II SA/Po 289/08

Katarzyna Witkowicz-Dwornicka – Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 czerwca 2008 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B.H. i R.H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K. Witkowicz - Dwornicka Skarżący B.H. i R.H. wnieśli o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie ich od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego i adwokata. We wniosku poddali, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe z dwójką uczących się dzieci. Wnioskodawcy oświadczyli, że mają dom o powierzchni [...] m² oraz gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha., wśród wartościowych przedmiotów wskazali samochód marki [...]. W części wniosku dotyczącej dochodów wnioskodawcy podali, że skarżąca uzyskuje dochód "z pracy" w wysokości [...] zł brutto miesięcznie, nie podali natomiast wysokości dochodów osiąganych z prowadzonego gospodarstwa rolnego. W dniu 14 kwietnia 2008r. wnioskodawcy uiścili należny wpis od skargi w wysokości 500 zł. (k. 20). W oparciu o przepis art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oboje wnioskodawcy zostali zobowiązani do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych w celu uzupełnienia wniosku o prawo pomocy. Treść tego wniosku sformułowana na urzędowym formularzu PPF nie zawierała, bowiem pełnych i dokładnych danych o stanie majątkowym i dochodach skarżących, co uniemożliwiało ustalenie ich realnych zdolności płatniczych. Wniosek nie sprostał bowiem wymogom przepisu art. 252 §1 powyższej ustawy. Wnioskodawca osobiście odebrał powyższe wezwanie, a wnioskodawczyni zostało ono prawidłowo doręczone (k. 27, 28). Wezwanie pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Zgodnie z treścią art. 246 §1 pkt 2 powyższej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w częściowym zakresie następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oznacza to, że na wnioskodawcach spoczywa ciężar wykazania, że sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia wszystkich wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Do uwzględnienia przedmiotowego wniosku nie wystarczy bowiem ogólnikowe twierdzenie o trudnej sytuacji finansowej. Wnioskodawcy mimo wezwania nie sprecyzowali wysokości uzyskiwanych dochodów stałych jak i dorywczych, w tym zwłaszcza osiąganych z prowadzonego gospodarstw rolnego. Nie podali rodzaju i wielkości prowadzonej produkcji rolnej, rocznej wartości przychodu z jej sprzedaży oraz kosztów prowadzenia tej aktywności. Nie ustosunkowali się również do wezwania do przedłożenie informacji o wszystkich otrzymywanych formach wsparcia ze środków unijnych. Zaniechano podania czy prowadzona jest działalność gospodarcza, a wnioskodawczyni nie sprecyzowała z jakiego tytułu uzyskuje wskazany przez nią dochód. Nie przedłożyła rocznego zeznania podatkowego PIT, które odzwierciedla wszystkie przychody uzyskiwane z różnych źródeł oraz koszty ich uzyskania. Wnioskodawcy zaniechali podania informacji o posiadanych rachunkach bankowych oraz przedłożenia wyciągów z tych rachunków, podczas gdy dokumenty te odzwierciedlają wysokość środków finansowych jakimi wnioskodawcy rzeczywiście dysponują oraz jakich transakcji tymi środkami dokonują. Dokumenty te pozwalają bowiem na weryfikację złożonych przez skarżących oświadczeń w zakresie wysokości uzyskiwanych dochodów. Wnioskodawcy nie podali też kosztów bieżącego utrzymania rodziny, które również wskazują na realne możliwości płatnicze strony ubiegającej się o prawo pomocy. Wobec braku pełnej informacji o realnej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawców, wezwanie do złożenia oświadczeń i przedłożenia dokumentów źródłowych na ich poparcie, stworzyło dodatkową możliwość uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy i wykazanie, że rzeczywiście zasługują na skorzystanie z dobrodziejstwa tego prawa. Tymczasem skarżący pozostawili wezwanie bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Niemożliwe, więc okazało się jednoznaczne określenie wysokości uzyskiwanych dochodów oraz ponoszonych wydatków i ostatecznie prawidłowa ocena ich realnych możliwości płatniczych. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący zasługują na prawo pomocy chociażby w części. Tym bardziej, że składając wniosek o prawo pomocy jednocześnie uiścili wymagany wpis od skargi w wysokości 500 zł. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak we wstępie. /-/ K. Witkowicz - Dwornicka