II SA/Po 287/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi A.W. na postanowienie Wojewody W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane, III. przyznaje adwokatowi K.R. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu kwotę [...] zł w tym kwotę [...] zł tytułem podatku od towarów i usług. /-/ E. Podrazik /-/ A. Zieliński /-/ B. Drzazga Decyzją z dnia [...] r. Starosta G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił C. B. pozwolenia na budowę [...].. Odwołanie od tej decyzji w dniu [...] r. wniosła A.W. domagając się uchylenia decyzji Starosty G. z [...] r. Wojewoda W. postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził niedopuszczalność odwołania A.W.. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że stosownie do art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) legitymacje do wniesienia odwołania ma strona, którą zgodnie z treścią art. 28 kpa jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stosownie natomiast do art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę, są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Tymczasem organ ustalił, iż A.W. nie jest stroną toczącego się postępowania w rozumieniu art. 28 Prawa budowlanego; nie uczestniczyła ona w postępowaniu przed organem I instancji, i nie doręczono jej rozstrzygnięcia organu I instancji. W przewidzianym ustawą terminie skargę do sądu wniosła A.W. domagając się uchylenia postanowienia Wojewody W. z [...] r., wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz dopuszczenia do udziału w toczącym się postępowaniu w charakterze strony. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i wskazał, że merytoryczne i prawne uzasadnienie rozstrzygnięcia zawarto w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, a organ podtrzymuje je w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W toku postępowania odwoławczego organ jest obowiązany ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, nie ograniczając się jednak wyłącznie do kontroli decyzji organu I instancji. Niewątpliwie stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 3 kpa, jeżeli organ odwoławczy stwierdzi, że wnoszący odwołanie nie jest stroną, winien w drodze decyzji umorzyć postępowanie odwoławcze. Tymczasem orzekający w przedmiotowej sprawie organ II instancji ustaliwszy, iż skarżąca nie jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę, zaskarżonym postanowieniem stwierdził niedopuszczalność odwołania. W przypadku powzięcia wątpliwości co do statusu A.W. w toczącym się z wniosku C.B. postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę [...], zadaniem organu odwoławczego było ustalenie czy skarżąca jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a więc czy jest ona inwestorem, właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu. Prawidłowo więc w niniejszej sprawie osąd organu odwoławczego w zakresie uznania A.W. za stronę przedmiotowego postępowania został oparty na ocenie ustawowych przesłanek, o których mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Jednakże, ustalenie, iż odwołanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie, winno prowadzić do wniosku, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe i w takiej sytuacji organ powinien był umorzyć postępowanie odwoławcze. Kodeks postępowania administracyjnego nie określa wprawdzie przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego, jednak w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że podstawę umorzenia postępowania odwoławczego stanowi przepis art. 105 § 1 kpa. Wobec powyższego uznając skargę za zasadną, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w wyroku. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zadaniem organu odwoławczego będzie kierowanie się wskazaniami wynikającymi z treści niniejszego wyroku Sąd nie orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postępowania w trybie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zaskarżonym postanowieniem nie przyznano żadnych uprawnień, które podlegałyby wykonaniu. /-/ E. Podrazik /-/ A. Zieliński /-/ B. Drzazga