II SA/Po 30/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Katarzyna Witkowicz-Dwornicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2009r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. Ś. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego postanawia oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. /-/ K. Witkowicz-Dwornicka Skarżący J. Ś. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu argumentując, że jako emeryta nie stać go na ustanowienie fachowego pełnomocnika z wyboru dla sporządzenia skarg kasacyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazał, że zapłacenie wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru stanowiłoby uszczerbek w jego bieżących wydatkach. Nadmienił, że wszystkie koszty procesów ponosi samodzielnie pomimo trudnej sytuacji finansowej. Wnioskodawca we wniosku o prawo pomocy złożonym na formularzu PPF podał, że jego dochody stanowi emerytura w wysokości około [...] zł brutto miesięcznie. W części wniosku dotyczącej posiadanego majątku wnioskodawca oświadczył, że ma "½ nieruchomości w P. przy ul. W. – z budową budynku od 1976r. zgłoszoną do rozbiórki – zniszczona". Następnie oświadczył, że wskazany dochód obciążony jest: a) kredytem ze spłatą do 10 marca 2010r. z comiesięczną ratą w wysokości około 1.100 zł., b) podatkiem od nieruchomości c) opłatami za prąd i gaz, d) wydatkami na zabezpieczenie budowy. Z treści przepisu art. 243 §1 i art. 252 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika obowiązek złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, który zawierać powinien oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Tymczasem wniosek skarżącego nie sprostał wymogom tego przepisu, był bowiem niepełny i nie dostarczał informacji dotyczących rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy, więc informacji niezbędnych do jego merytorycznego rozstrzygnięcia. W oparciu o przepis art. 255 powyższej ustawy wnioskodawca został zobowiązany do osobistego uzupełniania wniosku o prawo pomocy poprzez przedłożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych. Wezwanie prawidłowo doręczone pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi (k. 56). W dniu 3 września 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesiono skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 24 czerwca 2009r. sporządzoną przez radcę prawnego Ł. J. wraz z pełnomocnictwem udzielonym w dniu 31 sierpnia 2009r. przez wnioskodawcę do prowadzenia w jego imieniu przedmiotowej sprawy. Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 cytowanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny, a nie we wszystkich swoich wydatkach. Nadto zgodnie z dyspozycją art. 246 §3 ustawy adwokata, radcę prawnego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innych stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym. Tymczasem wnioskodawca udzielił pełnomocnictwa radcy prawnemu do jego reprezentowania w przedmiotowej sprawie. Niezasadne jest wobec tego ustanowienie dla skarżącego kolejnego fachowego pełnomocnika, skoro jest już reprezentowany przez radcę prawnego z wyboru. Wynika z powyższego, że zapewnione zostały także niezbędne koszty postępowania do celowego dochodzenia praw skarżącego (art. 199, art. 205 §2 powyższej ustawy). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy, jak orzeczono w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Dwornicka