II SA/Po 290/17

Dnia 31 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. F. na decyzję Wojewody W z dnia [...] lutego 2017 r., znak [...] w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia części nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ E. Podrazik Decyzją z dnia [...] września 2016 r., znak [...], Starosta P., na podstawie art. 124b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1774, dalej: ug.n.) zobowiązał O. F. i A. B. – współwłaścicieli nieruchomości położonej w S., działka nr [...] – do udostępnienia części nieruchomości o pow. 16 m2 inwestorowi O.P. S.A. w celu usunięcia uszkodzenia kabla telekomunikacyjnego i przywrócenia łączności telekomunikacyjnej, na okres 1 dnia. Decyzją z dnia[...] lutego 2017 r., znak [...], Wojewoda W Wojewódzki – po rozpoznaniu odwołania O. F. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2016 r. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. O. F. wniósł skargę na opisaną wyżej decyzję Wojewody W. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku podano, iż skarżący nie wyraża zgody na udostępnienie nieruchomości, wykonanie decyzji zniweczy konstytucyjną zasadę ochrony własności, uniemożliwi sądową kontrolę legalności zaskarżonego aktu, zanim stanie się on źródłem obowiązku znoszenia przez skarżącego ingerencji w jego prawo własności oraz szkód spowodowanych wejściem na nieruchomość pracowników inwestora. Powyższe prowadzi do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okazał się niezasadny. Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności. Ustawodawca daje jednak możliwość wstrzymania wykonania tego aktu bądź czynności po przekazaniu skargi do Sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo (1) wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych bądź czynności podjętych we wszelkich postępowaniach, prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności stanowi zatem wyjątek od ogólnej zasady względnej suspensywności skargi. Z tego powodu konieczne jest wskazanie okoliczności uprawdopodabniających, że choć jedna z wymienionych wyżej podstaw faktycznie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Ciężar ten spoczywa na osobie, która złożyła wniosek. Wprawdzie uprawdopodobnienie wspomnianych faktów nie oznacza konieczności ich udowodnienia, niemniej jednak nie są w tej mierze wystarczające same tylko oświadczenia wnioskodawcy. Powinien on wskazać na konkretne fakty, przemawiające za przyznaniem mu ochrony tymczasowej, a w miarę możności także przedstawić na tę okoliczność dokumenty źródłowe. Należy też podkreślić, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że skarżący nie podał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzi do wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewystarczające jest w tej mierze samo powołanie się na ingerencję w prawo własności skarżącego, tymbardziej, że celem wejścia na nieruchomość skarżącego ma być usunięcie uszkodzenia istniejącej instalacji i przywrócenie łączności telekomunikacyjnej. Podkreślić też należy, że zgodnie z art. 124b ust. 4 u.g.n. za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe na skutek czynności, o których mowa w decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r., skarżącemu przysługuje odszkodowanie. W konsekwencji skarżący nie wykazał wystąpienia okoliczności wymienionych w art. 61 ust. 3 p.p.s.a. uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody W. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. /-/ E. Podrazik