II SA/Po 285/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA D. Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu; postanawia wniosek odrzucić /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak Postanowieniem z dnia 27 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Po 285/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę R. K. na wymienioną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z uwagi na wniesienie skargi z naruszeniem 30 dniowego terminu do jej wniesienia. W dniu 11 czerwca 2010 r. R. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz jej rozpoznanie. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zaskarżona decyzja Kolegium została doręczona matce skarżącego w dniu 24 lutego 2010 r., o czym skarżący został poinformowany przez matkę kilka dni później. Równocześnie matka skarżącego poinformowała go, że decyzja została przez nią odebrana w dniu 26 lutego 2010 r. i od tego też momentu zaczął on liczyć trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi. Tym samym, zdaniem skarżącego, uchybienie terminu do wniesienia skargi było przez niego niezawinione – wynikało z winy leżącej po stronie dorosłego domownika, któremu doręczono przesyłkę zawierającą decyzję. Do skargi załączono oświadczenie matki skarżącego poświadczające, iż poinformowała ona syna, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została doręczona w dniu 26 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym jest możliwe, jeżeli strona uchybiła terminowi do dokonania czynności bez własnej winy. Brak winy w rozumieniu powyższego przepisu zachodzi, gdy strona dochowała należytej staranności przy prowadzeniu swojej sprawy, a uchybienie terminu nastąpiło na skutek zdarzenia niezależnego, któremu strona nie mogła przeciwdziałać. Strona odpowiada za działania osób, którymi się posługuje przy wykonywaniu czynności jak za własne. W takiej sytuacji przywrócenie terminu jest możliwe, jeżeli osobie działającej za stronę nie można przypisać winy w uchybieniu terminowi. Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast w myśl art. 87 § 2 wymienionej ustawy strona domagająca się przywrócenia terminu powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z naruszeniem siedmiodniowego terminu do wniesienia powyższego wniosku. Jak wynika z akt sądowych postanowienie o odrzuceniu skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 04 czerwca 2010 r. kiedy to zostało, zgodnie ze znajdującym się w aktach zwrotnym potwierdzeniem odbioru, odebrane przez matkę skarżącego (k. 25 akt sądowych). Od tego też momentu rozpoczął swój bieg 7 dniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Należy bowiem przyjąć, że w momencie odebrania postanowienia o odrzuceniu skargi z uwagi na naruszenie terminu do jej wniesienia, skarżący został poinformowany o uchybieniu, którego się dopuścił. Tym samym termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi mijał skarżącemu z dniem 11 czerwca 2010 r. Jak wynika z koperty pocztowej, w której przesłano wniosek do sądu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został nadany w placówce pocztowej w O. w dniu 14 czerwca 2010 r. (dowód: karta 32 akt sądowych), a więc z uchybieniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak