II SA/Po 3038/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi: Kazimiery i Bronisława W., Jolanty i Edmunda U. Jadwigi Ch., Agaty i Bogusza K. na decyzję Wojewody L. z dnia 23 października 2000 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargi. Prezydent Miasta G.-W. decyzją z dnia 13 września 2000 r. - wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ zatwierdził projekt budowlany i wydał Krzysztofowi i Krzysisławie Z. oraz Tomaszowi i Adrianie K. pozwolenie na budowę inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z przyłączami kanalizacji sanitarnej i deszczowej, wody, energetycznym i gazowym oraz wykonaniem chodnika na długości działki od strony ulicy B. i ulicy R., na terenie położonym przy ulicach B. - R. w G.-W. oznaczonym numerem ewidencyjnym nr 1150. W uzasadnieniu stwierdzono - po sprawdzeniu dokumentów przedłożonych przez inwestorów w wykonaniu nałożonego na nich obowiązku uzupełnienia projektu budowlanego - że spełnione zostały wymagania określone przepisami art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Natomiast zarzut podnoszony przez właścicieli sąsiednich działek o "braku spójności architektonicznej" nie podlega ocenie organu i nie może być przesłanką odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie od tej decyzji wnieśli Kazimiera i Bronisław W., Jolanta i Edmund U., Jadwiga Ch., Mirosława Sz., Agata i Bogusz K., Henryka i Roman J. oraz Maria i Józef K. Skarżący swój protest przeciwko budowie trzykondygnacyjnego budynku o 12 mieszkaniach, dostępnych z trzech klatek schodowych uzasadniają tym, że budowa tego obiektu na osiedlu domków jednorodzinnych zmieni strukturę osiedla w zabudowę o charakterze mieszanym i doprowadzi do obniżenia wartości znajdujących się tam domów. Budynek o trzech kondygnacjach spowoduje też ograniczenie dostępu światła do przyległych budynków, a skutkami zamieszkania dużej liczby osób w budynku będą: hałas i parkowanie znacznej ilości samochodów na wąskich ulicach. Wojewoda L. decyzją z dnia 23 października 2000 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, że skoro organ I instancji wykonał czynności sprawdzające wymienione w art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z wynikiem pozytywnym, to w myśl art. 35 ust. 4 ustawy nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Projektowany obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego miasta G.-W. przeznaczony jest pod mieszkalnictwo z usługami towarzyszącymi, mieszkalnictwo o różnych formach niskiej zabudowy, funkcje niemieszkaniowe o ograniczonej uciążliwości z wykluczeniem składów, magazynów itp. - zapis w planie B. 25 U3. Ustalenia realizacyjne dla tak oznaczonego terenu ograniczają wysokość zabudowy, poza istniejącymi, do 3,5 kondygnacji. Przedmiotowy budynek trzykondygnacyjny - dwie kondygnacje mieszkalne oraz garaże i pomieszczenia gospodarcze w przyziemiu - zaprojektowano zgodnie z warunkami technicznymi, określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Obawy i zastrzeżenia podniesione w odwołaniu organ odwoławczy uznał za bezpodstawne. Decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 18 stycznia 2000 r. ustalone zostały warunki zabudowy dla budynku wielorodzinnego z dwiema kondygnacjami mieszkalnymi i garażami w podziemiu. Budynek zaprojektowała osoba posiadająca odpowiednie uprawnienia budowlane. Odległość projektowanego obiektu o wysokości 10,42 m od najbliżej położonego budynku /przy ul. B. 16/ wynosi 13 m, a zatem zostały zachowane warunki, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis par. 13 ust. 1 pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia stanowi, że odległość budynku przesłaniającego od innych budynków, przeznaczonych na pobyt ludzi jest mniejsza niż jego wysokość - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 55 m włącznie. Budynek mieszkalny ma 12 mieszkań, nie należy do obiektów mogących pogorszyć stan środowiska. Problem parkowania samochodów został rozwiązany w projekcie zagospodarowania terenu, uzgodnionym z Wydziałem Dróg i Transportu Publicznego Urzędu Miejskiego w G.-W. oraz z rzeczoznawcą do spraw sanitarno-higienicznych. Twierdzenie, że skarżącym odmówiono w postępowaniu w pierwszej instancji wglądu do dokumentów nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, a poza tym nie jest to podstawa do zmiany bądź uchylenia decyzji przez organ odwoławczy. Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi Kazimiery i Bronisława W., Jolanty i Edmunda U., Jadwigi Ch. oraz Agaty i Bogusza K. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, która ich zdaniem rażąco narusza art. 43 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż obiekty budowlane przy drogach gminnych na terenie zabudowy miast i wsi powinny być usytuowane w odległości, co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Tymczasem w projekcie spornej inwestycji odległość ta do ul. R. wynosi zaledwie 4 m. Nadto sporna inwestycja narusza przepisy Prawa budowlanego dotyczące zabudowy, która powinna nawiązywać charakterem - formą architektoniczną do otoczenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawowe wymagania zapewniające prawidłowe zaprojektowanie obiektu budowlanego określone zostały w art. 5 ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. Jednym z tych wymagań jest ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich /art. 5 ust. 1 pkt 6, ust. 2 ustawy/. Z projektu zagospodarowania terenu dołączonego do akt administracyjnych wynika, że skarżący Agata i Bogusz K. są właścicielami sąsiedniej działki nr 1148, także usytuowanej przy ul. R., natomiast działki nr 1149, nr 1151 i nr 1152 należące do pozostałych skarżących nie przylegają do ulicy R. i - patrząc od tej ulicy - położone są za działką nr 1150, na której ma być zrealizowana inwestycja. Można zgodzić się ze skarżącymi, że zabudowa działki nr 1150 budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z 12 mieszkaniami spowoduje określone uciążliwości dla właścicieli sąsiednich działek. Jednak nie tego rodzaju uciążliwości faktyczne, lecz naruszenie interesu prawnego skarżących, daje podstawę do podważenia zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazali, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa. W skardze nie został ponowiony zarzut utrudniania przez planowaną inwestycję dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w budynkach usytuowanych na sąsiednich działkach. Z zarzutem tym rozprawił się skutecznie organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zachowanie ładu architektonicznego wcale nie wymaga, aby w danej okolicy można było realizować tylko budynki mieszkalne jednorodzinne. Usytuowanie obiektu nie narusza ustaleń uzyskanych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Planowana inwestycja ma być budynkiem mieszkalnym z dwiema kondygnacjami mieszkalnymi i garażami w przyziemiu. Jest bezsporne, że pas drogowy ulicy B. stanowi mienie komunalne. Ta informacja wynika, bowiem nie tylko z twierdzeń skarżących, ale i ze stanowiącej załącznik do projektu budowlanego opinii Wydziału Dróg i Transportu Publicznego Zarządu Miasta G.-W. z dnia 2 sierpnia 2000 r. w sprawie planowanego zajęcia pasa drogowego. Nie wiadomo skąd skarżący Bogusz K. /właściciel sąsiedniej działki nr 1148/ czerpie informacje, o tym, że odległość planowanego budynku wielorodzinnego od zewnętrznej krawędzi jezdni ulicy R. wynosi zaledwie 4 metry, zamiast wymaganych art. 43 ustawy o drogach publicznych 6 m. W części architektonicznej projektu budowlanego zawierającej opis ogólny obiektu wyraźnie podano, że budynek lokalizuje się na działce nr 1150 w ten sposób, że wejścia do klatek, wjazdy garażowe projektu się od strony północnej, /czyli od ulicy R./, przy czym odległość obiektu wynosi 4 m, ale "od północnej granicy działki", a nie od zewnętrznej krawędzi jezdni usytuowanej na działce miejskiej. Potwierdza to dołączony do planu projekt zagospodarowania terenu. Przyjmując, że - jak twierdzi skarżący Bogusz K. - linia zabudowy dla ulicy R. wynosi 5 metrów, po analizie tego projektu zagospodarowania terenu należy dojść do wniosku, że planowana inwestycja jest usadowiona bez naruszenia tej linii. Ściany przyszłego budynku są odsunięte nawet nieco dalej w głąb działki 1150, a linia zabudowy liczona jest od nieco bardziej wysuniętych w kierunku ulicy R. wejść do budynku. Na omawianym projekcie zagospodarowania terenu został naniesiony zarys budynku, który skarżący zamierza zrealizować na sąsiedniej działce nr 1148, można wiec sprawdzić, że północna /krótsza/ ściana tego budynku nie jest usytuowana dalej od ulicy R. niż ściana północna budynku wielorodzinnego na działce nr 1150. Natomiast w załączonym do skargi załączniku graficznym nr 1 (...) nie ma naniesionej obecnej wersji budynku wielorodzinnego mającego powstać na działce nr 1150. Z powyższych względów skargi, jako bezzasadne podlegają oddaleniu na podstawie przepisu art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.