II SA/Po 2875/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska (spr) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska Walentyna Długaszewska Protokolant st. sekr. sąd. Teresa Matuszewska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej o d d a l a s k a r g ę. /-/ W. Długaszewska /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/ M. Kosewska Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny , utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...] Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u M. K.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że M. K. była zatrudniona w Muzeum Narodowym od 16.02.1988 r. na stanowisku specjalisty do spraw plastycznych, a od 1.01.1991 r. do 19.10.1991 r. na stanowisku renowatora. Do jej obowiązków należało: oprawa plastyczna różnych wystaw malarskich np. wykonywanie plansz literniczych, plakatów, reklam, malowanie tuszem kreślarskim i temperą emulsyjną. W związku z podejrzeniem choroby zawodowej M. K. została zbadana w Centrum Medycyny Pracy oraz w trybie odwoławczym w Instytucie Medycyny Pracy . Na podstawie przeprowadzonych badań oraz analizy dokumentacji lekarskiej stwierdzono, że żadne ze schorzeń występujących u M. K. nie figuruje w obowiązującym wykazie chorób zawodowych i tym samym nie może być uznane za następstwo sposobu wykonywania pracy. Odwołując się od powyższej decyzji M. K. wniosła o stwierdzenie u niej choroby zawodowej w postaci: przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej nadmiernym przeciążeniem tj. choroby wymienionej w pkt. 12 wykazu chorób zawodowych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji. Przytoczył ustalenia tego organu opisujące stanowiska na jakich pracowała M. K. w Muzeum Narodowym w latach 1988 - 1991 i rodzaj wykonywanej pracy, a także wyniki badań lekarskich przeprowadzonych w WCMP i IMP . Organ odwoławczy wyjaśnił też, że w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294) w pkt. 12 wymienione są przewlekłe choroby narządu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy i nadmiernym przeciążeniem: "zapalenie pochewek ścięgnistych i kaletek maziowych uszkodzenie łękotki, mięśni i przyczepów ścięgnistych, martwica kości nadgarstka, zapalenie nadkłykci kości ramiennej, zmęczeniowe złamanie kości", przy czym żadna wymieniona jednostka nie dotyczy kręgosłupa. Instytut Medycyny Pracy w orzeczeniu z [...] wymienia schorzenia w obrębie kręgosłupa oraz systemu naczyniowego, które wywołują objawy chorobowe zgłaszane przez M. K., a które nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Wobec braku rozpoznania jednostki chorobowej, wymienionej w wykazie chorób zawodowych przez właściwe zakłady opieki zdrowotnej uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u M. K. choroby zawodowej. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. K. zakwestionowała trafność powyższej decyzji. Zarzuciła, że decyzja ta wydana została oparciu o niepełne oraz błędne informacje i dokumenty. W ocenie skarżącej orzeczenia lekarskie zawierają liczne błędy logiczne, fałszywe sądy, pobieżną ocenę niekompletnych materiałów przy braku właściwych badań czy kwalifikacji. "Wyraża się to m. in. w skierowaniu przez WCMP do psychiatry w L. żeby posiadać podstawę niestwierdzenia zmęczeniowego złamania kości przypuśćmy kręgowej oraz obecnych tego skutków...". Skarżąca zarzuciła też błędną interpretację prawa tj. pozycji 12 wykazu chorób zawodowych wskazując na znaczenie spójnika i przecinka w zdaniu i wyraziła pogląd, że sposób wykonywania pracy "rzutuje na odrębne choroby zawodowe narządu ruchu, od wymienionych w uzasadnieniu jednostek chorobowych nadmiernego przeciążenia". W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 7.12.2004 r. skarżąca M. K. szczegółowo opisała sposób wykonywania pracy na stanowisku renowatora i specjalisty ds. plastycznych w latach 1988 - 1991. Do pisma tego dołączyła 31 załączników stanowiących w znacznej części korespondencję skarżącej z organami inspekcji sanitarnej i jednostkami medycznymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294 z późn. zm.) "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli spowodowane zostały działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy". Z powyższej regulacji wynika, że dla wydania decyzji o stwierdzeniu u pracownika choroby zawodowej niezbędne jest ustalenie, że spełnione zostały dwie przesłanki. Pierwszą z nich jest ustalenie przez jednostkę właściwą do rozpoznawania chorób zawodowych, że pracownik cierpi na chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych. Druga z kolei wymaga ustalenia związku pomiędzy stwierdzonym schorzeniem a czynnikiem szkodliwym występującym w środowisku pracy. Skarżąca została poddana badaniom dwóch jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych. Centrum Medycyny Pracy w orzeczeniach z [...] oraz z [...] stwierdziło brak podstaw do rozpoznania u M. K. chorób zawodowych wymienionych pod pozycjami 1 i 12 wykazu chorób zawodowych. Badania przeprowadzone w Instytucie Medycyny Pracy pozwoliły na rozpoznanie u skarżącej : - Dyskopatii wielopoziomowej C4/C5, C5/C6 w wywiadzie - Zespołu szyjno - barkowego i korzeniowo - kulszowego lewostronnego objawowego w wywiadzie - Bólu głowy prawdopodobnie pochodzenia naczyniowwego (zaburzenia ukrwienia w zakresie lewej tętnicy kręgowej w badaniu USG Doppler) - Wola guzowatego nietoksycznego I0 w wywiadzie - Zespołu paranoidalno-schizofrenicznego. W orzeczeniu lekarskim [...] z [...] Instytut ten stwierdził, że choroby ustalone na podstawie przeprowadzonych badań oraz analizy dokumentacji lekarskiej dołączonej do skierowania wymienione w rozpoznaniu, nie figurują w wykazie chorób zawodowych i nie mogą być uznane za następstwo narażenia na substancje chemiczne, ani też sposób wykonywania pracy podczas zatrudnienia na stanowisku specjalisty do spraw plastycznych i renowatora w Muzeum Narodowym (k. 26 akt administracyjnych). Zgodnie z § 10 cyt. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, na podstawie orzeczenia wydanego przez jednostkę organizacyjną właściwą do rozpoznawania chorób zawodowych, oraz na podstawie wyników dochodzenia epidemiologicznego inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia. Skoro więc przeprowadzone badania lekarskie skarżącej nie doprowadziły do rozpoznania u niej żadnej z chorób wymienionych w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z 19.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych, a zwłaszcza nie pozwoliły na rozpoznanie chorób wymienionych w pkt. 1 i 12 tego wykazu brak podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jakkolwiek orzeczenie lekarskie stanowiące podstawę wydania decyzji o stwierdzeniu (bądź nie) choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 80 kpa i podlega ocenie, to w zakresie rozpoznania choroby organ jest związany z tą opinią i nie może ingerować w jej treść. Może jedynie żądać uzupełnienia opinii jeśli jest ona zbyt lakoniczna bądź gdy nie zawiera przekonywującego uzasadnienia. Skarżąca zakwestionowała wydane orzeczenia lekarskie i ze skargi zdaje się wynikać, że dostrzega możliwość stwierdzenia choroby zawodowej wymienionej w pkt 12 wykazu tj. skutków wywołanych sposobem wykonywania pracy. Wskazany pkt. 12 obejmuje : "Przewlekłe choroby narządu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem; zapalenie pochowek ścięgnistych i kaletek maziowych, uszkodzenie łękotki, mięśni i przyczepów ścięgnistych, martwica kości nadgarstka, zapalenie nadkłykci kości ramieniowej, zmęczeniowe złamanie kości". Wydając zaskarżoną decyzję organy inspekcji sanitarnej obu instancji dokonały prawidłowej wykładni przytoczonego przepisu. Prawidłowo bowiem uznały, że przepis ten w sposób wyczerpujący wymienia wszystkie przewlekłe choroby narządu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy, czy nadmiernym przeciążeniem, które mogą być uznane za choroby zawodowe. Przeprowadzone badania lekarskie nie doprowadziły do stwierdzenia u skarżącej wymienionych w pkt. 12 Wykazu chorób zawodowych, zjawisk chorobowych. Wynika stąd, że nie została spełniona pierwsza z wymienionych wcześniej przesłanek § 1 ust. 1 cyt. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Uzasadnia to wydanie decyzji o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) skargę oddalono. /-/ W. Długaszewska /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/ M. Kosewska JS