II SA/Po 299/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 grudnia 2010 r. sprawy ze skarg S. S., E. S., C. S., I. F., M. Ś., B. S., H. S., D. K., K. K., E. Ś., A. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/ J. Zieliński /-/ W. Batorowicz /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak Wnioskiem z dnia (...) lutego 2008 r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Wójta Gminy K. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej (...) wraz z kontenerem technicznym oraz przyłączem energetycznym w miejscowości P., na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem (...). W toku rozpoznawania przedmiotowego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy K. Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2009 r. o odmowie ustalenia lokalizacji celu publicznego dla wnioskowanego przez "A" zamierzenia inwestycyjnego i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W dalszej kolejności Wójt Gminy K. postanowieniem Nr (...) z dnia (...) grudnia 2009r. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wstępne opracowania dotyczące planu miejscowego wskazują, że ustalenia planu miejscowego dla przedmiotowego obszaru mogą być odmienne od wnioskowanego sposobu zagospodarowania terenu. W tej sytuacji konieczne jest zawieszenie niniejszego postępowania w celu zapobieżenia wydania decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego niezgodnej z opracowanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W., wnosząc o uchylenie zaskarżone postanowienia i wstrzymanie jego wykonania. Skarżąca się Spółka wskazała, że dla terenu objętego wnioskiem, wbrew twierdzeniom Wójta gminy K., nie jest opracowywany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, W przedmiotowej sprawie Rada Gminy nie podjęła uchwały o przestąpieniu do jego sporządzenia, co za tym idzie powoływanie się na okoliczność, jakoby decyzja lokalizacyjna mogła być niezgodna z opracowywanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jest daleko przedwczesne. Wskazując na treść art.58 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zaznaczono, że zawieszenie postępowania w tej sprawie jest niedopuszczalne ponieważ wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej został złożony dnia (...) lutego 2008 roku, a od tego dnia upłynęło ponad 20 miesięcy. Wójt Gminy K. postanowieniem z dnia (...) grudnia 2009 roku Nr (...), na podstawie art. 132 kpa w związku z art. 144 i art. 143 kpa, uchylił postanowienie własne o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji telefonii komórkowej (...) wraz z kontenerem technicznym i przyłączem energetycznym na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem (...), położonej w miejscowości P. gmina K., toczące się z wniosku "A" Sp. z o.o. oraz wstrzymał wykonanie postanowienia. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła we własnym imieniu i w imieniu mieszkańców i właścicieli gruntów w P. – sołtys M. P., wskazując na fakt prowadzenia przez Wójta Gminy K. postępowania w celu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gruntów położonych w gminie K., w tym w P. oraz na fakt wystąpienia przez mieszkańców P. z wnioskiem o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego. Ze względu na brak powiadomienia o złożonym przez inwestora zażaleniu zarzucono organowi naruszenie art.131 kpa. Powołując się na treść art. 6 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyrażono sprzeciw przeciwko planowanej inwestycji ze względu na ujemny wpływ promieniowania elektromagnetycznego na środowisko a tym samym na życie ludzi i zwierząt. Zdaniem wnoszących zażalenie nieruchomości zlokalizowane w strefie oddziaływania stacji bazowej nie będą mogły być zabudowane oraz wykorzystywane zgodnie z ich społeczno- gospodarczym przeznaczeniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie postanowieniem z dnia (...) marca 2010 r. Nr (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art.144 i art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – dalej kpa), po rozpatrzeniu sprawy zażaleń wniesionych przez mieszkańców i właścicieli nieruchomości w P.: S. J., K. J., D. J., D. C., S. C., K. K., S. K., R. K., A. K., E. K., J. P., J. P., A. Ś., E. Ś., M. Ś., C. S., E. S., B. S., H. S., S. S., A. K., D. Z., I. F., D. K. - umorzyło postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podało, iż zaskarżone postanowienie Wójta Gminy K. wydane zostało w trybie art. 132 kpa i dotyczy sprawy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na powyższe postanowienie stronom służy zażalenie. Stroną postępowania wpadkowego, a takim jest postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania, jest strona postępowania głównego - w niniejszej sprawie strona postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium wskazało, że ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) nie określa podmiotów będących stronami postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego, stąd zastosowanie znajduje ogólna zasada wyrażona w art. 28 kpa, zgodnie z którą stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie "interes prawny" oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny a nie ewentualny. Od interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę żądania stosownych czynności organu administracji. Wskazano, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że stronami postępowania w przedmiocie ustalenia inwestycji celu publicznego są : inwestor, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości na którą rozciąga się wpływ planowanej inwestycji. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że wnioskowane przedsięwzięcie obejmuje budowę Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej na działce położonej nr (...) w miejscowości P. Inwestorem powyższego zamierzenia jest "A" Sp.z o.o. w W. a właścicielem nieruchomości nr (...) są W. i J. małż. M. Z załączonej do wniosku analizy środowiskowej wynika, że zasięg obszarów wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych oraz pól elektromagnetycznych o przekroczonej wartości dopuszczalnej ( > 0,1 W/m 2 ) obejmuje działki : (...) i (...) - własność I. M. D., nr (...) - własność Z. D., nr (...) - własność W. i J. M., nr (...) - własność Skarbu Państwa, w zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P., (...) -własność M. i K. K., nr (...) - własność Skarbu Państwa w zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P. Mając powyższe na uwadze uznać należało, że osoby wymienione w sentencji postanowienia nie są stronami postępowania ponieważ nie są właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości na które rozciąga się wpływ planowanej Inwestycji. W tym stanie rzeczy zażalenie tych osób Kolegium uznało za niedopuszczalne z przyczyn formalnych i umorzyło postępowanie zażaleniowe. Kolegium wyjaśniło ponadto, iż zażalenia wniesione przez M. P., M. i K. K. oraz I. D. zostały rozpatrzone merytorycznie i postanowieniem Nr (...) z dnia (...) marca 2010 r. uchylone zostało zaskarżone postanowienie Wójta Gminy K. z dnia (...) grudnia 2009r. Skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia z dnia (...) marca 2010 r. Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego wnieśli: S. J., K. J., D. J., D. C., S. C., K. K., S. K., R. K., J. P., J. P., A. Ś., E. Ś., M. Ś., C. S., E. S., B. S., H. S., S. S., D. Z., I. F., D. K. W uzasadnieniu skarg skarżący zakwestionowali analizę środowiskową przedłożoną w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania, a stanowiącą podstawę oceny co do istnienia interesu prawnego po stronie skarżących. Podnieśli, iż analiza sporządzona została przez inwestora jest prywatną opinią, sporządzoną przez osobę nie będącą biegłym w świetle art. 84 kpa. Zarzucono, iż autor analizy nie opisał oddziaływania biologicznych pól elektromagnetycznych, nie uwzględnił istniejącego tła elektromagnetycznego pochodzącego od innych źródeł, w tym oddalonej o 500 m od planowanej inwestycji wieży telefonii komórkowej innego operatora z 11 nadajnikami. Analiza nie wspomina także o naturalnym polu elektromagnetycznym i nie zawiera porównania parametrów tła naturalnego oraz nie zawiera oszacowania natężenia pola elektromagnetycznego od projektowanej stacji w terenie dostępnym dla ludzi. Zdaniem skarżących nie uwzględniono zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, który może obejmować nie tylko tereny bezpośrednio sąsiadujące z inwestycją, ale również tereny dalej położone. Skarżący podnieśli, iż błędnie uznano, że główna wiązka promieniowana nie pokrywa okolicznego terenu, a całe promieniowanie i energia skupiają się wysoko na terenem dostępnym dla ludzi. Podkreślono, że to sztuczne pole elektromagnetyczne pokrywa się z naturalnym i powoduje podwyższone promieniowanie, także w miejscach nakładania się oddziaływania z kilku źródeł. Zdaniem skarżących planowana inwestycja narusza ich interes prawny jako właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości położonych na obszarze jej oddziaływania. Na poparcie zarzutów do skargi załączono dokument "Opinia ekspercka w sprawie opracowania Analiza środowiskowa nr stacji (...) projektowanej na dz. nr ewid. (...) w P." autorstwa mgr inż. radioelektryka M. K., opatrzoną datą (...) marca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Skargi zarejestrowane zostały w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu pod sygnaturami od II SA/Po 299/10 do II SA/Po 312/10. Skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia oraz o uznanie ich za strony postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy K. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2010 r. Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tak zarejestrowane sprawy, postanawiając prowadzić je dalej pod sygn. akt II SA/Po 299/10. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Po 299/10 Sąd odrzucił skargi D. C., S. C., K. J., S. J., D. J., M. P., J. P., J. P., R. K. oraz S. K. z uwagi na nieziszczenie należnego wpisu od skarg. Postanowienie powyższe jest prawomocne od dnia 05 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność z prawem aktów, w tym wypadku decyzji, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego (art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz 1270 ze zm.). Analiza przedmiotowej sprawy w powyższym zakresie prowadzi do wniosku, że skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w nie zarzuty okazały się trafne. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest umorzenie postępowania zażaleniowego wszczętego w związku z zaskarżeniem postanowienia Wójta Gminy K. z dnia (...) grudnia 2009 r. w przedmiocie uchylenia postanowienia własnego tego organu o zawieszeniu postępowania prowadzonego z wniosku "A" Sp. o.o. z siedzibą w W. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego – stacji bazowej telefonii komórkowej (...) wraz z kontenerem technicznym oraz przyłączem energetycznym w miejscowości P., na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem (...). Zażalenie na to postanowienie wnieśli skarżący – osoby, którym organ II instancji odmówił przymiotu strony tak oznaczonego postępowania głównego. W związku z wniesionymi zażaleniami na organie II instancji spoczywał obowiązek prawidłowego ustalenia stron postępowania głównego, bowiem za stronę postępowania wpadkowego, a takim jest postępowanie w ramach którego weryfikacji podlega postanowienie wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania głównego, może zostać uznana wyłącznie osoba fizyczna lub prawna, której przysługuje przymiot strony postępowania głównego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 1996 r.). Dla określenia stron postępowania w postępowaniu prowadzonym w związku z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego stacji bazy telefonii komórkowej znajduje zastosowanie przepis ogólny art. 28 kpa, stanowiący, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Rację ma bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., iż ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.), w trybie której prowadzone jest postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego, nie określa podmiotów będących stronami postępowania. Zważyć należy, iż pojęcie "interes prawny" oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo; interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że stronami postępowania w przedmiocie ustalenia inwestycji celu publicznego są: inwestor, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości na którą rozciąga się wpływ planowanej inwestycji. W przedmiotowej sprawie wnioskowane przedsięwzięcie obejmuje budowę Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej na działce położonej nr (...) w miejscowości P. w gminie K Swoje rozstrzygnięcie Kolegium oparło na stwierdzeniu, iż z załączonej do wniosku analizy środowiskowej wynika, że zasięg obszarów wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych oraz pól elektromagnetycznych o przekroczonej wartości dopuszczalnej ( > 0,1 W/m 2 ) nie obejmuje działek stanowiących własność (użytkowanie wieczyste) skarżących, którzy tym samym nie są stronami postępowania ponieważ nie są właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości na które rozciąga się wpływ planowanej Inwestycji. Aby dokonać takiego stwierdzenia Kolegium musiało przeprowadzić analizę przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz.U. z 2004 r. Nr 257 poz. 2573, Dz.U. z 2005 r. Nr 92 poz. 769, Dz.U. z 2007 r. Nr 158 poz. 1105). W podstawie prawnej oraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ nie powołał tych przepisów, choć wnioski jakie prowadzą do odmówienia skarżącym przymiotu stron postępowania wskazują, iż organ przeprowadził swoją ocenę w oparciu o wskazane przepisy. Tym niemniej, brak powołania w zaskarżonym postanowieniu regulacji prawnej, która stanowi podstawę do rozstrzygnięcia w tym przypadku podstawowej kwestii, naraża organ na zarzut naruszenia art. 124 §2 kpa. Zgodnie z powołanym przepisem postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Na mocy art. 126 kpa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2-5, a więc także wymogi określone przepisem art. 107 § 3 kpa. Organ musi zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 kpa zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy. Strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym (tak: J. Zimmermann, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 1997 r., V SA 1512/96, OSP 1998, z. 2, poz. 29). Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że zaskarżone postanowienie nie spełnia tak określonej przesłanki formalnej, jaką powinno spełniać rozstrzygnięcie organu administracji publicznej. Nie zawiera, bowiem uzasadnienia odpowiadającego wymogom przytoczonego wyżej przepisu - art. 107 § 3 kpa. Wydając zaskarżone postanowienie organ naruszył także przepisy postępowania - art. 7 i 77 § 1 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 7 kpa stanowiącym, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz art. 77 § 1 kpa stanowiącym, iż organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa ciężar dowodu (por. teza 1 wyroku NSA OZ w Lublinie. z dnia 15 września 1992 r., sygn. akt SA/Lu 601/92 - niepubl.; wyrok NSA OZ w G. z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 92/98 - Lex nr 34945). Organ administracji w ramach ww. obowiązków zobligowany jest między innymi do przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Obowiązki powyższe spoczywają tak na organie administracji pierwszej instancji jak i na organie odwoławczym. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne sprawy stwierdzić należy, że w rozpatrywanym przypadku doszło do naruszenia art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa. Zważyć należy, iż skarżący – mieszkańcy miejscowości, w której planowana inwestycja ma być zlokalizowana, wyrażali swój sprzeciw wobec tej inwestycji w toku postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy K. Już wówczas podnosili, iż promieniowane ze stacji będzie nakładało się z promieniowaniem emitowanym przez inną wieżę, zlokalizowaną w odległości 500 m/300 m od planowanej stacji (k. nr 25 i 71 akt administracyjnych). Wskazać należy, iż istnienie wieży telefonii innego operatora w tym rejonie potwierdzają wyjaśnienia zawarte w piśmie wykonawcy stacji telefonii – "B" Sp. z o.o. (karta nr 91 akt administracyjnych). Skarżący kwestionowali także prawidłowość analizy środowiskowej, którą inwestor przedłożył wraz z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji. Powyższe skarżący podnieśli także w treści skarg wniesionych do tut. Sądu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując zażalenie kwestii tej nie rozważyło i w swoim rozstrzygnięciu nie odniosło się do niej, bezkrytycznie przyjmując jako dowód w sprawie kwestionowaną analizę. W ocenie składu orzekającego uchybienie powyższe należy uznać za mogące w sposób istotny wpływać na rozstrzygniecie organu odwoławczego. Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z § 5 pkt 1 b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w brzmieniu obowiązującym w dacie rozpatrzenia zażalenia, w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, szczegółowymi uwarunkowaniami, związanymi z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionego w § 3, do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko są rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, z uwzględnieniem powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenach nieruchomości sąsiednich. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w treści skargi wskazać należy, iż skarżący podnieśli, że miejsca dostępne dla ludności powinny być wyznaczane jako przestrzeń oddziaływania głównej wiązki promieniowania danej anteny, czyli obejmować obszar na odległościach wskazanych w rozporządzeniu liczonych od podstawy masztu do wysokości zawieszenia anteny. Twierdzenie to w świetle przepisów powołanego rozporządzenia jest nieuprawnione. Należy zauważyć, że zgodnie z definicją słownikową "wzdłuż" oznacza zarówno "równolegle od czegoś rozciągniętego na długiej przestrzeni, w kierunku, w którym się coś rozciąga", jak i "na całej długości, przez całą długość czegoś" (por. Słownik języka polskiego Wyd. Naukowe PWN, wyd. elektroniczne 2003 r. Uniwersalny słownik języka polskiego Wyd. Naukowe PWN Wyd. z 2006 r. str. 719). Gdyby normodawca przyjął. że szkodliwe oddziaływanie pól elektromagnetycznych obejmuje całą przestrzeń od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny, do poziomu terenu, to w ocenie Sądu § 2 ust. 1 pkt 7 i 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia musiałyby zawierać tej treści postanowienia. Za taką wykładnią powyższego przepisu przemawia także nowa regulacja prawna, która weszła w życie z dniem 15 listopada br. W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213 poz. 1397) § 2 ust. 1 pkt 7 zalicza do takich przedsięwzięć określone instalacje radiokomunikacyjne w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, 5000 W, 10.000 W, 20.000 W, w sytuacji gdy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległościach oddalonych od środka pola elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Nie mają także racji skarżący, iż co do zasady analiza środowiskowa nie mogła stanowić podstawy rozstrzygnięcia bowiem została sporządzona na zlecenie inwestora, przez osobę nie będącą biegłym. Wskazać należy, iż ustawodawca nie zawarł wymagań co do osoby takiego opracowania, stąd opracowanie to mogło zostać przyjęte jako dowód w sprawie, lecz powinno podlegać ocenie organu administracji, zgodnie z art. 80 kpa. Wskazane wyżej uchybienia obligowały Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd określił, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach Sąd nie zasądził bowiem skarżący nie złożyli stosownego wniosku w tym zakresie, choć o prawie żądania zwrotu poniesionych kosztów zostali przez Sąd pouczeni w doręczonych im zawiadomieniach o terminie rozprawy. Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zobligowane jest ponownie ocenić, czy wnoszący zażalenie legitymują się przymiotem strony postępowania, uwzględniając w tym zakresie wskazania wynikające z uzasadnienia wydanego przez Sąd wyroku. /-/ J. Zieliński /-/ W. Batorowicz /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak