II SA/Po 2812/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) as. WSA Edyta Podrazik Protokolant st.ref.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi R. Sz. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 10,- złotych tytułem kosztów sądowych. /-/ E. Podrazik /-/ St. Małek /-/ A. Łaskarzewska II SA/Po 2812/01 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] Wójt Gminy T.P. odmówił zgody na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr [...] w B. na mieszkalny. W uzasadnieniu podniósł, że właściciel działki sąsiedniej odmówił zgody na zmiany przeznaczenia budynku. W tym stanie rzeczy zgodnie z §12 ust. 4 i 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należało orzec jak na wstępie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli W. , E. K. Zażądali ponownego rozpatrzenia sprawy. Uznali, że brak było podstaw do odmowy zgody przez właściciela nieruchomości sąsiedniej. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję Wójta Gminy i orzekł o wyrażeniu zgody na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego położonego na działce nr [...] w B., na mieszkalny. W uzasadnieniu przytoczono treść Wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5.03.2001 r. (Sygn. akt P11/2000), mocą którego § 12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie utracił moc obowiązującą w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej. Tym samym nie jest wymagana zgoda sąsiada na zmianę przeznaczenia budynku usytuowanego na granicy. Wojewoda uznał, że zawiadomienie sąsiada jako strony jest konieczne bowiem może nastąpić naruszenie interesów osób trzecich, o których mowa z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7.07.94 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 z późn. zmianami). R.Sz. odmawiając swej zgody nie podał żadnej z wymienionych tam uciążliwości, które naruszałyby interesy w rozumieniu w/w przepisów. W tej sytuacji brak podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Skargę na powyższą decyzję złożył R.Sz. Zażądał jej uchylenia. Skarżący podniósł, że przedmiotowa sprawa została wszczęta przed wydaniem orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny. Brak wyrażenia zgody przez sąsiada był wystarczającym warunkiem do tego aby nie mogła nastąpić zmiana przeznaczenia budynku. Mając świadomość poprzedniego stanu prawnego skarżący nie podał w swych pismach uzasadnionych powodów, które skłoniły go do odmowy. Podyktowana była ona zaś ochroną jego uzasadnionych interesów, w tym dbałością o dostęp do drogi publicznej, możliwością korzystania z wody, umożliwieniem dopływu światła oraz pozostałymi przesłankami wymienionymi w art. 5 ust. 2 prawa budowlanego. Skoro skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się w pełni co do uzasadnionych interesów organ odwoławczy winien był przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów, materiałów w sprawie. Stąd decyzja organu odwoławczego jako naruszająca przepisy winna ulec uchyleniu. Wojewoda w odpowiedzi na skargę z dnia [...]wniósł o jej oddalenie. Zdaniem Wojewody nie można ustosunkować się do zarzutów skargi, gdyż są to ogólnikowe stwierdzenia nie poparte żadnymi dowodami. Z dokumentacji nie wynika, aby zmiana przeznaczenia powodowała uciążliwość, która pogorszyłaby istniejące warunki dla sąsiedniej nieruchomości, stanowiącej własność R. Sz. W rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu uczestniczka E.K., wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna. Rację ma bowiem skarżący, iż Wojewoda decydując w przedmiocie zmiany przeznaczenia obiektu winien był mieć na względzie przepis art. 5 ustawy z dnia 7.07.1994 r. "prawa budowlanego" (Dz. U. z 2000r. nr 106 poz. 1126). Zgodnie z jego postanowieniem obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować, utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami, zasadami wiedzy technicznej w sposób zapewniający: 1) spełnienie wymagań podstawowych dotyczących : a. bezpieczeństwa konstrukcji, b. bezpieczeństwa pożarowego, c. bezpieczeństwa użytkowania, d. odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska , e. ochrony przed hałasem i drganiami, f. oszczędności energii, odpowiedniej izolacyjności cieplnej przewodów; 2) warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, a w szczególności w zakresie: oświetlenia, zaopatrzenia w wodę, usuwania ścieków i odpadów, ogrzewania, wentylacji oraz łączności; 3) niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich; 4) ochrony ludności zgodnie z wymaganiami obrony cywilnej, określonymi w odrębnych przepisach; 5) ochrony kultury; 6) ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w ust. 1 pkt 6 obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie dostępu do drogi publicznej; 2) ochronę przed pozbawieniem: a) możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, b) dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; 3) ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie; 4) ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. O konieczności rozważenia wymagań określonych w art. 5 prawa budowlanego stanowi przepis § 8 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15.12.1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielenia pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części. Przepis art. 32 prawa budowlanego, który przy zmianie przeznaczenia obiektu stosuje się odpowiednio, poprzez art. 71 cyt. ustawy, stanowi nakaz rozważenia oddziaływania budowli na środowisko, uzyskania przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi pozwoleń, uzgodnień, opinii innych organów. Decydując zatem w przedmiocie zmiany przeznaczenia obiektu organ administracyjny winien był najpierw rozważyć spełnienie warunków z powyższych przepisów. Zaniechanie zbadania tych wymogów stanowi poważne naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Materiał zgromadzony w sprawie nie był dostateczny by wyrazić zgodę na zmianę przeznaczenia obiektu. W aktach sprawy brak dokumentacji co do spełnienia wymogów z zacytowanych wyżej przepisów. Badanie organu II instancji ograniczyło się jedynie do odnotowania ustania mocy obowiązującej przepisu § 12 ust. 6 rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, ich usytuowanie w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej. Brak wymogu zgody sąsiada nie oznacza dowolności przy zmianie przeznaczania obiektu. Inwestor pozostaje bowiem nadal ograniczony w swych uprawnieniach przepisami prawa, w tym prawa budowlanego (art. 5, 32, 71), rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 8-11). W tym stanie rzeczy skoro postępowanie nie wyjaśniło spełnienia wymogów koniecznych do zmiany przeznaczenia obiektu zaskarżoną decyzję należało uchylić (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30.08.02 r. "prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi"- Dz. U. Nr 153 poz. 1270) o kosztach orzeczono na zasadzie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 z poźn. zmianami) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1271 z póź. zm.). /-/ E. Podrazik /-/ St. Małek /-/ A. Łaskarzewska POUCZENIE Od powyższego wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem, za pośrednictwem tutejszego Sądu. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego: adwokatem lub radcą prawnym. K.B.