II SA/Po 286/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. B. i U. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem opatrzonym datą 28 lutego 2019 r. (nadanym w tym samym dniu w placówce pocztowej) S. i U. B. wnieśli skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 maja 2019 r. wezwano Wojewodę do uzupełnienia akt sprawy przez nadesłanie zwrotnych potwierdzeń odbioru zaskarżonej decyzji przez S. B. i U. B.. W odpowiedzi na wezwanie (k. 25) Wojewoda przesłał kserokopie zwrotnych potwierdzeń odbioru zaskarżonej decyzji. Wynika z nich, że decyzja organu II instancji została odebrana przez państwa Bylickich (do każdego z małżonków skierowano odrębna przesyłkę- uw. Sądu) 28 stycznia 2019 r. (k. 26). Skarga zaś została nadana 28 lutego 2019 r. a wiec jeden dzień po terminie. Postanowieniem tut. Sądu z dnia 30 maja 2019 r. sygn. II SA/Po 286/19, Sąd odrzucił skargę, z uwagi na wniesienie jej po terminie. Pismem z dnia 22 czerwca 2019 r. skarżący S. B. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku podał, że w okresie od 10 stycznia do 7 marca 2019 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Korespondencja trafiła do prowadzonej przez niego firmy, a do domu skarżącego z opóźnieniem. Wysyłając skargę 28 lutego 2019 r. był przekonany, że składa ją w terminie. O uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedział się zaś z postanowienia tut. Sądu o odrzuceniu skargi z 30 maja 2019 r. doręczonego 17 czerwca 2019 r. Do wniosku załączono kopię skargi oraz wydruki z Platformy Informacyjnej ZUS wedle których S. B. otrzymał zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do pracy w okresie od 10 stycznia do 7 marca 2019 r. (k. 38-39). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 §1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 2, § 3 i § 4 P.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z cytowanej regulacji prawnej wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, jeżeli wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, dopełniono czynności, dla której był ustanowiony termin oraz strona wykaże brak winy w uchybieniu terminu. Z wniosku skarżącego wynika, że o uchybieniu terminu dowiedział się dopiero z postanowienia Sądu, które otrzymał 17 czerwca 2019 r. (k. 45). Wniosek o przywrócenie terminie wraz z skargą nadał 24 czerwca 2019 r. (k. 40), czyniąc to z zachowaniem ww. 7-dniowego terminu. Należało więc zbadać czy skarżący uprawdopodobnił okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie terminu. Zgodnie z poglądami orzecznictwa i doktryny o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia ( m. in. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Taką przeszkodą może być siła wyższa oraz niektóre zdarzenia losowe. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97). Analizując wniosek skarżącego stwierdzić należało, że nie uprawdopodobnił on okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminu do wniesienia skargi. Z przedłożonych zaświadczeń lekarskich nie wynika, aby skarżący z uwagi na chorobę musiał leżeć, a choroba miała charakter nagły i obłożony, co uniemożliwiło skarżącemu wniesienie skargi w terminie. Nadmienić należy, że uprawdopodobnienie obłożnej choroby nie zawsze oznacza brak winy strony w uchybieniu terminu, zwłaszcza gdy strona może posłużyć się innymi osobami i wykonać czynność w terminie. Co jednak najistotniejsze, skarżący wniósł skargę wraz z żoną, a z treści wniosku nie wynika, aby małżonka skarżącego napotkała przeszkody uniemożliwiające jej nadanie skargi w terminie. Wobec powyższego należało stwierdzić, że skarżący nie wykazał okoliczności usprawiedliwiających wniesienie skargi 1 dzień po terminie. Okolicznością taką nie jest również przeświadczenie skarżącego, że wysłał skargę w terminie ze względu na bliżej nieokreślony stan zdrowia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 85 oraz art. 86 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.