miejscowym na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne uprawniałaby do konstatacji, że w sprawie nie został spełniony warunek zawarty w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Przepis ten nie może być bowiem interpretowany jako zakaz wydawania decyzji pozytywnych dla terenów rolnych czy leśnych, lecz należy go interpretować jako normę, której celem pozostaje przede wszystkim ochrona gruntów rolnych i leśnych przed niekontrolowaną zmianą przeznaczenia, a nie blokowanie inwestycji. Można zatem wydać decyzję o warunkach zabudowy, ale jedynie dla przedsięwzięcia, które służy rolnemu bądź leśnemu wykorzystaniu terenu na terenach rolnych lub leśnych (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1563/14, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tych rozważań w sprawie jednak zabrakło. Jednakże, powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem w sprawie bezspornie ustalono, że planowana inwestycja nie spełnia warunku wskazanego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., co samo w sobie musiało skutkować odmową wydania warunków zabudowy. W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. są niewątpliwie przepisy ustanawiające materialnoprawne ograniczenia w zabudowie nieruchomości, w tym m. in. przepis art. 17 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 1614 ze zm.), który upoważnia do wprowadzenia na terenie parku krajobrazowego zakazu budowy nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Na tej podstawie Sejmik Województwa [...] w dniu [...] marca 2017 r. podjął Uchwałę nr [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, w której wprowadzono zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej (§ 4 ust. 1 pkt 8 uchwały). Zakaz ten stosownie do § 4 ust. 6 pkt 1 i 2 wskazanej uchwały nie dotyczy wyłącznie obszarów przeznaczonych pod zabudowę w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały, a także rozbudowy i przebudowy istniejących obiektów budowlanych oraz budowy obiektów budowlanych w miejscu istniejących wcześniej. W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, że działka nr [...] objęta wnioskiem skarżącego znajduje się na terenie [...] Parku Krajobrazowego (por. przebieg granicy [...] Parku Krajobrazowego na załączniku nr [...] do Uchwały nr [...] – sektor [...]). Jednocześnie z akt sprawy jednoznacznie wynika, że planowana inwestycja miałaby powstać w pasie szerokości 100 m od linii brzegu jeziora [...] (k. 142 i 143 akt adm. organu I instancji). Niewątpliwie również planowana zabudowa nie miałaby służyć turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zakazu zabudowy z § 4 ust. 1 pkt 8 Uchwały nr [...], nie wyłączają przy tym zapisy Uchwały Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W. (zmienionej następnie uchwałami o nr [...] i [...]), albowiem z jej załącznika graficznego wynika, że kierunek zagospodarowania terenu działki nr [...] ark. [...], obręb ewidencyjny [...], określono jako tereny rolnicze i tereny lasów. W konsekwencji, pomimo nieprawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego oraz braku rozważań organów w kwestii ewentualnego wykorzystania planowanej inwestycji na potrzeby gospodarki leśnej, odmowa wydania warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji była zasadna. Jak już bowiem wskazano, przesłanki wskazane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. muszą być spełnione łącznie, i niespełnienie chociażby jednej z nich wyklucza możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), oddalił skargę.