II SA/Po 321/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie z dnia 20 grudnia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 16 października 2017 r. o odmowie przyznania I. K. prawa pomocy w sprawie ze skargi I. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odrzucić zażalenie /-/ Jan Szuma Pismem z dnia [...] r. I. K. wniósł skargę na postanowienie Wojewody z dnia [...] r., [...], którym stwierdzono niedopuszczalność jego odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., [...] W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy – skarżący wystąpił w niej o zwolnienie z wpisu sądowego (k. 3 akt sądowych). Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 kwietnia 2017 r. I. K. został wezwany do złożenia wymaganego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) (k. 1, 12 i 13 akt sądowych), który przedłożył w wymaganym terminie (k. 15-18 akt sądowych). W formularzu PPF skarżący potwierdził zakres wniosku, który objął zwolnienie z kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 10 maja 2017 r. referendarz sądowych wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy o dodatkowe oświadczenia o dokumenty źródłowe (k. 20-22 akt sądowych). Wyjaśnienia w powyższym zakresie I. K. złożył w piśmie z dnia [...] r. (k. 23-24 akt sądowych). Postanowieniem dnia 9 czerwca 2017 r. referendarz sądowy odmówił I. K. przyznania prawa pomocy (k. 27-31 akt sądowych). Od powyższego postanowienia I. K. wniósł sprzeciw pismem z dnia [...] r. W piśmie tym zawarto kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, tym razem obejmujący żądanie ustanowienia pełnomocnika prawnego z urzędu (k. 37 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 6 lipca 2017 r. Sąd utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy (k. 43 akt sądowych). W końcowej części uzasadnienia wskazano, że wniosek o przyznanie prawa pomocy zawarty w piśmie z dnia [...] r. zostanie rozpoznany odrębnie. Dnia [...] r. wpłynął do akt sądowych kolejny formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, stanowiący uzupełnienie wniosku z dnia [...] r. (k. 59 akt sądowych). Skarżący wskazał w nim tym razem, że żąda ustanowienia radcy prawnego, ale nadto wnosi o częściowe zwolnienie z kosztów sądowych (nie precyzując zakresu zwolnienia). Postanowieniem z dnia 16 października 2017 r. referendarz sądowy odmówił przyznania I. K. prawa pomocy (k. 90 akt sądowych). Od postanowienia z dnia 16 października 2017 r. I. K. wniósł sprzeciw (pismo z dnia [...] r.). Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2017 r. Sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. Pismem z dnia [...] r. I. K. złożył zażalenie na postanowienie z dnia [...] r. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i uchylenia postanowienia referendarza sądowego z dnia [...] r. Dodatkowo wskazał na konieczność uzupełnienia sprostowania zaskarżonego postanowienia w części orzekającej i wystąpił ponownie o zwolnienie go z kosztów wpisu sądowego w części oraz ustanowienie pełnomocnika prawnego z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; "P.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 P.p.s.a. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Postanowienie, o którym mowa w art. 260 § 1 P.p.s.a. nie zostało wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 P.p.s.a., ponadto ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Stosownie bowiem do art. 260 § 2 P.p.s.a., Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu co oznacza, że droga sądowa zostaje wyczerpana. Mając na uwadze powyższe regulacje oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowego należy stwierdzić, że w obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza, zażalenie nie przysługuje. Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Ubocznie Sąd wyjaśnia, że zawarte w treści zażalenia, ponowione wnioski przyznanie prawa pomocy, we wskazanym w nich zakresie zostaną odrębnie rozpoznane. /-/ Jan Szuma