II SA/Po 3080/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ Protokolant Marek Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu wpisu. /-/ A.Łaskarzewska /-/ J.Szaniecka /-/ B.Kamieńska Dnia [...] 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją nr [...] stwierdził brak przesłanek do nakazania rozbiórki garażu wybudowanego bez pozwolenia na budowę na posesji przy ulicy [...] w Z. - działka nr [...] przez J. D. . W uzasadnieniu wywiedziono, że podczas wizji lokalnej dokonanej [...] 2002 r. stwierdzono, że na działce nr [...], na granicy z działką [...] przy ul. [...] w Z. wybudowano obiekt garażowy 3-boksowy. Środkowy boks barażowy wybudowany został przez J. D., wymiary boksu wynoszą 6 x 5 m, wysokość ok. 3,2 m. Konstrukcja monolityczna wylewana z betonu, dach płaski jednospadowy kryty papą. Obiekt wybudowany został w roku 1982 w warunkach samowoli budowlanej. Powyższe ustalenia poczyniono w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Z uwagi na czas postawienia obiektu w sprawie zastosowanie mają przepisy prawa budowlanego z 1974 r. Działka. na której wybudowano przedmiotowy garaż znajduje się w jednostce strukturalnej G - Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Z. obowiązującego w chwili budowy garażu. Garaż uznać należy za zabudowę towarzyszącą podstawowej funkcji jednostki. Jego realizacja była więc zgodna z ówcześnie obowiązującym planem. Garaż nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych, użytkowych dla otoczenia. Garaż wybudowano zgodnie z warunkami technicznymi, normami, sztuką budowlaną. Nie zachodzą więc przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 prawa budowlanego z 1974 r. stanowiące o rozbiórce obiektu budowlanego. Nie dopatrzono się innych ważnych przyczyn mogących skutkować rozbiórką (art. 2 cytowanej ustawy). Po rozpatrzeniu odwołania I. i Z. K. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane o rozbiórce samowolnie wybudowanego skrajnego lewego boksu garażowego przez J. D.. Organ odwoławczy podkreślił w uzasadnieniu, że na podstawie akt ustalono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął czynności wyjaśniające. Między innymi przeprowadził wizję lokalną dnia [...] maja 2002 r., która wykazała, że na działce nr [...] przy ulicy [...] na granicy z działką nr [...] wybudowany jest obiekt składający się z trzech boksów garażowych. Segment skrajny lewy użytkowany jest przez J. G. , segment środkowy wybudowany w 1982 r. użytkowany jest przez J. G., a segment skrajny prawy użytkowany jest przez E. D.. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że decyzja zaskarżona jest wadliwa. Wywiódł, iż wykładnia przepisu art. 37 prawa budowlanego z 1974 r. pozwala wyłącznie na przyjęcie, iż stanowi on podstawę do nakazania rozbiórki obiektu, nie stanowi natomiast podstawy do odmowy rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu. Organ odwoławczy nie zgodził się z przyjętym przez organ I instancji interpretacją ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z ustaleń dla jednostki G wynika jednoznacznie, że na tym terenie nie jest dopuszczalna budowa garaży również jako obiektów towarzyszących, gdyż teren ten w całości przeznaczony jest pod funkcje sportowe i wypoczynku codziennego. Na tym terenie nigdy nie powstały obiektu o funkcji przyjętej w planie, dla których wybudowane boksy mogłyby stanowić zabudowę uzupełniającą. W ocenie organu nie ma znaczenia dla sprawy, że J. D. dysponuje pozytywnym uzgodnieniem z dnia [...] 1982 r. Uzgodnienie na planie sytuacyjnym inwestycji nie stanowi opinii lokalizacyjnej, ani decyzji o pozwoleniu na budowę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego z 1974 r. Zdaniem organu odwoławczego w omawianej sprawie występują wszystkie przesłanki określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy uzasadniające nakaz rozbiórki. Środkowy boks powstał w warunkach samowoli budowlanej na terenie, który nigdy nie był we władaniu inwestora. Jego lokalizacja jest niezgodna z ustaleniami planu obowiązującego w chwili budowy. Stąd orzeczono jak w sentencji. Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył J. D.. W uzasadnieniu oświadczył, iż nie zgadza się z argumentacją przyjętą przez organ odwoławczy. Popiera zaś stanowisko wyrażone w decyzji przez organ I instancji. Podniósł, że w zaskarżonej decyzji popełniono błąd, gdy chodzi o garaż objęty nakazem rozbiórki. W rzeczywistości J. D. korzysta ze środkowego boksu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. W jego ocenie zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego. Brak zatem podstaw do uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Słusznie bowiem skarżący wywiódł, że w niniejszej sprawie osnowa decyzji pozostaje w sprzeczności z jej uzasadnieniem. Organ II instancji rozstrzygnął wbrew ustanowionym w przepisach art. 77 § 1, art. 80 kpa zasadom. Zgodnie z nimi organ w sposób wyczerpujący winien zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie całego materiału dowodowego powinien ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W niniejszej sprawie zaś z uzasadnienia decyzji wynika, że J. D. użytkuje garaż znajdujący się w boksie środkowym. Nakaz rozbiórki zaś obejmuje swym zakresem garaż z boksu lewego. Ustalenia poczynione w wyniku przeprowadzonego postępowania pozostają w sprzeczności z osnową decyzji. Rozstrzygnięcie nie może pozostawać w sprzeczności z treścią uzasadnienia decyzji. Powiązanie uzasadnienia z rozstrzygnięciem stanowi niewzruszalny element konstrukcji prawidłowego uzasadnienia. Sprzeczność z tą zasadą skutkuje naruszeniem przepisu art. 107 § 1 - 3 kpa. Nie sposób więc zaskarżoną decyzję uznać za prawidłową. W niniejszej sprawie zatem doszło do naruszenia przepisów procedury w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 p.pkt. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) i dlatego orzeczono jak w pkt. I sentencji. Jak w pkt. II orzeczono na zasadzie art. 152 cyt. ustawy. Jak w pkt. III rozstrzygnięto na mocy art. 200 ustawy jak wyżej. W sprawie zastosowanie miały przepisy art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.). /-/ A.Łaskarzewska /-/ J.Szaniecka /-/ B.Kamieńska MK