II SA/Po 314/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekretarz sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie choroby zawodowej; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/E. Podrazik /-/ B. Drzazga /-/A. Łaskarzewska Wyrokiem z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie III SA/Po 626/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia (...) sierpnia 2004 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia (...) czerwca 2004 r., Nr (...). Powyższymi rozstrzygnięciami wskazane organy nie stwierdziły u skarżącego A. K. choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu o zawodowej etiologii. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyjaśnił, iż orzeczenie lekarskie placówki medycznej II stopnia - Instytutu Medycyny Pracy z dnia (...) maja 2003 r. wraz z pismem uzupełniającym nie spełniają cech opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem z ich treści nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że zdiagnozowany u skarżącego ubytek słuchu nie ma żadnego związku z narażeniem na pracę w warunkach szkodliwych dla zdrowia. Zdaniem Sądu rozpoznając ponownie sprawę organ inspekcji sanitarnej winien uzupełnić postępowanie dowodowe w zakresie medycznej oceny schorzenia występującego u skarżącego i związku tego schorzenia z warunkami istniejącymi w środowisku pracy skarżącego. Decyzją z dnia (...) lipca 2006 r. Nr (...) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. ponowienie nie stwierdził u A. K. choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem pochodzenia zawodowego, wymienionej w pozycji wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115). Organ stwierdził, iż brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, bowiem brak jest skutków społecznych i zdrowotnych mogących stanowić o chorobie narządu słuchu, co oznacza, że brak istnienia określonych skutków zdrowotnych narażenia zawodowego przesądza o nierozpoznaniu choroby zawodowej. W końcowej części decyzji organ wyjaśnił, iż zgodnie z § 10 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. postępowanie w sprawie prowadzone jest na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 z późniejszymi zmianami). Decyzją z dnia (...) marca 2007 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania A. K., na podstawie § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych w zw. z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnianiu organ odwoławczy powołał się na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 maja 2005 r. sygn. akt III SA/Po 626/04, a także podkreślił, iż rozpatrujące ponownie sprawę organy zastosowały się do wskazań w nim zawartych. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, iż w orzeczeniu z dnia (...) sierpnia 2002 r. Centrum Medycyny Pracy - Ośrodek w P. rozpoznano u odwołującego chorobę zawodową, podając w uzasadnieniu zaledwie ogólne rozpoznanie "niedosłuch odbiorczy obustronny" oraz przytaczając jedynie wyniki badań audiometrycznych z 2001 r. i z 2002 r., podczas gdy istotne jest określenie typu odbiorczego niedosłuchu ze względu na lokalizację uszkodzenia (ślimakową lub pozaślimakową), czego w orzeczeniu tym nie ma. Organ odwoławczy wskazał także, iż powyższy ośrodek zweryfikował swoje stanowisko i w orzeczeniu z dnia (...) maja 2006 r. ponownie wydał orzeczenie lekarskie, lecz o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, opierając się na opinii specjalistów z Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. - karcie wypisowej. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w orzeczeniu tym co prawda niesłusznie powołano przepisy rozporządzenia z 30 lipca 2002 r., lecz zgodnie z § 10 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. całe postępowanie w sprawie prowadzone jest na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. Wskazano też, iż w sprawie orzekały wiodące w kraju jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy. Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 345/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) marca 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia (...) lipca 2006 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, iż uchylając poprzednim wyrokiem z dnia 18 maja 2005 r. wydane wcześniej w tej sprawie decyzje tutejszy Sąd wskazał na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, w ramach którego wyjaśnione zostaną rozbieżności w treści orzeczeń jednostek orzeczniczych z zakresu medycyny pracy orzekających w obu instancjach, w tym w zakresie różnych wyników badań audiometrycznych, a także fakultatywnie organ skorzysta z dodatkowej opinii innej jednostki orzeczniczej medycyny pracy, ponadto podkreślono konieczność uzyskania takiej opinii właściwych jednostek orzeczniczych z zakresu medycyny pracy, w której treści jednoznacznie wyjaśnione zostanie, czy zdiagnozowane u strony skarżącej schorzenie ma wyłącznie pozazawodowe pochodzenie. Dalej Sąd orzekający stwierdził, iż stosownie do treści § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) całe postępowanie w sprawie prowadzone winno być na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 2 września 2002 r., to jest rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Zważywszy na definicję choroby zawodowej zawartą w rozporządzeniu z 1983 r., a także stanowisko Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy, zawarte w piśmie z dnia (...) października 2006 r., które - zdaniem Sądu - wbrew wywodom przytoczonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zostało przez jednostkę orzeczniczą pierwszego stopnia zweryfikowane (orzeczenie z (...) maja 2006 r. sporządzone zostało w oparciu o przepisy rozporządzenia z 2002 r.), Sąd ten podkreślił, iż w kontynuowanym postępowaniu koniecznym było wyjaśnienie, czy wskazywane przez wyżej wymieniony ośrodek przesłanki uznania u skarżącego choroby zawodowej w oparciu o przepisy rozporządzenia z 1983 r. zostały jednoznacznie wykluczone. W ocenie Sądu w badanym przypadku tych kwestii nie wyjaśniono, tym samym pomimo zdiagnozowanego u skarżącego niedosłuchu odbiorczego typu pozaślimakowego (orzeczenia Instytutów w Ł. i S.) nie można wykluczyć, iż na gruncie przepisów rozporządzenia z 1983 r. zdiagnozowany u skarżącego obustronny niedosłuch typu odbiorczego może zostać uznany za mający zawodową etiologię. Zdaniem Sądu takiej oceny nie zawarto w zaskarżonej decyzji, bowiem zestawienie i analiza treści wszystkich orzeczeń lekarskich jednostek medycyny pracy obu instancji, uzyskanych w ramach przeprowadzonych postępowań, nadal nie pozwala ustalić, iż występujące u skarżącego schorzenie w świetle przepisów rozporządzenia z 1983 r. nie może zostać uznane za chorobę zawodową, przy czym pełnej i prawidłowej analizy wskazanych dokumentów nie zawarto w decyzjach wydanych w sprawie przez organy obu instancji, co naraża te organy na zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa. We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd zauważył, iż rozpoznając ponownie sprawę organ inspekcji sanitarnej zobligowany jest uzyskać uzupełniającą opinię z Instytutu Medycyny Pracy w Ł. w zakresie ustosunkowania się do wskazanych rozbieżności w wynikach badań audiometrycznych skarżącego, jakim strona została poddana w latach 2000 - 2001, oceny charakteru krzywych audiometrycznych (w tym wyjaśnić czy i jaki wpływ na ustalenie istnienia choroby zawodowej ma charakter krzywych audiometrycznych) oraz oceny materiału dowodowego, na podstawie którego Instytut ten opracował orzeczenie w dniu (...) maja 2003 r. Powyższe czynności powinny zostać dokonane z uwzględnieniem treści wyroku z dnia 18 maja 2005 r. oraz w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada z 1983 r. Decyzją z dnia (...) grudnia 2007 r., na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132 poz. 1115), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. nie stwierdził u A. K. choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem pochodzenia zawodowego, wymienionej w pozycji wykazu chorób zawodowych określonych w wyżej przywołanym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych. Organ wyjaśnił, iż po rozpatrzeniu sprawy w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy, zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w wyroku wydanym sprawie o sygn. akt IV SA/Po 345/07, uznał, iż zachodzi brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego. Organ wskazał, iż w piśmie z dnia 19 stycznia 2004 r. Instytutu Medycyny Pracy w Ł., którym uzupełniono orzeczenie z dnia (...) maja 2003 r. Nr (...) (stwierdzające, że przeprowadzone wyniki badań wskazują iż niedosłuch powstał bez związku z warunkami pracy), podtrzymano treść tego orzeczenia i wyjaśniono, iż występujący u skarżącego ubytek słuchu jest mniejszy niż wymagany przez kryteria diagnostyczno-orzecznicze i nie osiąga poziomu 30 dB. Dalej organ podkreślił, iż w ponownie uzupełnionej w dniu (...) października 2007 r. (zgodnie z wyrokiem z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Po 345/07) opinii powyższego Instytutu stwierdzono, iż charakter ubytków jest pozaślimakowy, co przemawia za pozazawodową etiologią ubytku słuchu, podobnie jak stwierdzona dysfunkcja lewego błędnika. Podsumowując organ I instancji stwierdził, iż stan narządu słuchu nie spełnia kryteriów rozpoznania choroby zawodowej zarówno ze względu na wielkość stwierdzonego ubytku (poniżej 30 dB obustronnie), jak i lokalizacji uszkodzenia narządu słuchu. W konsekwencji nierozpoznanie w wyniku przeprowadzonych badań narządu słuchu choroby zawodowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych przez właściwy - wskazany w § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. - organ orzeczniczy nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, gdyż brak jest istnienia określonych skutków zdrowotnych narażenia zawodowego. W odwołaniu od powyższej decyzji A. K. zarzucił wadliwość opinii Instytutu Medycyny pracy w Ł. z dnia (...) października 2007 r., gdyż nie wyjaśniła ona, jaki wpływ na jego słuch miało ponadnormatywne natężenie hałasu, a ponadto nie wyjaśniło wpływu na stan jego narządu słuchu środków chemicznych używanych w zakładzie pracy do druku. Skarżący zawnioskował o skierowanie go do innego, wymienionego w odwołaniu instytutu medycznego, celem ustalenia przyczyn stwierdzonego uszkodzenia słuchu oraz podkreślił, iż to na organie inspekcji sanitarnej spoczywa obowiązek ustalenia przyczyn uszkodzenia jego słuchu, a wątpliwości powinny być rozstrzygnięte na korzyść skarżącego. Decyzją z dnia (...) lutego 2009 r., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P., po rozpatrzeniu odwołania A. K., na podstawie § 1 ust. 1 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych w zw. z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż rozpatrujące ponownie sprawę organy zobowiązane były do zastosowały się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 345/07. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż postępowanie w niniejszej sprawie ze względu na datę jego wszczęcia powinno być prowadzone w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), co wynika z treści § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115). Dalej organ zauważył, iż wprawdzie z osnowy zaskarżonej decyzji wynika, iż podstawą jej wydania jest rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., jednak w uzasadnieniu (str. 4 decyzji, k. 380 akt adm.) właściwie przywołano rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, iż należy zmienić w tym zakresie decyzję organu I instancji. Dalej organ przywołał treść § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. definiującego chorobę zawodową i stwierdził, iż charakter niedosłuchu u skarżącego (obustronny i odbiorczy, ale pozaślimakowy) nie jest typowy dla szkodzenia słuchu spowodowanego działaniem hałasu. Następnie powołując się na wyniki badań Instytutu Medycyny Pracy w Ł. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. organ podkreślił, iż o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego przesądziły zbyt małe ubytki słuchu oraz ich pozaślimakowa lokalizacja. Charakter pozaślimakowy występującego u skarżącego schorzenia stwierdzono także w związku z hospitalizacją skarżącego w okresie od (...) lipca 2008 r. do (...) lipca 2008 r. w Katedrze i Klinice Foniatrii i Audiologii Uniwersytetu Medycznego w P. (karta informacyjna leczenia szpitalnego m z dnia (...) lipca 2008 r. - k. 403 akt adm.). Organ zwrócił uwagę na to, że w literaturze przedmiotu jednoznacznie przyjmuje się, iż odbiorcy ubytek słuchu spowodowany hałasem charakteryzuje się umiejscowieniem ślimakowym i zgodnie z aktualnym stanem wiedzy medycznej pozaślimakowe pochodzenie odbiorczego uszkodzenia słuchu nie może być uznane za następstwo narażenia na hałas. W odpowiedzi na zarzut skarżącego dotyczący niewyjaśnienia przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. wpływu środków chemicznych, wykorzystywanych w środowisku pracy oraz ponadnormatywnego natężenia hałasu na narząd słuchu organ podkreślił, iż nastąpiło wykluczenie przez organy diagnostyczne związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy a ustalonym schorzeniem poprzez wykazanie pozaślimakowego zlokalizowania uszkodzenia słuchu z dysfunkcją lewego błędnika oraz komponentem przewodzeniowym. Powyższa okoliczność nie pozwala uznać, iż do uszkodzenia słuchu u skarżącego doszło w efekcie oddziaływania hałasu, na który był on bezspornie narażony w trakcie świadczonej pracy na rzecz "A" w Z. Organ zauważył także, iż Instytut Medycyny Pracy w Ł. w opinii z dnia (...) października 2007 r. nie mógł się ustosunkować do przeprowadzonych już po wydaniu tej opinii (w lipcu 2008 r.) badań w Katedrze i Klinice Foniatrii i Audiologii Uniwersytetu Medycznego w P., a ponadto w czasie tych ostatnich badań rozpoznano u skarżącego "niedosłuch wysokoczęstotliwościowy obustronny pozaślimakowy", a nie jak podał skarżący "uszkodzenie ślimakowe". Na opisaną wyżej decyzję Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył A. K. W skardze podkreślono, iż w wyroku z dnia 18 maja 2005 r., sygn. akt III SA/Po 624/04, Sąd wskazał na konieczność uzupełnienia opinii medycznej dotyczącej ustalenia, jaki wpływ miało środowisko pracy na uszkodzenie słuchu skarżącego. Skarżący podniósł, iż 11 lat pracował w bezpośrednim narażeniu na oddziaływanie oparów z farb i rozpuszczalników używanych w procesie druku, co mogło spowodować uszkodzenie nerwu słuchowego. Wniosek skarżącego z dnia (...) września 2007 r. dotyczył uzupełnienie opinii medycznej w tym zakresie, jednak Instytut Medycyny Pracy w Ł. w żadnym fragmencie opinii nie odniósł się do wniosku skarżącego. Ponadto skarżący zarzucił, iż jego wniosek o skierowanie na badania do Instytutu Fizjologii i Patologii Słuchu w W. również nie został uwzględniony przez organy, jak również, że wyniki badań przeprowadzonych w Klinice Foniatrii i Audiologii Uniwersytetu Medycznego w P. wskazują na uszkodzenie ślimaka i nerwu słuchowego w narządzie słuchu skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podkreślając, iż pozaślimakowa lokalizacja uszkodzenia słuchu wyklucza możliwość istnienia związku przyczynowego między warunkami pracy a ustaloną chorobą i stwierdzenie tego faktu w toku postępowania determinuje treść decyzji wydanej w sprawie skarżącego. W piśmie procesowym z dnia (...) października 2009 r. skarżący wniósł o wystąpienie przez Sąd do organu odwoławczego o ustalenie, jakie środki chemiczne były stosowane w procesie druku, co zdaniem skarżącego ma istotny wpływ na ustalenie przyczyn uszkodzenia jego słuchu. Do wniosku dołączył materiały (wydruki komputerowe) uzasadniające w jego przekonaniu wpływ organicznych związków chemicznych na narząd słuchu, a także pismo organu I instancji z dnia (...) października 2009 r., pismo Państwowej Inspekcji Pracy Oddział w P. z dnia (...) września 2009 r. oraz pismo Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia (...) stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli wskazano w jej treści. W niniejszej sprawie, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), organy orzekające są związane poglądami prawnymi i wskazaniami, co do dalszego prowadzenia postępowania, zawartymi w wyroku tutejszego Sądu z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 345/07, w którym stwierdzono między innymi, iż dalsze postępowanie w sprawie powinno być prowadzone w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji prawidłowo przywołał przepisy powyższego rozporządzenia z 1983 r., w tym treść § 1 ust. 1 definiującego chorobę zawodową. Organ ten dokonał również merytorycznej analizy zgromadzonego materiału dowodowego w oparciu o przepisy powołanego rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Oceniając decyzję organu I instancji organ odwoławczy popadł jednakże w sprzeczność. Przede wszystkim trzeba podkreślić, iż w uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że wprawdzie z osnowy zaskarżonej decyzji organu I instancji wynika, że podstawą jej wydania jest rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., jednak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji właściwie przywołano rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. Formułując taki wniosek organ odwoławczy uznał, iż należy zmienić w tym zakresie decyzję organu I instancji, jednakże w rozstrzygnięciu decyzji odwoławczej organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Już tylko ta okoliczność, wskazująca na naruszenie treści art. 138 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 kpa, uzasadnia uchylenie decyzji organu odwoławczego. Organ odwoławczy obowiązany jest bowiem do ponownego rozpatrzenia sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa). Skoro uzasadnienie jest integralną częścią decyzji, to nie może zachodzić sprzeczność pomiędzy nim, a rozstrzygnięciem decyzji (osnową). Przedstawione przez organ odwoławczy argumenty wskazują na zamiar dokonania zmiany zaskarżonej decyzji, co jednak w sprawie nie nastąpiło i w konsekwencji prowadzi do uznania, iż w tym zakresie uzasadnienie nie jest logicznie powiązane z osnową decyzji. Dalej zauważyć należy, iż organ odwoławczy nietrafnie uznał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. wydając decyzję z dnia (...) grudnia 2007 r. oparł się na przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych i w oparciu o tę własnie regulację rozstrzygnął sprawę. Takie stanowisko nie znajduje żadnego uzasadnienia w treści decyzji organu I instancji i jest całkowicie dowolne. W tym miejscu podkreślić należy, iż organ I instancji wyraźnie powołał się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, zarówno w podstawie prawnej decyzji, jak i w samym rozstrzygnięciu. Także w uzasadnieniu tejże decyzji podano, iż stan narządu słuchu skarżącego nie spełnia kryteriów rozpoznania choroby zawodowej m.in. ze względu na wielkość stwierdzonego ubytku (poniżej 30 dB obustronnie), co stanowi jednoznaczne nawiązanie do wykazu chorób zawodowych określonych w wyżej przywołanym rozporządzeniu z dnia 30 lipca 2002 r. - kryterium wielkości ubytku słuchu (podwyższenia progu słuchu) nie było bowiem przewidziane w rozporządzeniu z dnia 18.11.1983 r., wprowadzono je dopiero rozporządzeniem z dnia 20.07.2002 r. W tymże uzasadnieniu organ I instancji powołał się jedynie na § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., który to przepis ma charakter proceduralny i wskazuje organy właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych (między innymi poradnie chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych i oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład odpowiednich zakładów społecznej służby zdrowia). Rozstrzygając przedmiotową sprawę organ I instancji zastosował więc niewłaściwe przepisy i to wbrew wiążącym go wytycznym co do dalszego prowadzenia postępowania z wyroku Sądu z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 345/07. Utrzymując w mocy tak wadliwą decyzję organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisu art. 138 § 1 kpa. Odnosząc się do zarzutów skargi, iż stosowane w środowisku pracy skarżącego substancje chemiczne mogły spowodować u niego uszkodzenie słuchu, oraz do tezy, że organ odwoławczy nie uwzględnił wyników badań przeprowadzonych w Klinice Foniatrii i Audiologii Uniwersytetu Medycznego w P. wskazujących na uszkodzenie ślimaka stwierdzić należy, iż nie są trafne. Co do tej ostatniej okoliczności trzeba zauważyć, iż organ odwoławczy rozstrzygając sprawę uwzględnił wnioski wynikające z karty informacyjnej leczenia z dnia (...) lipca 2008 r. Katedry i Kliniki Foniatrii i Audiologii Uniwersytetu Medycznego w P. (k. 403 akt adm.). Wbrew twierdzenom skarżącego z dokumentu tego wynika, iż rozpoznano u niego schorzenie narządu słuchu o charakterze pozaślimakowym. Co się tyczy pierwszego z zarzutów podkreślić należy, iż mając na uwadze definicję choroby zawodowej zawartą w przywoływanym wyżej rozporządzeniu z dnia 18.11.1983 r. za chorobę zawodową może być uznane tylko uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu (punkt 15 wykazu chorób zawodowych). Do chwili obecnej skarżący nie podnosił, aby występujące u niego uszkodzenie słuchu było następstwem przebytego przez niego ostrego lub przewlekłego zatrucie substancjami chemicznymi (punkt 1 wykazu chorób zawodowych), w najmniejszym nawet stopniu nie uprawdopodobnił, aby przeszedł takie zatrucie. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, ż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 138 § 1 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wadliwość ta skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadzi postępowanie odwoławcze, mając na względzie poczynione wyżej rozważania. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 wymienionej ustawy. /-/ E.Podrazik /-/ B.Drzazga /-/ A.Łaskarzewska MK