II SA/Po 298/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Asesor WSA Jan Szuma Protokolant: st. sekr. sąd. Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] listopada 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. jawna z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej spółki kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] maja 2018 r., [...] Burmistrz [...] (zwany dalej "Burmistrzem") ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie silosu na kiszonkę oraz magazynu słomy i siana na terenie części działki [...], obręb [...], w gminie [...]. W uzasadnieniu stwierdzono, iż wnioskodawca - A. K. - jest rolnikiem i właścicielem około [...] ha gruntów rolnych w gminie [...], gdzie średnia wielkość gospodarstwa wynosi [...] ha. Sprawa dotyczy zabudowy zagrodowej, a w konsekwencji nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 stawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej w skrócie: "u.p.z.p.") w zw. z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Odwołanie wniosła spółka jawna "[...]" G. S., D. B.. Zwróciła uwagę, że warunki zabudowy ustalono dla dwóch obiektów (silosu na kiszonkę oraz dla magazynu słomy i siana), a powinno się to uczynić osobno dla każdego z nich. Skarżąca pokreśliła także, że w odniesieniu do wymagań z zakresu ochrony środowiska wsk azano "nie dotyczy", co uznała za niedopuszczalne. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do Burmistrza o nadesłanie dokumentu potwierdzającego posiadanie przez A. K. wskazanej ilość gruntów w gminie [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r., [...] Burmistrz odpowiedział na wezwanie i wskazał, że A. K. jest podatnikiem podatku rolnego od gruntów stanowiących gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO" lub "Kolegium"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a.") utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że nie miał wątpliwości, iż w sprawie znajduje zastosowanie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Inwestor posiada bowiem gospodarstwo o po. [...] ha, a średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie to [...] ha. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium zwróciło między innymi uwagę, że nie jest zasadny zarzut dotyczący nie wpisania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Zdaniem organu projektowana inwestycja nie zalicza się bowiem do żadnego z przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skargę na powyższa decyzję wniosła spółka jawna "[...]" G. S., D. B.. W motywach skargi podniosła, że gołosłowne jest stwierdzenie, iż projektowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżąca spółka zauważyła, że w decyzji Kolegium wskazuje się, iż inwestor prowadzi działalność "na dużą skalę". Nie wyjaśniono natomiast w jakim celu zabudowa ma powstać, w szczególności, czy nie powstaje w ramach przedsięwzięcia polegającego na chowie i hodowli zwierząt (o nieustalonej liczbie DJP). "[...]" G. S., D. B. s.j. zwróciła uwagę, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia powiązane technologicznie traktuje się jako jedno przedsięwzięcie. Wyrokiem z [...] października 2018 r. o sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zdaniem Sądu Kolegium naruszyło art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., gdyż nienależycie wyjaśniło sprawę. Sąd zauważył, że ustalenia organu dotyczące wymagań ochrony środowiska są zbyt pobieżne. W toku całego postępowania nie zwrócono w ogóle uwagi na to, jaki charakter ma działalność, którą A. K. prowadzi w ramach swojego gospodarstwa rolnego. Kwestia ta nie została udokumentowana, jak również nie można ustalić, czy projektowana zabudowa pozostaje w związku z dotychczasową działalnością i jaki jest to związek. Sąd zauważył, iż ze złożonego na rozprawie wyjaśnia inwestora wynika, że prowadzi on chów bydła mlecznego, którego skalę w przybliżeniu określił na poziomie 80-90 DJP. Takie przedsięwzięcie potencjalnie może - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 i 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, - być zaliczone do "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Nadto zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia "do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia [...] polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone". Sąd podkreślił jednocześnie, iż z uwagi na brak jakichkolwiek ustaleń i stanowiska Kolegium w kontekście powyższych regulacji, nie jest uprawniony do czynienia merytorycznych wskazań, czy choćby sugestii, co do tego, jak należy kwalifikować zabudowę projektowaną przez A. K.. Sąd zwrócił uwagę, że Kolegium obowiązane jest uzupełnić materiał dowodowy w zakresie dotyczącym charakterystyki zamierzenia i zająć stanowisko odnoszące się do przywołanych wyżej przepisów, odpowiednio je motywując. Stwierdzono, że w oparciu o orientacyjne dane przedstawione przez inwestora na etapie postępowania sądowego dotyczące zabudowy i jej powiązań z dotychczasową działalnością w ramach gospodarstwa rolnego nie można bowiem wykluczyć (Sąd tego nie przesądził), że obecne zamierzenie dotyczy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. To z kolei potencjalnie może rodzić określone skutki prawne dla postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy (ze względu na ewentualną konieczność uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach). Niezależnie Sąd wskazał, że materiał sprawy należy uzupełnić też o dokumentację potwierdzającą średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie [...], gdyż takowa nie została zebrana w aktach administracyjnych. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowego Kolegium Odwoławczego, decyzją z [...] lutego 2019 r. o nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza [...] z [...] maja 2018 r., ([...]). W uzasadnieniu SKO wskazało, że inwestor jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni znacznie przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie [...]. Inwestor posiada bowiem na dzień rozpoznawania odwołania gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha ( w tym [...] ha grunty własne oraz [...] ha grunty dzierżawione na okres 10 lat). Na dzień wydawania decyzji przez organ I instancji inwestor posiadał gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha. Z przesłanych przez organ I instancji dokumentów wynika, iż średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie [...] wynosi [...] ha. Powyższe ustalenie w ocenie Kolegium wystarczyło do przyjęcia, że w sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 61 ust. 4 u.p.z.p., który uprawnia do odstąpienia, przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, od badania warunków tzw. dobrego sąsiedztwa. Ponadto planowana inwestycja pozostaje w związku z prowadzoną działalnością rolniczą. Na działce inwestycyjnej nr [...] są zlokalizowane budynki w postaci: budynku mieszkalnego, budynku obory, budynku garażowo- gospodarczego, budynku obory ze stodołą, 2 silosów na kiszonkę, płyty gnojowej ze zbiornikiem. Inwestor posiada obsadę bydła mlecznego (ok. 80-90 DJP). Inwestor planuje budowę silosu na kiszonkę i magazynu słomy. Zabudowa ta stanowi zabudowę zagrodową. Dalej wyjaśniono, że w niniejszej sprawie zostały spełnione pozostałe przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt. 2-5 ustawy. Działka nr [...], posiada dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Nadto wnioskowana inwestycja nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne. Kolegium nie podzieliło zarzutów odwołania dotyczących nieprawidłowości w ustaleniu planowanej zabudowy. Zostały one bowiem ustalone osobno dla każdego z przewidzianych do realizacji obiektów. Za niezasadny uznano też zarzut odwołującego wskazujący na to, iż organ nie wpisał w decyzji o warunkach zabudowy określonych wymagań w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Zauważono, że w przedmiotowej sprawie przedsięwzięcie ma być realizowane w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego na działce nr [...]. Planowany do wykonania jest silos na kiszonkę magazyn na słomę i siano. Łączna powierzchnia gospodarstwa wynosi [...] ha i związana jest z chowem bydła mlecznego w ilości około 90 DJP. Przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na zmianę stanu bydła mlecznego. W ocenie Kolegium planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w w/w rozporządzeniu. Inwestor prowadzi hodowlę bydła mlecznego o obsadzie 90 DJP. Sama hodowla wyczerpuje przesłankę z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Jednakże przedmiotem wniosku o ustalenia warunków zabudowy jest budowa silosu i magazynu, a więc należało rozważyć czy przedsięwzięcie to spełnia przesłankę z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie następuje wyjątek wskazany w ww. przepisie albowiem powstanie silosu na kiszonkę jak również magazynu składowania słomy i siana nie spowoduje zwiększenia istniejącej obsady bydła mlecznego. Tym samym powstająca w wyniku rozbudowy część przedsięwzięcia nie przekracza progów określonych w ust. 1, pozostaje ona bez wpływu na te progi. Projektowana budowa silosu i magazynu nie osiąga progów powodujących uznanie jej za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe wskazuje, że decyzja o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Spółka jawna "[...]" G. S., D. B., wniosła skargę na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze podniesiono, że w wyroku z [...] października 2018 r. Sąd nakazał uzupełnienie postępowania dowodowego nie tylko w zakresie średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie [...], ale także w celu ustalenie (obliczenie) liczby DJP. Podkreślono, że nie można stanu faktycznego ustalać tylko na podstawie orientacyjnych danych przedstawionych przez inwestora na etapie postępowania sądowego. Takie oświadczenie nie jest żadnym dowodem. Dowodem jest tylko zeznanie złożone przez świadka pod rygorem odpowiedzialności karnej. Oświadczenie inwestora może jednak stanowić pewne źródło informacji, które należało zweryfikować, a tego nie zrobiono. Nie sposób przy kwalifikowaniu przedsięwzięć do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko względnie do kategorii do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko opierać się wyłącznie na oświadczeniu osoby zainteresowanej w uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy co do wielkości produkcji zwierzęcej, przy jednoczesnym nie sprawdzeniu stanu rzeczywistego. Przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowaną przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalna możliwa obsadę inwentarza, która winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora jakie zwierzęta zamierza on hodować lub hoduje, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość istniejących obiektów i planowanych, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić w swoim gospodarstwie. SKO w [...] nie dokonało żadnej weryfikacji w zakresie rzeczywistej i planowanej ilości sztuk zwierząt. W ocenie skarżącej spółki wnioskowana inwestycja dotyczy zamierzenia budowlanego w ramach zabudowy zagrodowej, ale nade wszystko w ramach przedsięwzięcia polegającego na chowie i hodowli zwierząt o liczbie nie mniejszej niż 60 DJP i to jest istota przedmiotowej sprawy. Należy bowiem pamiętać, że przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie. Skoro zatem budowa silosu na kiszonkę oraz magazynu słomy i siana jest związana z przedsięwzięciem polegającym na hodowli powyżej 60 DJP, to tym samym można planowaną zabudowę zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto zauważono, iż inwestor posiada między innymi dwie obory i sam przyznaje się do tego, że prowadzi chów bydła mlecznego na poziomie 80-90 DJP. A skoro tak, to budowa owych obór także musiała być poprzedzona oceną ich oddziaływania na środowisko. W tej sytuacji wydawanie kolejnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mogłoby się okazać zbędnym zabiegiem. A zatem wyjaśnienie tego, w jakich okolicznościach i kiedy na działce nr [...] w [...] zostało zrealizowane zamierzenie budowlane umożliwiające chów bydła na poziomie powyżej 60 DJP jest kwestią istotną. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem - nie zaś pod kątem słuszności i celowości. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Na wstępie wskazać trzeba, że kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja SKO w [...] z dnia [...] lutego 2019 r., Nr [...] , która wydana została po ponownym rozpatrzeniu odwołania Spółki jawnej "[...]" G. S., D. B. od decyzji Burmistrz [...] z dnia [...] maja 2018 r., [...] Zaskarżona decyzja zapadła w związku z wyżej opisanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z [...] października 2018 r. o sygn. akt II SA/Po [...]. Wyjaśnić zatem należy, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy oraz orzekający aktualnie Sąd Wojewódzki, są zatem związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w przywołanych wcześniejszym wyroku WSA w [...]. Reguła wyrażona w art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oraz organów administracyjnych oceną prawną oznacza, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym poglądem i zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ponadto dodać należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Przypomnieć zatem należy, iż w wyroku z [...] października 2018 r. o sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sądu Administracyjnego w [...] nakazał organowi odwoławczemu, rozważenie, po wcześniejszym uzupełnieniu postępowania dowodowego, czy obecne zamierzenie tj. budowa silosu na kiszonkę oraz magazynu słomy i siana na terenie części działki [...], obręb [...], w gminie [...], dotyczy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium zobowiązano do uzupełnienia materiału dowodowyego w zakresie dotyczącym charakterystyki zamierzenia i zajęcia stanowiska odnoszącego się do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nakazano również uzupełnić materiał sprawy o dokumentację potwierdzającą średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie [...]. Rolą Sądu obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzję jest przede wszystkim weryfikacja, czy organy w pełni zastosowały się do zaleceń i wskazań wynikających z wcześniejszego wyroku wydanego w sprawie. Sąd nie ma wątpliwości, iż organ wywiązał się z obowiązku uzupełnienia materiału dowodowego o dokumentację potwierdzającą średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie [...] uzyskując z Urzędu Miejskiego w [...] informację, iż na dzień [...] stycznia 2019r. średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego na terenie Gminy [...] wynosi [...] ha fizycznych – pismo Burmistrza [...] z [...] stycznia 2019 r. Pozwoliło to organowi odwoławczemu na potwierdzenie, a Sądowi na weryfikację , iż dla planowanej zabudowa o charakterze zagrodowym - silos na kiszonkę oraz magazyn słomy i siana – zastosowanie znajdzie art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.). Niemniej w ocenie Sądu organ odwoławczy nie wywiązał się w pełni z zaleceń dotyczących uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie charakterystyki planowanego zamierzenia w celu zbadania, czy planowane przedsięwzięcia nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – art. 71 ust. 1 i 2 w zw. z art. 72 ust. 1pkt 3 ustawy dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji swoje ustalanie i ocenę w tym zakresie SKO w [...] oparło w całości na informacjach zawartych w piśmie z [...] lutego 2019 r. uzyskanym od inwestora – A. K.. W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W § 2 ustawodawca określił jednocześnie, iż jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Przepis art. 83 § 3 stosuje się odpowiednio. Z art. 75 § 2 K.p.a. wynika zatem, iż oświadczenie strony jest środkiem dowodowym, który podlega ocenie przez organ administracji publicznej na zasadach i w trybie przewidzianych w Kodeksie – wymaga jednak wcześniejszego wniosku strony o zoczenia takiego oświadczenia, a organ winieni uprzedzić stronę odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Oświadczenia składane w trybie art. 75 § 2 K.p.a. należy odróżniać od wyjaśnień (twierdzeń i oświadczeń) składanych przez strony w toku postępowania dowodowego na rozprawie (art. 95 § 1) oraz dowodu z przesłuchania strony (art. 86). Pismo A. K. z [...] lutego 2019 r. nie może zostać uznane za oświadczenia w rozumieniu art. 75 § 2 K.p.a. Nie spełnia bowiem powyższych warunków ( nie zostało złożone z inicjatywy strony, a brak jest w niniejszej sprawie przepisu, który wymaga potwierdzenia faktów lub stanu prawnego w drodze oświadczenia – art. 220 § 2 K.p.a., strona nie została pouczona o odpowiedzialności za fałszywe zeznania), a przede wszystkim brak jest pewności, iż pochodzi ono rzeczywistości od strony postępowania – A. K. - bowiem pismo z [...] lutego 2019 r. nie zostało w jakikolwiek sposób podpisane. Powyższe skutkuje uznaniem, iż SKO w [...] nie wykonało w pełni wytycznych zawartych w wyroku WSA w [...] z [...] października 2018r. Informacje dotyczące charakterystyki planowanego zamierzenia, w oparciu o które organ ten wydał swoje rozstrzygnięcie, nie zostały poparte prawidłowo zgromadzonym materiałem dowodowym. W wymienianym wyżej wyroku z [...] października 2018r . Sąd zaakcentował konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w tym zakresie i stwierdził wyraźnie, że w oparciu o orientacyjne dane przedstawione przez inwestora na etapie wówczas prowadzonego postępowania sądowego dotyczące zabudowy i jej powiązań z dotychczasową działalnością w ramach gospodarstwa rolnego nie można wykluczyć (Sąd tego nie przesądził), że obecne zamierzenie dotyczy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wskazano wyżej wadliwość czynności dowodowych przeprowadzonych przez SKO w [...] nie pozwala na uznanie, iż zalecenia te zostały wykonane prawidłowo, co niewątpliwie rzutuje na prawidłowość rozstrzygnięcia tego organu. Z tych też przyczyn zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jako wydana z naruszeniem art. 77 , art. 75 § 2, art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a., a także art. 153 p.p.s.a. Rozpatrując niniejszą skargę Sąd doszedł jednakowoż do wniosku, iż informacje zawarte w piśmie z [...] lutego 2019 r., w przypadku ich jednoznacznego potwierdzenia w toku prawidłowo prowadzonego postępowania dowodowego, prowadzić mogą do wniosków dotyczących kwalifikacji przedmiotowego zamierzenia, odmiennych niż wnioski SKO w [...] zawarte w zaskarżonej decyzji z [...] lutego 2019r. Z pisma tego wynika, iż inwestor w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego na działce nr [...] (obręb [...], w gminie [...]) zrealizował przedsięwzięcie polegające na chowie bydła mlecznego w obsadzie ok. 90 DJP, a planowane, nowe obiekty pozostają w związku z tym przedsięwzięciem. Silos na kiszonkę, ma być wykorzystywany na paszę dla zwierząt, a magazyn przeznaczony ma być na magazynowanie słomy i siana na ściółkę dla zwierząt. Ponadto w piśmie tym stwierdzono, iż A. K. w związku z prowadzoną działalnością na działce [...] nie ubiegał się nigdy o wydanie decyzji środowiskowej. Przy założeniu, iż informacje te odpowiadają stanowi faktycznemu, co jak wskazano wyżej winno zostać jednoznacznie ustalone w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym (zgodnie z zasadami określonymi w K.p.a.), uznać należ, że planowane przedsięwzięcie należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co z kolei rodziło konieczność przeprowadzenia, przed uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, postępowania w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowiskowo. W świetle art. 72 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy wydanie tej decyzji następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przestrzennym. Jak wynika z § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. 102) chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP); 103) chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie: a) w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone: – mieszkaniowych, – innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, – zurbanizowanych niezabudowanych, – rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, b) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Z kolei zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone. Trzeba zaznaczyć, iż i przepisy rozporządzenia z [...] listopada 2010 r. , mimo jego uchylenia z dniem [...] października 2019 r., nadal znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, co wynika z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). W przypadku potwierdzenia informacji zawartych w piśmie z [...] lutego 2019r . uznać należy, iż inwestor zrealizował już na działce nr [...] przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 102 powoływanego rozporządzenia, a planowana inwestycja polegająca na budowie silosu na koszone i stodoły na cele magazynowania siana i słomy stanowi rozbudowę tego przedsięwzięcia. W takiej sytuacji rozbudowa ta w świetle brzemienia § 3 ust.2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. również winna zostać zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Co prawda taka rozbudowa części istniejącego przedsięwzięcia ( silos i stodoła) nie osiąga sama w sobie progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia (progi te zostały już uzyskane wcześniej), lecz w ocenie Sądu, w stanie faktycznym zarysowanym w piśmie z [...] lutego 2019 r. nie znajdzie zastosowania wyjątek określony w § 3 ust.2 pkt2 in fine ww. rozporządzenia z dnia [...] listopada 2010 r. Jego zastosowanie mogłoby by bowiem prowadzić od obejścia wymogu uzyskania decyzji środowiskowych. W ocenie Sądu wyjątek z § 3 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia nie może zostać zastosowany w przypadku przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zrealizowanego wcześniej przedsięwzięcia, które jeszcze przed rozbudową zaliczone było do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (wymienione było w § 3 ust. 1 rozporządzenia) , a dla którego nie została nigdy przeprowadzone postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odmienna interpretacja ww. regulacji prowadziłaby swoistej legalizacji jak też do eskalacji funkcjonującego już przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać, które zostało zrealizowane bez przeprowadzenia postępowania w ramach którego bierze się do uwagę skutki jakie może wywrzeć to przedsięwzięcie na ludzi, faunę, florę , glebę, wódy, powietrze, klimat i krajobraz, zasoby naturalne oraz zasoby materialne i dziedzictwa kultury. Zatem ewentualne, jednoznaczne potwierdzenie stanu faktycznego opisanego w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r., tj prowadzenia na terenie działki [...] obręb [...], w gminie [...] hodowli/chowu bydła mlecznego w obsadzie powyżej 60 DJP i ustalenie, iż przedsięwzięcie to został zrealizowane bez uzyskania stosownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winno skutkować uznaniem, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji – tj. silosu na kiszonkę oraz magazynu słomy i siana – powinno poprzedzić uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Podkreślić trzeba, iż powyższa ocena Sądu będzie wiążące jedynie w sytuacji gdy w toku ponownie, rzetelnie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego potwierdzone i stosownie udokumentowane zostaną okoliczności faktyczne opisane w niepodpisanym piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. Zdaniem Sądu z uwagi na zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które nie powinno się ograniczać jedynie do uzyskania podpisu inwestora pod pismem z [...] lutego 2019 r. , ale winno polegać także na weryfikacji w postępowaniu dowodowym zawartych tam informacji, w szczególności dotyczących charakterystyki prowadzonej działalności hodowlanej i jej maksymalnych, możliwych progów oraz istnienia stosownych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanych dla przedsięwzięcia polegającego na hodowli/chowie bydła mlecznego na terenie działki nr [...] , zasadne było uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji, ale także poprzedzającej ją decyzję Burmistrza [...] z [...] maja 2018 r., [...] W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. §14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. 2018.265), zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę [...]- zł na które składają się: uiszczony wpis w kwocie [...]zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie [...]zł i uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł.