II SA/Po 2920/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Edyta Podrazik/spr./ Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 grudnia 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi G. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania; I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/ W. Batorowicz /-/ St. Małek /-/ E. Podrazik Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. , na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 i art. 71 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, postanowił nałożyć na inwestora G. G. obowiązek sporządzenia i przedstawienia do 31.12.2003 r. projektu budowlanego zamiennego dla budynku gospodarczego przy ul. [...] w R. oraz zaświadczenia o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od decyzji tej G. G. złożył odwołanie, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem. Postanowieniem z dnia [...].11.2003 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 134 kpa, stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez G. G.. W uzasadnieniu podano, iż z przepisów art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane wynika, że nałożenie obowiązków niezbędnych do zalegalizowania samowoli budowlanej następuje w drodze postanowienia, na które nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W tej sytuacji należało orzec o niedopuszczalności odwołania. Aby wyeliminować z obrotu prawnego wadliwie wydanej decyzji zostanie wszczęte stosowne postępowanie. Od powyższego postanowienia skargę złożył G. G., podnosząc, że z zaskarżonego postanowienia nie wynika jakie jest stanowisko nadzoru budowlanego w jego sprawie, skarżący nie wie co ma uczynić aby zalegalizować rozbudowę, rozbudowy dokonał w oparciu o rozmowę z pracownikiem Urzędu Miasta i Gminy w R., po wykonaniu rozbudowy zgłosił ten fakt w Gminie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo poinformował, że w dniu [...] wydano decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, choć z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zarzuty skarżącego o braku stanowiska organu odwoławczego co do meritum sprawy są nietrafne, bowiem w zaskarżonym postanowieniu organ II instancji nie rozstrzygał o istocie sprawy, a jedynie o kwestiach proceduralnych, dotyczących dopuszczalności odwołania. Oceniając prawidłowość zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzić należy, iż wydane ono zostało z naruszeniem przepisów normujących kwestię odwołań od decyzji, w szczególności art. 127 i art. 134 kpa. Zgodzić się należy z organem II instancji, iż nałożenie obowiązków zmierzających do legalizacji samowoli budowlanej w oparciu o przepis art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. Nr 106 poz. 1126 z 2000 r. ze późniejszymi zmianami, w tym zmianami wprowadzonymi ustawą z dnia 27.03.07.2003 r. o zmianie ustawy-Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw) następuje w formie postanowienia, co jednoznacznie wynika z brzmienia powyższego przepisu. W przedmiotowej sprawie jednak organ I instancji błędnie wydał w tej materii decyzję, zamiast postanowienia. W dacie orzekania przez WINB nieprawidłowość ta nie została usunięta przez organ I instancji (np. przez sprostowanie) i w obrocie prawnym funkcjonowało rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w formie decyzji. W myśl art. 127 § 1 kpa każda decyzja wydana w I instancji jest zaskarżalna w drodze odwołania. Reguła ta odnosi się także do rozstrzygnięć, które niezgodnie z przepisami przybrały formę decyzji. W takiej sytuacji nie można uznać odwołania wniesionego przez inwestora G. G. za niedopuszczalne. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje jego uchyleniem. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji winien rozpoznać odwołanie, a jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe, umorzyć postępowanie odwoławcze. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z 2002 r.) należało uchylić zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, natomiast o wykonalności zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 152 wymienionej ustawy. /-/ E. Podrazik /-/ S. Małek /-/ W. Batorowicz