II SA/Po 325/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 06 listopada 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego; oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. [...] r. przeprowadził kontrolę obiektu budowlanego położonego w P. przy ul. S. 10 na działce [...], ark. [...], obręb G. W toku kontroli ustalono, że obiekt jest kompletnie wykończony i wyposażony w meble i sprzęty kuchenne, łazienkowe, krzesła, sprzęt RTV. Budynek jest użytkowany od [...] r., a F.K. i M.K. są zameldowani od [...] r. Do protokołu załączono dokumentację fotograficzną. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. postanowieniem dnia [...] r. na podstawie art. 57 ust. 7, art. 59f, art. 59g ust. 1 i 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 zer zm.) wymierzył H.K. karę w kwocie [...] zł z tytułu nielegalnego użytkowania [...] przy ul. S. 10 w P. Uzasadniając organ wyjaśnił, że przeprowadzona kontrola obiektu wykazała, iż budynek jest całkowicie wyposażony, w przedmioty potwierdzające fakt użytkowania (w kuchni oprócz kompletnego umeblowania znajdują się produkty spożywcze, takie jak: kapusta, olej, przyprawy, a w łazienkach chemia gospodarcza codziennego użytku, takie jak: mydła, kremy, szampony, szczotki do włosów). Przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego bez zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy stanowi naruszenie przepisu art. 54 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z przepisem art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w takiej sytuacji należy wymierzyć karę z art. 59f ust. 2 ustawy. Stawka opłaty została przyjęta w kwocie [...] zł, obiekt należy zaliczyć do kategorii I – obiektów budowlanych, dla której współczynnik kategorii obiektu wynosi k=2,0, zaś z uwagi na kubaturę współczynnik wielkości obiektu wynosi 1,0. Dlatego kara została ustalona w kwocie [...] zł. Zażalenie w przewidzianym ustawą terminie wniosła H.K., żądając uchylenia postanowienia z [...] r. i wyjaśniając, że uzyskała ona zgodę Prezydenta Miasta P. na zameldowanie po uprzedniej kontroli obiektu przez jego przedstawiciela. Ze względu na znaczną wysokość kary postanowieniem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Budowlany dla Miasta P. wstrzymał wykonanie postanowienia z dnia [...] r. dotyczącego nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania [...] przy ul. S. 10 w P., do czasu aż postanowienie o jej nałożeniu będzie ostateczne. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] r. Uzasadniając organ wyjaśnił, że dla przystąpienia do użytkowania obiektu w sposób zgodny z prawem konieczne jest przedłożenie kompletnego zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego. Jeżeli więc skarżąca złożyła zawiadomienie o zakończeniu budowy, a organ nadzoru budowlanego zgłosił sprzeciw, to dla przystąpienia do użytkowania obiektu konieczne było złożenie nowego, kompletnego zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego. W skardze do sądu administracyjnego H.K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego, podnosząc, że nałożona kara jest skutkiem niezgodnych z prawem działań organów. Skarżąca wyjaśniła, że w [...]r. jej rodzina zasiedliła przedmiotowy budynek. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą nałożonego na skarżącą obowiązku stanowi art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, stosownie do którego w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Przedmiotem sporu jest zasadność nałożonej na skarżącą kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu, przy czym poza sporem pozostaje, iż przedmiotowy budynek mieszkalny jest użytkowany od [...] r. W toku całego postępowania skarżąca konsekwentnie utrzymywała, iż przedmiotowy lokal jest użytkowany (protokół kontroli z [...] r., zażalenie na postanowienie PINB z [...] r., skarga do sądu administracyjnego), a jej stanowisko znalazło potwierdzenie w fotograficznej dokumentacji z przeprowadzonej [...] r. kontroli obiektu budowlanego położonego w P. przy ul. S. 10. Organy obu instancji prawidłowo zebrały materiał dowodowy i ustaliły okoliczności faktyczne istotne dla zastosowania sankcji przewidzianej w art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. W toku postępowania skarżąca swoje prawo do użytkowania przedmiotowego obiektu wywodziła z dokonanego za zgodą Prezydenta Miasta P. meldunku pod oznaczonym adresem. Tymczasem wyjaśnić należy, że przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego nie jest uzależnione od meldunku, który służy wyłącznie celom ewidencyjnym (art. 6 w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych – Dz.U. z 2001r. Nr 97, poz. 96 ze zm.). Kwestionując zasadność nałożonej kary skarżąca podniosła również, że dokonała zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu przy ul. S. 10. Faktycznie skarżąca w dniu [...] r. nadała w urzędzie pocztowym pismo skierowane do Urzędu Miasta P., w którym poinformowała o zakończeniu budowy segmentu, ale Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. decyzją z dnia [...]r. zgłosił sprzeciw w trybie art. 54 prawa budowlanego, podnosząc że skarżąca dokonując zawiadomienia o zakończeniu budowy nie dołączyła wymaganych w art. 57 ust. 1 prawa budowlanego dokumentów, w tym oryginału dziennika budowy i oświadczenia kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. Decyzja ta wobec niezaskarżenia jej przez skarżącą stała się ostateczna. Decyzje ostateczne nie podlegają weryfikacji, dlatego podnoszone przez skarżącą w odwołaniu zarzuty dotyczące braku zakreślenia w ostatecznej decyzji z [...] r. stosownego terminu pozostają bez znaczenia dla oceny legalności decyzji w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżąca w dniu [...] r. oraz w dniu [...] r. nadała w urzędzie pocztowym, na adres organu nadzoru budowlanego, wymagane dokumenty, ale oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę skarżąca złożyła w dniu [...] r. (oświadczenie z dnia [...] r. sporządzone przez D. P.). Sąd podzielił pogląd organu, że dopiero złożenie w/w oświadczenia kierownika budowy można uznać za wykonanie obowiązku o zawiadomieniu o zakończeniu budowy, nałożonego przez art. 54 ust. 1 prawa budowlanego. W tej sytuacji należało podzielić stanowisko organów obu instancji, iż do użytkowania obiektu przystąpiono z naruszeniem wymogu przepisu art. 54 ustawy Prawo budowlane, co z kolei skutkowało koniecznością wymierzenia kary określonej w art. 57 ust. 7. Zastosowanie sankcji z art. 54 ust. 7 Prawa budowlanego było obowiązkiem organu I instancji i nie zależało od jego uznania. W ocenie Sądu, ustalenia wysokości wymaganej kwoty również dokonano prawidłowo i wynikała ona z ustalenia, że budynek inwestora należy do kategorii I – budynki mieszkalne jednorodzinne, dla których współczynnik kategorii obiektu (k) oraz wielkość obiektu (w) wynoszą odpowiednio 2,0 i 1,0. Przy ustalonej stawce opłaty (s) w kwocie [...] zł, zwiększonej dziesięciokrotnie – wysokość opłaty [...] zł (s x k x w x 10 = 500 x 2,0 x 1,0 x 10). Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. /-/ B.Drzazga /-/ E.Podrazik /-/ B.Kamieńska MarK