II SA/Po 311/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie radcy prawnemu J. G. pełnomocnikowi M. D. i W. D. wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. D. i W. D. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2009r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości postanawia oddalić wniosek. /-/ B. Drzazga Wyrokiem z dnia 4 listopada 2009r., sygn. akt II SA/Po 311/09, tutejszy Sąd oddalił skargę M. D. i W. D. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2009r. w przedmiocie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, jednocześnie przyznał radcy prawnemu J. G. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu kwotę [...]zł. W dniu 28 grudnia 2009 r. do tutejszego Sądu wpłynęła opinia pełnomocnika skarżących - radcy prawnego J .G. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. W piśmie procesowym z dnia 22 grudnia 2009 r., do którego załączona została przedmiotowa opinia, pełnomocnik skarżących wniosła jednocześnie o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego za jej sporządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wskazać należy, iż w świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), dalej: rozporządzenie, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stosownie do § 16 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W niniejszej sprawie, pełnomocnik skarżących w piśmie procesowym z dnia 22 grudnia 2009 r. wniosła o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wraz z tym żądaniem nie złożyła jednak oświadczenia, że opłaty za czynności radcy prawnego nie zostały zapłacone w całości lub w części. W konsekwencji, stwierdzić należy, iż jej wniosek nie zawiera oświadczenia wymaganego przez § 16 rozporządzenia. Oświadczenie, o którym mowa w tym przepisie, jest natomiast obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Stanowi ono podstawę do ustalenia, że opłaty za czynności radcy prawnego nie zostały zapłacone w całości lub w części i pozwala tym samym określić zakres, w jakim wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy powinno zostać pokryte przez Skarb Państwa. Faktu, iż opłaty za czynności radcy prawnego nie zostały zapłacone w całości lub w części nie można wywodzić z samego żądania zawartego we wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej. Przedstawione wyżej stanowisko jest zgodne z utrwalanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem wyrażonym w sprawach, w których zastosowanie miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), w tym § 20, posiadający takie samo brzmienie jak § 16 (np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08 i z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć przy tym trzeba, że brak przedmiotowego oświadczenia nie stanowi jednocześnie braku formalnego wniosku, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, dlatego też nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Jego brak wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie przez radcę prawnego prawa do wynagrodzenia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga br