II SA/Po 317/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 sierpnia 2025 r. w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2025 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 9 grudnia 2024 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 997,- (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 14 lutego 2025 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "Kolegium" lub "SKO"), po rozpoznaniu odwołania A. T. i E. K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy (dalej jako: "organ I instancji") z 09 grudnia 2024 r., nr [...] Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego , jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z 9 grudnia 2024 r., po rozpoznaniu wniosku A. H., organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej o mocy do 499 kW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w [...] gm. B. działka nr [...]. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż inwestycja spełnia wszystkie warunki z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024, poz. 1130 z późn. zm., dalej jako: u.p.z.p.) Od przedmiotowej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniosły A. D. i E. K.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: k.p.a.), art. 61 ust.1 pkt 3, art. 54 ust. 1 pkt. 2 lit d, ust. 4 w zw. z art. 64 u.p.z.p. oraz naruszenie § 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1116, dalej jako: "rozporządzenie z 15 lipca 2024 r."). Odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazaną na wstępie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wyjaśniając, że zgodnie z art.61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1–2 nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii. Zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2024 r., poz.1361 z późn. zm., dalej jako: o.z.e.) przez instalację odnawialnego źródła energii rozumie się - instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b)obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego- a także połączony z tym zespołem magazyn energii, w tym magazyn biogazu rolniczego. Mając na względzie powyższe w ocenie Kolegium w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 61 ust.1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że poza tym został spełniony warunek wynikający z treści art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., gdyż istnieje możliwość zaopatrzenia terenu w energię, natomiast dostęp do wody, odprowadzanie ścieków i dostęp do gazu nie dotyczyły tej konkretnej inwestycji. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że działka o nr [...] stanowi klasoużytki [...] [...], co oznacza, że teren inwestycyjny nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Spełniony również został warunek, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Kolegium uznało, że inwestycja nie wymaga decyzji środowiskowej stosownie do treści § 3 ust 1 pkt 47) i pkt 54) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Planowana inwestycja ma posiadać powierzchnię zabudowy do 3366 m2, oraz powierzchnię podlegającą przekształceniu do 6200m2. Teren inwestycji nie znajduje się na obszarze objętym formą ochrony przyrody. Ponadto organ I instancji pismem z 06 listopada 2024 r. wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji do Państwowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w K., Starosty oraz Dyrektora Zarządu Zlewni Wód [...]. Zatem w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego projekt decyzji został przekazany do uzgodnienia wszystkim wymaganym organom. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło również zarzutu odwołania odnośnie naruszenia § 1 rozporządzenia z 15 lipca 2024 r. Kolegium wskazało, że zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia, jego przepisów nie stosuje się do inwestycji zmieniających zagospodarowanie terenu w sposób inny niż budowa obiektu budowlanego (ust. 1) Nie określa się ustaleń, o których mowa w § 1, jeżeli konstrukcja obiektu budowlanego objętego wnioskiem nie wymaga określenia takiego ustalenia (ust. 4). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła A. D. (dalej jako: "Skarżąca) podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 15 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nierozpoznaniu przez organ II instancji całości sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego, w tym niedostateczne nierozpoznanie zarzutów zgłoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; 2) art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu sprawy zarówno przez organ I instancji, jak i organ II instancji w zakresie wymagań dotyczących parametrów planowanej zabudowy; 3) art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. polegające na przyjęciu, że istniejące lub planowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla inwestycji, podczas gdy organ nie przeprowadził wystarczającego postępowania dowodowego w tym zakresie; 4) art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 u.p.z.p. polegające na niedostatecznym określeniu zasad ochrony interesów osób trzecich; 5) § 1 rozporządzenia z 15 lipca 2024 r. poprzez nieustalenie dla planowanej inwestycji w postaci biogazowni wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z wymogami wskazanymi w § 1 rozporządzenia, w tym w szczególności takich parametrów, jak maksymalna intensywność zabudowy oraz maksymalna i minimalna nadziemna intensywność zabudowy, udział powierzchni zabudowy, geometria dachu, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej oraz minimalna liczba miejsc do parkowania. Mając na względzie powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać trzeba, że sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie stosowny wniosek złożyła Skarżąca, zaś pozostale strony poinformowane o powyższym nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Zaistniały wobec tego przesłanki do zastosowania ostatnio podanego przepisu. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej o mocy do 499 kW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w [...] gm. B. działka nr [...]. W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji narusza przepisy prawa, co w odniesieniu do przepisów prawa materialnego mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w zakresie dotyczącym przepisów procesowych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnia to ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Na wstępie wyjaśnić należy, że co do zasady określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024, poz. 1130 z późn. zm., dalej jako: u.p.z.p.). Ustalenia w ww. decyzji wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). W przypadku gdy projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim ustawowym warunkom, organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego załatwienia wniosku. Jeżeli natomiast inwestycja nie spełnia choćby jednego z ustawowych warunków, na organie ciąży obowiązek odmowy ustalenia warunków zabudowy (por. m.in. wyrok NSA z 18 grudnia 2012 r., II OSK 1518/11, Lex nr 1367308). Oznacza to, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ nie ma w tym względzie dowolności, a ustalenia decyzji są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane (por. wyrok WSA w Gdańsku z 27 lutego 2020 r., II SA/Rz 728/19, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem publ. bazy CBOSA, zwanej dalej: "CBOSA"). W związku z tym, że na terenie inwestycyjnym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, słusznie ustalono, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, dla opisanej wyżej inwestycji, powinno nastąpić w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 1a)teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 555 i 834), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Jednocześnie w myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1-2 nie stosuje się do linii kolejowych, dróg i lotnisk, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, instalacji odnawialnego źródła energii, urządzeń wodnych, stacji paliw, ogólnodostępnych stacji ładowania w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 875, 1394, 1506 i 1681 oraz z 2024 r. poz. 834), obiektów gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2 przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki rolnej w ramach istniejącego gospodarstwa rolnego, zalesienia terenu, obiektów budowlanych przeznaczonych na cele gospodarki leśnej, pól biwakowych, wież widokowych, kładek, szlaków turystycznych, w tym ścieżek dydaktycznych, miejsc widokowych oraz parkingów służących obsłudze turystyki. Stosownie do art. 2 pkt 2 ustawy z 13 lipca 2023 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu (Dz. U. z 2023 r. poz. 1597 z późn. zm.) biogazownia rolnicza oznacza instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2024 r., poz.1361 z późn. zm., dalej jako: o.z.e.) służącą do wytwarzania biogazu rolniczego, energii elektrycznej z biogazu rolniczego, ciepła z biogazu rolniczego lub biometanu z biogazu rolniczego. Natomiast biogaz rolniczy w świetle art. 2 pkt 1 ww. ustawy w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy o.z.e. to gaz otrzymywany w procesie fermentacji metanowej: a) produktów rolnych oraz pozostałości z rolnictwa, rybołówstwa, akwakultury lub leśnictwa, w tym odchodów zwierzęcych, b) produktów z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego i produktów ubocznych, odpadów lub pozostałości z tego przetwórstwa, w tym z przetwórstwa i produkcji żywności, pochodzących z zakładów przemysłowych, a także z zakładowych oczyszczalni ścieków z przetwórstwa rolno-spożywczego, w których jest prowadzony rozdział ścieków przemysłowych od pozostałych rodzajów osadów i ścieków, c) produktów spożywczych przeterminowanych lub nieprzydatnych do spożycia, d) tłuszczów i mieszanin olejów z separacji olej/woda zawierających wyłącznie oleje jadalne i tłuszcze, e) biomasy roślinnej zebranej z terenów innych niż zaewidencjonowane jako rolne, f) odchodów zwierzęcych pozyskanych z działalności innej niż rolnicza. - z wyłączeniem biogazu pozyskanego z odpadów komunalnych, ze składowisk odpadów, a także z substratów pochodzących z oczyszczalni ścieków innych niż wymienione w lit. b. W myśl art. 2 pkt 13 o.z.e. przez instalację odnawialnego źródła energii rozumie się instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego. Na kanwie niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że nie budzi wątpliwości Sądu, że inwestycja będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji (budowa biogazowni o mocy do 499 kW wraz z infrastrukturą techniczną) mieści się w definicji instalacji odnawialnego źródła energii. Tym samym zasadnie organy obu instancji przyjęły, że w sprawie zastosowanie znalazł art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a w konsekwencji nie należało badać spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p. W tym bowiem zakresie Kolegium wszechstronnie zbadało materiał dowodowy i prawidłowo uznało, że w sprawie nie występują podstawy do badania spełnienia przesłanek tzw. zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu terenu do drogi publicznej. Odnosząc się do zarzutów wyrażonych w skardze Sąd wskazuje, że zasadnie Skarżąca podniosła naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1116, dalej jako: "rozporządzenie z 15 lipca 2024 r.") poprzez nieustalenie dla planowanej inwestycji w postaci biogazowni rolniczej wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Identyczne zarzuty Skarżąca podnosiła w odwołaniu, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustosunkowując się do nich wyłącznie przywołało treści § 2 ust. 1 i 4 rozporządzenia z 15 lipca 2024 r. Jednakże należy mieć na uwadze, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, powołując się na § 2 ust. 1 i 4 rozporządzenia z 15 lipca 2024 r., w żaden sposób nie wykazało dlaczego uważa, że powyższe przepisy na kanwie niniejszej sprawy pozwalają na odstąpienie od określenia parametrów zabudowy. Również organ I instancji w żadnym stopniu nie wskazał dlaczego odstąpił od ustalenia wszystkich parametrów zabudowy. W pierwszej kolejności Sąd postanowił odnieść się do § 2 ust. 1 rozporządzenia z 15 lipca 2024 r. zgodnie z którym rozporządzenia nie stosuje się do inwestycji zmieniających zagospodarowanie terenu w sposób inny niż budowa obiektu budowlanego. Wobec powyższego na gruncie niniejszej sprawy należało ustalić czy planowane zamierzenie inwestycyjne dotyczy czy też nie obiektu budowlanego. Z uwagi na brak definicji "obiektu budowlanego" na gruncie u.p.z.p. odwołać należy się w tym zakresie do art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 775 z późn. zm. dalej również: "Pr. bud."), w myśl którego obiekt budowlany to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Prawo budowlane zawiera dodatkowo w art. 3 pkt 2 i 3 definicje legalne "budynku" i "budowli". I tak ilekroć w niej jej mowa o: - budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 Pr. bud.); - budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 pkt 3 Pr. bud.). W niniejszej sprawie, z akt sprawy oraz samego wniosku o ustalenie warunków zabudowy wynika, że planowana inwestycja ma obejmować m.in. budynek techniczno-użytkowy, zbiorniki fermentacyjne (Część C wniosku egzemplarz nr [...]), zbiornik wstępny (Część C egzemplarz nr [...]) , zbiornik dozowania substratu (Część C wniosku egzemplarz nr [...]), zbiornik końcowy (Część C wniosku egzemplarz nr [...]), szacht instalacyjny (Część C wniosku egzemplarz nr [...]), stacja kondensacji biogazu (Część C wniosku egzemplarz nr [...]). Inwestor składając wniosek o warunki zabudowy sam obiekty wymienione w części C wniosku określił jako "budowle", a w odniesieniu do budynku techniczno-użytkowego jako "budynek" wskazując dla nich konkretne parametry, tj. powierzchnię (m2), kubaturę, objętość, pojemność (m3), długość (m), szerokość (m) oraz wysokość (m). Z tych też względów Sąd mając na uwadze powyższe nie jest stanie ustalić na jakiej podstawie organ odwoławczy doszedł do wniosku, że w sprawie znajduje zastosowanie § 