II SA/Po 2842/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś (spr.) Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek WSA Walentyna Długaszewska Protokolant : ref. staż. Marek Nowak po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006r. przy udziale sprawy ze skargi J.R. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania o d d a l a s k a r g ę. /-/ W. Długaszewska /-/ B. Koś /-/ T. M. Geremek Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy S. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960) i art.104 kpa po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego na wniosek Starosty S., orzekł o wymeldowaniu J.R. z pobytu stałego z lokalu nr [...] w miejscowości G. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę S. nabył spadek po M.W. i przejął prawa i obowiązki właścicielskie związane z przedmiotową posesją. Wskazał jednocześnie, że w drodze postępowania wyjaśniającego ustalono, że J.R. nie zamieszkuje w domu nr [...] w miejscowości G. od 1990 roku i opuścił wskazaną posesją dobrowolnie, co potwierdzają pismo Naczelnika Prewencji Komendy Powiatowej Policji w S. z dnia [...] roku oraz świadkowie B. i K.R. ( zamieszkujący w spornym domu od 1999 roku). W odwołaniu od powyższej decyzji J.R. wyjaśnił, że zamieszkiwał w domu nr [...] w G. od 1974 roku wraz z żoną S. i został tam zameldowany [...] 1976 roku. Zaznaczył jednocześnie, że wraz z żoną samoistnie władali domem i działką M.W. po jej śmierci w 1975 roku. Przyznał jednocześnie, że od 1990 roku przebywał w domu nr [...] w G., w którym zamieszkiwała jego żona S.R. Jednak codziennie przebywał w lokalu nr [...] , przeprowadzał remonty i utrzymywał dom w czystości. Dopiero na prośbę sołtysa w 1999 roku skarżący wraz z żoną udostępnił dom nr [...] w G. synowi sołtysa jego żonie na okres kilku miesięcy. Pan K.R. wraz z żoną nie chcieli jednak dobrowolnie opuścić spornego lokalu i żona skarżącego zwróciła się o pomoc Policji, a następnie złożyła wniosek o zasiedzenie działki nr [...] i [...] w G. po zmarłej M.W. Sąd oddalił jednak wniosek S.R., a spadek po M.W. został nabyty przez Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę S. ( postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] roku, sygn. [...] ). Decyzją z dnia [...] roku Wojewoda na podstawie art.138 § 1 kpa i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960) oraz zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maj 2002r. (Dz. U. z 2002r. Nr 78, poz. 716) po rozpatrzeniu odwołania J.R. od decyzji Wójta S. z dnia [...] roku o wymeldowaniu J.R. z pobytu stałego, tj. z posesji nr [...] w G., gmina S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że zgodnie z przeprowadzonym wywiadem meldunkowym J.R. mieszka wraz z żoną w domu nr [...] w G. od 1990 roku i wbrew temu co wcześniej zeznał, dobrowolnie opuścił dom nr [...] w G. bez przymusu ze strony Państwa B. i K.R. Podkreślił również, że analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie uznał, że została spełniona przesłanka z art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i nie znalazł podstaw do zmiany decyzji. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.R. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960) przez przyjęcie, że utracił uprawnienia wskazane w art. 9 ust 2 ww. ustawy i bez wymeldowania opuścił dotychczasowe miejsce stałego pobytu, naruszenie art. 11 ust 3 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminnym i o zmianie Kodeksu Cywilnego (Dz. U. z dnia 10 lipca 2001 roku) przez usankcjonowanie organ II instancji decyzji Wójta Gminy S., który bez określenia terminu wypowiedział skarżącemu umowę najmu oraz naruszenie art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nieuwzględnienie zasad ogólnych obowiązujących organy administracji. W uzasadnieniu skargi powołał się na okoliczności przytoczone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda przytoczył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Niniejsza sprawa rozpoczęta wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U., nr 153, poz. 1269) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) w związku z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1271). Materialną podstawę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta S. stanowi art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 roku, nr 87, poz. 960 ze zmianami), zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust. 2 i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Wskazany przepis należy jednak rozpatrywać przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 roku (sygn. akt 20/01) orzekającego o niezgodności art. 9 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który to przepis utracił moc z dniem 19 czerwca 2002 roku (Dz. U. Nr 78, poz. 716). Oznacza to, że do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego w trybie pierwszej części art. 15 ust 2 ustawy niezbędne jest spełnienie wyłącznie jednej z dwóch przesłanek określonych w tym artykule, a mianowicie przesłanki faktycznego opuszczenia miejsca stałego pobytu bez wymeldowania się. O takim opuszczeniu można mówić w przypadku trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania, co nie zachodzi w przypadkach niedobrowolnego wyprowadzenia się z lokalu (patrz wyrok NSA z dnia 15 lutego 2002 roku, sygn. akt II SA/Po 1942/00; wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 roku, sygn. akt V SA 3078/00, LEX nr 78 937; wyrok NSA z 22 sierpnia 2000 roku, sygn. akt V SA 108/00, LEX nr 49954). Rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu może nastąpić w sposób wyraźny poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyrażać będzie taką wolę danej osoby, ale również poprzez złożenie stosownego oświadczenia. Opuszczeniem jest zatem nie tylko fizyczne nie przebywanie, ale także zamiar opuszczenia danego lokalu z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Przy czym wskazany zamiar można określić, na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności (wyrok NSA z dnia 19 lutego 2002 roku, sygn. V SA 1917/01 – niepublikowany). Odnosząc powyższe spostrzeżenia do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że kwestia lokalu będącego dotychczasowym miejscem pobytu skarżącego i jego dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania została wyjaśniona w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości, a tym samym nie zostały naruszone przepisy art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika z treści pism znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy (pismo Naczelnika Prewencji Komendy Powiatowej Policji w S. z dnia [...] roku oraz protokołów zeznań świadków B. i K.R. oraz R.J.) wynika, że skarżący od 1990 roku przebywał w domu nr [...] w G., który odziedziczyła jego żona S.R. Wprawdzie skarżący w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zaznaczył, że nie opuścił domu nr [...] w G., w którym przeprowadzał remonty i utrzymywał go w czystości, ale nie zmienia to faktu, że miejsce jego osobistych i majątkowych interesów znajdowało się domu jego żony, z którą prowadził wspólne gospodarstwo domowe. Oznacza to, że prawdziwym miejscem koncentracji życiowych spraw skarżącego był dom nr [...] w G., a nie dom nr [...] w tej samej miejscowości, z którego skarżący wyprowadził się w 1990 roku. Tym samym w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przepisów art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i z tego względu orzekł na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., Nr 153, poz. 1271 ze zmianami) o jej oddaleniu, orzekając jak w sentencji. /-/ W. Długaszewska /-/ B. Koś /-/ T.M. Geremek