II SA/Po 326/18

Dnia 19 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. B. na uchwałę Rady Miasta i Gminy M. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie powołania Rady Seniorów postanawia odrzucić skargę /-/ E. Brychcy Pismem z dnia 6 marca 2018 roku M. B. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta i Gminy M. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie powołania Rady Seniora Miasta i Gminy M. oraz nadania jej Statutu. Zarządzeniem z dnia 24 sierpnia 2018 roku Sąd wezwał skarżącą M. B. do wykazania interesu prawnego lub uprawnienia naruszonego zaskarżoną uchwałą, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej dnia [...] roku. W zakreślonym terminie nie udzieliła ona żadnych wyjaśnień w kwestii objętej wezwaniem. Skarga wniesiona do sądu administracyjnego w pierwszej kolejności podlega badaniu w kwestii jej dopuszczalność. W konsekwencji oznacza to ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym pozostaje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 994), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Istotna zatem pozostaje przesłanka wykazania przez stronę skarżącą swojego interesu prawnego we wniesieniu skargi i jego naruszenia unormowaniami zaskarżonej uchwały. Kwestionowanie uchwały organu gminy przysługuje jedynie temu, kto wykaże, że zaskarżonym aktem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny powinien być osobisty, własny, indywidualny. Musi to być interes o charakterze osobistym czyli własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2002 r., sygn. akt IV SA 1486/01). Przy czym, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 u.s.g., interes prawny skarżącego musi zostać ponadto (dodatkowo) naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości (por. wyroki NSA z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01 oraz z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01; dostępne System Informacji Prawnej odpowiednio LEX nr 53376 i nr 81964). Podstawą zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest niezgodność z prawem uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, wywołującej negatywne następstwa w sferze prawnej skarżącego (zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji uprawnienia, naruszenie interesu prawnego), zaś podstawą jej wzruszenia - niezgodność z prawem (tak: M. Bogusz, Podstawy zaskarżenia i wzruszenia uchwały organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym, PiP 1994, z. 12, s. 64 oraz Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 3 września 1998 r., III RN 52/98, OSNP 1999, nr 9, poz. 296). Interes prawny strony skarżącej, do którego wprost nawiązuje przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę, stąd też interes ten musi być bezpośredni i realny, a nie przyszły i przypuszczalny, w tym znaczeniu, że można go skutecznie wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. Składając skargę, strona skarżąca zobowiązana jest wskazać konkretną normę prawną, z którą łączy swój interes prawny. W rozpatrywanej sprawie skarżąca powinna była wykazać, że zaskarżoną uchwałą Rady Gminy Rady Miejskiej Gminy M. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie powołania Rady Seniora Miasta i Gminy M. oraz nadania jej Statutu został naruszony jej konkretny, teraźniejszy interes prawny lub uprawnienie, przy czym naruszenie to miało charakter bezpośredni i realny. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, prowadzi do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały. W sprawie brakuje argumentów do przyjęcia, że istnieją podstawy do uznania interesu prawnego skarżącej, albowiem skarga złożona w trybie art. 101 u.s.g., nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały. Skarżąca nie wykazała natomiast swojego własnego indywidualnego interesu w zaskarżeniu uchwały. Ponadto nie zareagowała na wezwanie Sądu do wykazania interesu prawnego lub uprawnienia naruszonego zaskarżoną uchwałą. W ocenie Sądu taka sytuacja pozostaje niewystarczająca, do przyjęcia, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie wpłynęła negatywnie na sytuację prawnomaterialną skarżącej (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), czy też pozbawiła skarżącą lub uniemożliwiła ich realizację. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. /-/ E. Brychcy