2 ust. 1 rozporządzenia z 15 lipca 2024 r. wyłączający stosowanie zapisów omawianego rozporządzenia do inwestycji zmieniających zagospodarowanie terenu w sposób inny niż budowa obiektu budowlanego. Odnosząc się zaś do drugiego z przytoczonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przepisów mających uzasadnić brak ustalenia wszystkich parametrów zabudowy tj. § 2 ust. 4 rozporządzenia z 15 lipca 2024 r. wskazać należy, iż zgodnie z tym paragrafem nie określa się ustaleń, o których mowa w § 1, jeżeli konstrukcja obiektu budowlanego objętego wnioskiem nie wymaga określenia takiego ustalenia. Powyższy przepis jednoznacznie odwołuje się do konstrukcji obiektu budowlanego. Co prawda organ odwoławczy w żadnym stopniu nie uzasadnił swojego stanowiska odwołując się do powyższej regulacji, a organ I instancji nic o niej nie wspomniał, to jednakże Sąd pragnie wskazać, że chodzi tu o konstrukcję konkretnego obiektu budowlanego, a nie o całość zamierzenia budowlanego do którego na mocy art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie znajduje zastosowania zasada dobrego sąsiedztwa. Jeżeli taki byłby zamiar prawodawcy, to dałby temu wyraz w omawianym przepisie, a nie odwoływałby się do konstrukcji obiektu budowlanego. Zatem okoliczność, iż inwestycja nie musi spełniać warunków dobrego sąsiedztwa, a co za tym idzie kontynuować parametrów występujących w obszarze analizowanym, nie oznacza, że warunki zabudowy nie mają określać tych parametrów. W świetle powyższego, nieuprawnione jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego , iż konstrukcja obiektu budowlanego objętego wnioskiem nie wymaga określenia takiego ustalenia. Wręcz przeciwnie, skoro inwestor sam sprecyzował, że inwestycja składać się będzie z 12 obiektów budowlanych (1 budynku i 12 konkretnych budowli) posiadających określone cechy przestrzenne (gabaryty, forma, powierzchnia zabudowy), to właśnie te parametry wymagają precyzyjnego określenia w decyzji o warunkach zabudowy. Pominięcie tych ustaleń, lub ich lakoniczne potraktowanie, prowadzi do naruszenia przepisów prawa w tym przede wszystkim przepisów rozporządzenia z 15 lipca 2024 r. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Natomiast w myśl art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przytoczone przepisy obligują organ do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych oraz wyjaśnienia stronie przyczyn załatwienia żądania strony. Strona powinna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga zatem logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska, co umożliwia jego kontrolę nie tylko przez stronę będącą adresatem wydanego rozstrzygnięcia lecz również przez sąd (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2021 r. III SA/Po 680/20 LEX nr 3175087). Organ w uzasadnieniu decyzji powinien zatem wskazać na przyjęty sposób myślenia, argumentowania przy ocenie dowodów i jednym z jej elementów winno być ustosunkowanie się do twierdzeń i zarzutów strony podnoszonych w trakcie toczącego się postępowania. Pominięcie ich milczeniem stanowi niewątpliwie naruszenie norm prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z kolei prawidłowo zredagowane, pod względem merytorycznym i prawnym, uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 K.p.a. na mocy której organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Jednocześnie należy wskazać, że również z zasady dwuinstancyjności wynikają określone wymagania co do treści uzasadnienia rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Uzasadnienie, w którym brak jest rzetelnego ustosunkowania się do zarzutów odwołania albo brak odniesienia się i oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dowodów uprawnia do stwierdzenia, że decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem zasad procesowych, w tym zasady wyrażonej w art. 15 K.p.a. Z tych też względów organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutów odwołania winien oprócz przytoczenia przepisów prawa wskazać dlaczego w jego ocenie dany przepis, który wymaga interpretacji, w tej konkretnej sprawie pozwala na odstąpienie od ustalenia parametrów zabudowy. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji powinien precyzyjnie określić w decyzji o warunkach zabudowy wszystkie wymagania dot. nowej zabudowy dla kompleksu biogazowni rolniczej, zgodnie z § 1 rozporządzenia z 15 lipca 2024 r. mając na względzie wskazane we wniosku przez inwestora obiekty budowlane. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu decyzji organów obu instancji. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.)., na które składał się wpisy od skarg w kwocie 500 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.