II SA/Po 2818/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędzia WSA Maciej Dybowski As. sąd. Edyta Podrazik Protokolant St. sekr. sąd. Liliana Jasiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. w Cz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki "A" w Cz. kwotę 305,- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ E. Podrazik /-/ G. Radzicka /-/ M. Dybowski Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz Miasta , na wniosek Firmy "A", ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, na nieruchomości nr [...] przy ul. [...]w Cz., dla rozbudowy wiaty nad dystrybutorami placu nawrotowego. Stwierdzając, że z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że planowana inwestycja znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem VIII AG 7 co oznacza, że teren jest przeznaczony na cele produkcyjne, magazynowe i stację paliw płynnych, organ administracyjny orzekł, że inwestor winien zachować wymogi techniczne dotyczące stacji paliw i projekt winien być uzgodniony z rzeczoznawcą p. poż. W warunkach obsługi technicznej określono, że inwestora obowiązują warunki jednostek branżowych. Odnośnie interesów osób trzecich, organ odniósł się ogólnie do warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U nr 10 z 1995 r.), natomiast teren inwestycji określono na planie, który stanowił załącznik do decyzji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że wniosek inwestora dotyczy rozbudowy wiaty nad dystrybutorami istniejącej od wielu lat stacji paliw, po nieistniejącym już Państwowym Ośrodku Maszynowym. Ponieważ planowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Cz. stosując przepisy ustawy z 4 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym artykułów 1 ust. 2, 39, 40 ust. 1 i 3, 42, 46 ust. 2 i 3 ( Dz. U nr 89 poz. 415 ze zm.) wydano decyzję opisaną na wstępie, określając jej ważność do [...] Odwołanie od decyzji złożyła spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "B" z siedzibą z Cz.; właściciel działki nr [...] zarzucając, że firma "A" nie posiada decyzji na użytkowanie tej nieruchomości jako stacji paliw ale jako baza paliw. Ponieważ w warunkach wynikających z przepisów szczególnych winno być odniesienie do wymogów "bazy paliw", a nie "stacji paliw" organ wydając decyzję stwarza sytuację, w której niejako legalizuje zmianę sposobu użytkowania obiektu. W konkluzji odwołująca spółka wnosiła o uchylenie decyzji Burmistrza Miasta. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję podkreślając, że decyzja dotyczy wyłącznie rozbudowy wiaty i placu nawrotowego, co nie wymaga specjalnych ustaleń z zakresu ochrony środowiska, czy inspekcji sanitarnej, a inwestor musi wyłącznie spełnić warunki określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U nr 15 z 1999 ze zm.). Podzielając więc argumenty zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do jej uchylenia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego "A" spółka z o.o. zarzuciła naruszenie przepisów art. 42 ust. 1 pkt 5 i art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 2 ust. 1 cytowanej ustawy w związku z § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20 września 2000 r. w sprawie warunków, jakim winny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu, skarżąca spółka zarzuciła, że inwestor nie posiada dostępu do drogi publicznej, a transport odbywa się przez nieruchomość skarżącej drogą konieczną, którego ewentualne zwiększenie skarżąca kwestionuje. W konkluzji skarżąca żądała uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie, a na rozprawie w dniu 28 stycznia 2004 r. zakwestionował fakt posiadania przez skarżącą spółkę przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona, jakkolwiek nie w pełni w takim aspekcie jak to wywodzi skarżąca spółka. Zgodnie z przepisami art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa 1. rodzaj inwestycji 2. warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony 3. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych 4. warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji 5. wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich 6. linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali 7. okres ważności decyzji Jak wynikało z wniosku inwestora wnosił on o wydanie warunków zabudowy dla rozbudowy wiaty nad dystrybutorami i placu nawrotowego dla stacji i hurtowni paliw. Organ I instancji omawiając warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla terenu na którym ma być prowadzona inwestycja podał, że dla obszaru VIII AG 7 przeznaczeniem podstawowym są cele produkcyjne, magazynowe i stacja paliw płynnych. W oparciu o wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu sygn. II SA/Po 1102/02 Sąd ustalił jednak, że do tej pory organy administracyjne nie przesądziły czy obiekt użytkowany przez firmę "B" jest bazą paliw tak jak to wynikało z umowy kupna po byłym POM w Cz., czy też stacją paliw jak to zdają się interpretować organy nadzoru budowlanego, jak i również organ architektoniczno-budowlany w osobie Burmistrza Miasta co wynika z decyzji pierwszoinstancyjnej. Ponieważ jednak Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U z 2000 r. nr 98 poz. 1067 ze zm.) wręcz zawiera przepisy dotyczące zagospodarowania terenu bazy paliw (Dział II Rozdział 2) i odrębne dla stacji paliw (Dział IV Rozdział 3) niezbędnym jest w pierwszej kolejności ustalenie w jaki sposób jest użytkowany obiekt, a następnie zastosowanie przepisów z art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż przy danej specyfice obiektu nie można kategorycznie stwierdzić, że określone warunki techniczne będą brane pod uwagę- dopiero przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Zupełnie chybionym jest pogląd zaskarżonej decyzji, że skoro decyzja dotyczy tylko budowy wiaty i placu nawrotowego, to inwestor musi wyłącznie spełniać warunki określone między innymi w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. z 1999 r. nr 15 poz. 140 ze zm.) gdyż w cytowanym Rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw ... określone są specjalne przepisy dla dróg wewnętrznych, a więc i placu nawrotowego jak i określony rodzaj i sposób montowania zadaszeń. Tak więc zaskarżona decyzja nie może w sposób ogólnikowy odsyłać do warunków technicznych błędnych, bądź też przesądzać w jaki sposób obiekt ma być użytkowany, skoro są wątpliwości czy obiekt jest stacją czy bazą paliw. Natomiast jeżeli obiekt spełnia jedną i drugą funkcję, co zdaje się sugerować wniosek inwestora, to rozważenia wymaga zgodność planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie podzielił zarzutu organu administracyjnego przedstawionego na rozprawie, że skarżąca spółka nie posiada przymiotu strony. Pomijając już fakt, że powyższe stwierdzenie nie znalazło odbicia w treści rozstrzygnięcia, to niespornym jest, że w dacie rozstrzygania sprawy komunikacja do nieruchomości na której planowano inwestycję odbywała się przez działkę skarżącej. To, że następnie skarżąca zamknęła przejazd dla inwestora, co zresztą stało się powodem wniesienia sprawy o przywrócenie naruszonego posiadania, jest dla istoty sprawy nieistotne, bowiem Sąd ocenia stan faktyczny i prawny z daty rozstrzygania przez organ administracyjny. Należy zresztą podkreślić, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie musiał uwzględnić zmianę stosunków własnościowych, które nastąpiły już po rozstrzygnięciu, a ujawnionych na rozprawie co do działki [...]. W powyższych okolicznościach uznając, że zaskarżona decyzja uchybia przepisom art. 42 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 nr 15 poz.139 ze zm.) oraz przepisom rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, ...( DZ. U z 2000 r. nr 98 poz. 1067 ze zm.) – na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 a i c oraz art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ E. Podrazik /-/ G. Radzicka /-/ M. Dybowski POUCZENIE Od powyższego wyroku/postanowienia przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem, za pośrednictwem tutejszego Sądu. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego: adwokatem lub radcą prawnym. K.B.