II SA/Po 2960/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Asesor sąd. Lilianna Drewniak-Żaba Protokolant Marek Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi A. i B.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 10,-zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/L. Drewniak-Żaba /-/B. Kamieńska /-/G. Radzicka Syg. Akt II SA/ Po 2960/02 UZASADNIENIE Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta decyzją z dnia [...]r. Nr [...] na podstawie art. 40 ust. 1, art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 1999, nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr X/58/II/94 z dnia 6 grudnia 1994 r., ogłoszonej w Dz. Urz. Województwa Poznańskiego Nr 22/246 ustalił na wniosek A. i B. J. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przewidzianej do realizacji na działce Nr [...], ark. 28, obr. D., położonej w P. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wyjaśnił, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z tymi ustaleniami wielkość zabudowy szeregowej nie może przekraczać 50 % powierzchni działki. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. i J.K. zarzucając, że ul. [...] oraz sąsiednie ulice mają jednolitą zabudowę bliźniaczą, tymczasem przedmiotowa decyzja zezwala na zabudowę szeregową co stanowi "odstępstwo" od dotychczasowych warunków zamieszkania. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] sprostowaną postanowieniem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 41, art. 42 i art. 43 powołanej ustawy uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach decyzji wyjaśniono, że planowana inwestycja ma zostać zrealizowana na działce oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem II.MB6.m3, który oznacza tereny zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej, niskiej w rejonie osiedli mieszkaniowych w strefie intensywnego zagospodarowania mieszkaniowego i produkcyjno- magazynowego. Powołując się na orzecznictwo NSA (wyr. NSA z 17.11.1998 r., syg. II SA/Po 302-303/98 oraz wyr. NSA z 26.11.1999 r. syg. akt II SA/Po 2057/98) Organ odwoławczy stwierdził, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględniać należy potrzeby, lokalne warunki oraz standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania trenu, w tym także linie zabudowy i gabaryty obiektów jak i minimalne lub maksymalne wskaźniki zabudowy. Tymczasem planowana inwestycja ma przekraczać ustalony procent zabudowy działki, gdyż zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta z dnia 6 grudnia 1994 r. dla działek o pow. 600 m.kw. przewiduje się maksymalny procent zabudowy do 25% jej powierzchni, Powyższą decyzję zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu A. i B. J. Domagając się jej uchylenia zarzucili, że wskazanie maksymalnego 25% procentowego wskaźnika zabudowy dla działek do pow. 600 m2 dotyczy zabudowy wolnostojącej i bliźniaczej. Natomiast dla zabudowy szeregowej dopuszcza się zabudowę działki do 50% jej powierzchni. Podkreślili też, że zaproponowany przez nich sposób zabudowy wprawdzie doprowadzi do przekształcenia zabudowy bliźniaczej w szeregową, to jednak w jej następstwie nie nastąpi przekroczenie wymaganego maksymalnego procenta zabudowy. Skarżący wskazali także na szereg uchybień proceduralnych których, ich ocenie dopuściło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając zaskarżoną decyzję m.in. naruszając art. 35 § 2 kpa w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o samorządzie kolegiach odwoławczych w zw. z art. 140 kpa poprzez nierozpoznanie sprawy w terminie, oraz art. 8, 9 i 12 kpa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w zaskarżonej decyzji, dodając, że zabudowa przy ul. [...] jest zabudową jednorodzinną bliźniaczą, a zamierzenie dotyczące zmiany charakteru zabudowy wymagałoby zmiany planu zagospodarowania przestrzennego z zabudowy bliźniaczej na szeregową. Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...]r. podnieśli, że wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego planowane zamierzenie nie jest sprzeczne z planem, gdyż z jego ustaleń nie wynikają jakiekolwiek ograniczenia co do rodzaju zabudowy (wolnostojące, bliźniacze, szeregowe), a symbol II.MB6.m3 determinuje ograniczenia rodzaju możliwych do wybudowania budynków jedynie ze względu na ich przeznaczenie oraz wysokość. Ponadto, powołane przez organ odwoławczy orzeczenia Sądu potwierdzają jedynie to, że podstawą wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który określa linie zabudowy, gabaryty obiektów oraz wskaźniki intensywności zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowi art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. Nr 1999, nr 15, poz. 139 ze zm.), zgodnie z którym, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec czego przyjąć trzeba, że tylko sprzeczność inwestycji planowanej z ustaleniami planu uzasadnia wydanie decyzji odmownej, a ponadto, że warunki i ograniczenia dotyczące zagospodarowania określonego terenu muszą jednoznacznie wynikać z ustaleń dotyczących tego właśnie terenu (por. wyrok NSA z 22.11. 2000 r. syg. IV SA 2071/98, LEX nr 77634). Niedopuszczalna jest zatem interpretacja zawężająca co do ustaleń ograniczających uprawnienia zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy nie może też powoływać się na okoliczności, które wykraczają poza ustalenia planu. Bez znaczenia pozostają argumenty dotyczące potrzeb, lokalnych warunków oraz standardów kształtowania zabudowy jeżeli nie wynikają z treści planu. W rozpatrywanej sprawie, z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że nieruchomość, której dotyczy planowana inwestycja położona jest na obszarze oznaczonym symbolem II. MB6.m3. Jest to teren osiedli mieszkaniowych o różnej formie i intensywności. Przewiduje się na mim zarówno możliwość zabudowy wolnostojącej, bliźniaczej jak i szeregowej. Plan wskazuje także ograniczenia dotyczące powierzchni zabudowy działek i tak: dla działek szeregowych wynosi 50% jej powierzchni, a dla działek o powierzchni do 600 m. kw. - 25%. W ocenie Sądu z takiego zapisu planu nie można wyprowadzać wniosku, że ograniczenie zabudowy działek o powierzchni do 600 m. kw. do 25% dotyczy również zabudowy szeregowej. Dla zabudowy szeregowej przewidziano bowiem odrębną regulację, wskazując wyraźnie, że wynosić ma ona 50%. Za zasadnością takiej interpretacji przemawia to, że w planie wskazano odmienne wielkości maksymalnej procentowej zabudowy powierzchni działek, a to, w związku z dopuszczeniem możliwości różnego sposobu zabudowy działek (wolnostojąca bliźniacza oraz szeregowa). Słusznie zatem zarzucono w skardze, iż organ odwoławczy dokonał wadliwej interpretacji planu co do tekstu dotyczącego obszaru oznaczonego symbolem II. MB6.m3. Z zapisu planu nie wynika bowiem zakaz zabudowy szeregowej, a wręcz odwrotnie, dopuszcza się swobodę wyboru formy zabudowy. Jednocześnie, dokonując tego wyboru, trzeba mieć na uwadze to, by nie przekroczyć ograniczeń dotyczących zabudowy powierzchni działki. W rozpatrywanej sprawie, planowana inwestycja doprowadzi do powstania zabudowy szeregowej, dlatego też uwzględnić należało ograniczenia dotyczące tej właśnie formy zabudowy. Jak wynika z wniosku skarżących budynek już wybudowany ma powierzchnię 81,7 m. kw, natomiast rozbudowana część ma wynosić 50, 9 m. kw. Stwierdzić zatem trzeba, że przy wielkości działki – 270 m. kw., nie dochodzi do przekroczenia ustalonej w planie maksymalnej procentowej zabudowy powierzchni działki, wynosi ona bowiem 49, 1%. Dlatego też, z przyczyn podanych powyżej Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. /-/ G. Radzicka /-/ B. Kamieńska /-/ L. Drewniak - Żaba